Het "Playboy" Fenomeen
donderdag 2 oktober 2025
Ons uiterlijk is zo’n dingetje. Persoonlijkheid speelt natuurlijk ook een grote rol, maar in eerste instantie is er toch het uiterlijk wat je interesse wekt in iemand.
Heel lang geleden was het ook belangrijk voor het verkrijgen van gezonde en sterk nageslacht. Survival of the species was een belangrijke drijfveer en met veel dingen speelt dat nog altijd een rol, al is het anno nu veel minder van belang.
Vanuit dat stukje scannen we onbewust het andere geslacht op het kunnen produceren van gezonde & sterke kinderen en het kunnen verwekken of baren van nageslacht.
Mannen checken zo o.a. rondingen. Dat geeft info over het zwanger kunnen worden en een zwangerschap tot een goed einde kunnen brengen. Maar ook vrouwen scannen het mannenlichaam! Dat geeft info over het vruchtbaar zijn en het kunnen beschermen van de kwetsbare vrouw met haar baby’tje.
Maar dat is dan meer lichaamsbouw.
Uiterlijk is ook je gezicht. Dat zegt heel veel, het is een beetje je visitekaartje, en speelt daarmee een rol.
En waar je je lichaam tot bepaalde hoogte nog kunt veranderen met trainen en evt. afvallen, je gezicht kun je weinig aan veranderen.
Wat mij zo vaak al is opgevallen… er zijn veel meer mooie vrouwen dan mannen?
En heren, neem het niet persoonlijk op. Ik bedoel het niet persoonlijk, ik wil het meer hebben over een verschijnsel wat eigenlijk apart is.
In de vogelwereld zie je meestal dat het mannetje het mooiste is. Prachtig gekleurde veren, een mega grote mooie staart zoals de pauw, maar ook bij mannetjes fazanten zie je dat.
Vogel vrouwtjes zijn vaak wat saai. Het mooie mannetje kan met zijn pracht & praal een vrouwtje versieren. Daarvoor heeft hij die extraatjes.
Maar bij ons mensen lijkt het anders te zijn?
Ik heb al zo vaak op een terrasje gezeten, beetje mensen kijken, waarbij ik dan koppeltjes zag zitten. Heel vaak een leuke vrouw met een man die qua uiterlijk niet echt aantrekkelijk is.
En ja, vrouwen dragen vaak make-up, maar je kunt een niet-mooi gezicht een beetje bijwerken daarmee, maar niet veranderen in een echt mooi gezicht. Make-up is een hulpmiddel, maar geen plastische chirurgie.
En als je door de make-up heen kijkt, zie je alsnog veel meer mooie vrouwen dan mannen.
Dan beroep ik me even op het aloude Playboy gezegde: mannen kijken de plaatjes, vrouwen lezen de verhalen.
Daar zit dan denk ik toch heel veel in!
Als wij vrouwen de plaatjes zouden kijken, zouden er niet veel relaties zijn. Maar omdat wij de verhalen leuker en opwindender vinden, komt het er –denk ik- op neer dat wij meer geïnteresseerd zijn in persoonlijkheid.
En met genoeg goed uitziende vrouwen, kunnen mannen alsnog prima ‘plaatjes kijken’.
Als ik terug kijk naar hoe vaak ik een echt mooie man heb gezien, dan kan ik die op 1 hand tellen. Ik ben nu 59, dus gemiddeld kom je minder dan 1x per 10 jaar een mooie man tegen.
Aantrekkelijke mannen zijn er wél heel veel. Dat zit hem dan niet in een mooi gezicht.
Grappig genoeg als ik ooit een mooie man zie, bijv. een acteur, vind ik hem niet zo aantrekkelijk. Te perfect of zo. Een ruig litteken over zijn wang zou hem voor mij ineens wél aantrekkelijk maken.
Terwijl een mooie vrouw met zo’n litteken waarschijnlijk als onaantrekkelijk wordt beschouwd.
Nogmaals, adem in, adem uit. Ik bedoel dit niet persoonlijk, ik doel op een fenomeen.
Je kunt je gezicht niet veranderen, maar het goede nieuws is dat vrouwen meer geïnteresseerd zijn in je persoonlijkheid. Daar zit je aantrekkingskracht voor vrouwen hem in. Wij lezen zogezegd immers de verhalen, de plaatjes boeien ons niet zo!
En je persoonlijkheid kun je desgewenst absoluut aan werken.
Het gekke is, bij matriarchale culturen zoals de Aboriginals, Indianen, Toearegs, leek het andersom te zijn. Daar hadden mannen de veren en lichaamsversieringen.
