terug

Een oppepper onderweg in de trein

maandag 10 november 2025

Vorig jaar heb ik al eens in een blog even gememoreerd, hoe een intercomboodschap van een conducteur van een trein bijzonder positief over kan komen bij de reizigers. Maar dat voerde terug op een gebeurtenis van jaren daarvoor.
Ik was afgelopen weekend een paar uur op visite geweest bij twee van mijn beste vrienden in het Gooi. De vrouw van dit stel maakt het niet goed, zij lijdt aan dementie en haar partner heeft na een korte periode, waarin zij op doordeweekse dagen in een zorginstelling verbleef, toch besloten haar weer zelf thuis te helpen. Wel heeft een ongelukkige val thuis haar nog meer narigheid bezorgd. Hij is (82) een stuk ouder dan zijn vrouw en mist een oog. Dat is op zich ook al een beperking.

Mijn treinreis van vandaag (terug) vanuit het Gooi via Amsterdam naar Haarlem prikkelde mij om iets te schrijven over een aspect, dat velen in hun broekzak kunnen steken.
Ik werd tussen Amsterdam en Haarlem helemaal blij over de aankondigingen van de conducteur. Kortom: voor hem gold: ((he) maked my day)... De man is zo positief, dat heb ik nog nooit zo ervaren. Zowel de passagiere, die naast mij zat als ik waren heel blij over zijn oppeppers. Ik zag op een gegeven moment een lange slanke getinte conducteur door het gangpad lopen, aan het accent van de stem, die uit de intercom had geklonken wist ik vrijwel zeker, dat hij het was.

Lang leve Google op internet. Want thuis gekomen zocht ik op vrolijke conducteur en bingo: zijn naam (Robbert van Callias) en zijn leeftijd (59), ik had hem veel jonger geschat rolden er zo uit. Er bleek dat zowel de EO als KRO/NCRV hem op tv hebben geïnterviewd en dat er ook artikelen over hem in landelijke bladen hebben gestaan. Door deze info kreeg ik een goed beeld van de man en vooral wat hem beweegt zich zo positief op te stellen.

Hoewel het een fijn bezoek was bij mijn vrienden ging ik er toch wat droevig vandaan. Als ik in het verleden hen mocht meemaken waar ze net als ik graag uit dansen gingen, gingen varen met hun eigen boot en allerlei andere dingen samen buitenshuis deden raakte het mij diep te zien, hoe het nu gesteld was. Daarom fleurde de conducteur met zijn omroepberichten mij op.

Is het misschien zo, dat iedereen regelmatig een oppepper nodig heeft in zijn of haar leven? Soms komt dat stukje vreugde door wat men zelf doet, en wellicht vaker zijn er mensen op ons pad, die ons die vreugde helpen te (her-) ontdekken. De passagiere naast mij verwoordde haar gevoel met “een hart onder de riem steken”. En dat kon ik enkel beamen.

Er zijn natuurlijk niet alleen tijdens een treinreis maar ook in het leven van alledag momenten, waarop een oppepper helpt, waardoor je uit je ellende omhoog getild wordt. Denk aan een date, die – opnieuw – op niks uitgelopen is, als je dan een goede vriend of vriendin tegenkomt, waarmee je wat gaat drinken en bij wie je jouw verhaal kwijt kunt, dan helpt dat enorm. Een nog belangrijker moment: Het bezoek aan een arts, die een niet zo fijn bericht voor je had. Een geliefde, die na een lang ziekbed of juist heel plotseling overleden is. Zo’n klein zonnestraaltje kan dan niet uit jezelf komen. Er moeten mensen in jouw omgeving zijn, die begrip voor je hebben, die weten hoe ze je uit de put kunnen halen.

Even een voorbeeld van de boodschap van de conducteur:
‘Beste reizigers, we naderen station …. een leven zonder liefde is als een landschap zonder zon. Daarom is het van groot belang om van uzelf te houden. Ik wens u een geweldige dag’

Zou u – zou jij ook blij zijn of glimlachen na zo’n treinreisje als ik beschreef? Ik denk dat velen van deze conducteur heel wat kunnen leren. Ik probeer op Things2share nog een filmpje over deze conducteur te plaatsen.
Ik wens iedereen een mooie levensreis!

geplaatst door Aktivo1 - 1075 keer gelezen