Zou daar dan het verschil in zitten?
Door de eeuwen heen is in onze patriarchale cultuur heel erg de nadruk komen liggen dat een vrouw of meisje mooi moest zijn.
En nog later werd het lustobject zijn nog meer benadrukt en uitgebuit. Tot het punt aan toe dat vrouwen hun lichaam laten veranderen om maar aan het modebeeld voor vrouwen te voldoen.
Nu is dat door plastische chirurgie, vroeger deed men het met strakke corsetten en andere kleding hulpmiddelen als de bustle.
Hopelijk komt er een verschuiving naar meer gelijkwaardigheid. Het mag van mij ‘not done’ worden dat vrouwen zo ver moeten gaan om erbij te horen. Weg met de opgespoten lippen, siliconen borsten en weet ik wat meer.
Mijn dochter zei laatst dat bijna alle jonge meiden van nu dergelijke kunstgrepen uithalen. Dat is toch triest?!
En meer nadruk op de aantrekkingskracht van mannen, oftewel de persoonlijkheid.
Daarmee zouden er veel mooie verhalen te lezen zijn voor ons vrouwen.
Bij jongere generaties zie je dit al wel meer. Het brengt dan man & vrouw dichter bij elkaar. Er is dan meer echte gelijkwaardigheid en qua daten en relatie ook veel betere kansen.
Omdat er zowel de “mooie plaatjes” als “goede boeken” zijn.
In zo’n setting zie ik ook veel meer succesvolle dates en nieuwe relaties ontstaan.
geplaatst door Roosje - 908 keer gelezen
Vorige berichten
Vallen op een foute partner?
Het gebeurt vaker dan je zou denken. Ik heb meerdere verhalen gehoord van hele aardige mannen op leeftijd, die zich maar wat graag lieten inpakken door een veel te jonge, mooie vrouw. Is het de spanning van : wie weet heb ik dit keer geluk? Is het de zucht naar avontuur?
Als reden om erop in te gaan, wordt soms gezegd, ik kan het toch proberen? Om vervolgens te ontdekken dat de dame in kwestie een suikeroom blijkt te zoeken. Aan de andere kant heb ik ook verhalen gehoord van vrouwen die iedere keer opnieuw vallen voor een knappe, innemende man. De fysieke aantrekkingskracht van deze man, zijn charme, winnen het van het gezonde verstand.
Pas als zij later ontdekt dat de man er meerdere liefjes op na houdt, of haar vrij snel dumpt na haar veroverd te hebben, valt eindelijk het kwartje. De reden om hier op in te gaan is vaak dat zij van die heerlijke, gezonde kriebels van hem krijgt. Een saaie Piet wil ze liever niet, ondanks dat die "brave" Hendrik een lieve, trouwe partner voor haar zou kunnen zijn. De tegenvaller dat hij er vervolgens niet echt voor haar is, kan hard aankomen.
Natuurlijk moet iedereen zelf weten om met vuur te willen spelen, maar neem dan je verlies en pas de volgende keer beter op. Verliefdheid is een heerlijk gevoel, maar laat je niet teveel meeslepen. Het is verstandig om rustig de tijd te nemen om elkaar eerst goed te leren kennen, alvorens meteen door die roze bril te kijken. Niet voor niets geven veel datingsite coaches dit advies, als iets te mooi is om waar te zijn, is dat vaak ook zo...
Radiostilte tijdens het datinggebeuren
Er vinden in de wereld om ons heen ontwikkelingen plaats, waarover in de media weliswaar uitvoerig over bericht wordt; niettemin blijft er ondanks de inspanningen van de nieuwsgaarders nog veel nieuws onder de pet wat pas in een later stadium onthuld wordt. Wie wel van de hoed en de rand weet zal om persoonlijke redenen of vanwege het algemeen belang niet direct geheel en al opening van zaken geven, Ook in datingland komt dit voor. Daarnaast gebeurt het regelmatig, dat er onverwacht een pauze ontstaat. He lijkt een beetje op radiostilte. Dit is actueel, bij de regeringsplannen was er ook een zekere radiostilte, hoewel er gaandeweg dit proces al veel (bewust?) openbaar gemaakt werd.
Wie via een datingsite met iemand in contact is gekomen zal als er op grond van de mailwisseling aanleiding toe is na niet al te lange tijd een afspraak willen maken voor een ontmoeting. Daarna volgt, als er een eerste klik was vaak weer een ontmoeting. Ook wie “in het wild” buiten de sociale media om een leuk contact krijgt zal mits er na die ontmoeting van weerszijden een positief gevoel is een tweede, derde en volgende afspraak willen maken. Als een van beiden een nieuwe afspraak niet zit zitten is het einde oefening.
Radiostilte kan zelfs nog voor dat er sprake is van een date ontstaan. Hoe vaak merk ik niet dat iemand die mij wel leuk lijkt op mijn persoonlijke berichtje niet reageert. In het slechtste geval wordt het bericht niet eens gelezen. Wanneer ik zie, dat mijn oproep wel gelezen is maar er geen reactie komt terwijl de ander wel online geweest (is) neig ik er toe te stoppen met mijn pogingen de ander voor mij te interesseren.
In wezen veroorzaakt radiostilte net zo’n ongemakkelijk gevoel als een afwijzing.
Uit contacten met leden van de datingsite krijg ik de indruk, dat zij, die “goed in de markt liggen” er nog al eens een handje van hebben een reactie op de lange baan te schuiven.
Toen ik nog maar kort in het datingcircus meedraaide was ik hier verontwaardigd over. Omdat ik in de tijd, dat ik betaald werk verrichtte juist bepaald werd bij de voortgang van de correspondentie in het bedrijf verwonderde ik mij over de vrij lakse manier, waarop met berichten van potentiële daters wordt omgesprongen.
Ik heb wel meer begrip voor het verschil in reactie op een standaard ( interesse-) bericht en een leuk persoonlijk berichtje; als iemand een standaard interessebericht zendt kan dat ook wijzen op gemakzucht, zeker als diegene een volledig abonnement heeft.
Bij radiostilte, als ik na een paar dagen niets verneem op mijn bericht, kunnen er allerlei oorzaken zijn. Een vakantie van de geadresseerde, ziekte, drukke werkzaamheden.
Het kan ook dat er meer kapers op de kust zijn en dat mijn uitnodiging in reserve wordt gehouden. Ik vraag me af, is het beter dat de ontvanger van mijn uitnodiging dat toch meldt, zodat ik weet waar ik aan toe ben? Dat biedt mij ruimte om alsnog iemand anders te benaderen. Hoe lang wachten jullie na het verzenden van een bericht op antwoord?
Communicatie valt niet mee, in deze digitale wereld lijkt het allemaal vlotter en eenvoudiger, maar dat is schijn. Zouden er tegenwoordig wat lichtvaardiger benaderingen gedaan worden dan in de tijd, waarin liefdesbrieven en reacties op advertenties in kranten nog hét middel waren om contact te leggen?
Keuken
Wat zeg jij nou, zegt ze.
Ik zeg gewoon, ja hoor eens, als ik dat niet mag zeggen, daar zeg ik toch niks geks mee als ik dat zeg, dus ik wil dat gewoon kunnen zeggen, zonder dat jij zegt wat zeg jij nou en als ik dat niet kan zeggen dan hebben we elkaar niets meer te zeggen, denk ik. Ik denk, ik zeg het gewoon.
Nou sorry, dat kun je echt niet zomaar zeggen, zegt ze.
Wat kan ik niet zeggen, zeg ik, dat eerste of dat tweede?
Ik zeg niks meer, zegt ze.
Ik zei alleen maar neuken in de keuken, zeg ik.
Dat bedoel ik, zegt ze, dat kun je niet zomaar zeggen.
Ja maar ik wilde nog iets anders zeggen, zeg ik.
Had je toch gelijk kunnen zeggen, zegt ze.
Nee want jij zei gelijk wat zeg jij nou.
Sorry hoor, ik weet ook niet altijd wat ik moet zeggen, maar zeg maar wat je nog meer wilde zeggen dan, zegt ze.
Nou, zeg ik, ik was vandaag in de les bezig met de tweeklanken en de tweetekenklanten, zegt een van de cursisten ineens noiken in de koiken. Wat zeg jij nou, zeg ik.
Nou, zegt hij, ik werk in een restaurant en daar heb ik dat geleerd. Wat heb je daar geleerd, zeg ik, neuken in de keuken? Nee, zegt hij, oefenen met de eu-klank. Ze maken altijd grapjes om onze uitspraak van die moeilijke klanken, zegt hij. Ja, zeg ik, dat klopt, want je zegt noiken in de koiken, probeer het nog eens. Nuiken in de kuiken, zegt hij. Ga maar door met oefenen, zeg ik. Met noiken in de koiken, zegt hij.
Lekker boeiend, zegt ze. Dus je wilt helemaal niet met me neuken in de keuken?
Nou, dat zeg ik niet, zeg ik.
Ja, doei, zegt ze, ik ga koken.