Circus
maandag 23 maart 2026
Veel mensen worden hoe ouder hoe cynischer, romantiek beschouwen ze als een illusie,hun grote liefdes zijn voorbij of nooit gekomen, de lat leggen ze laag of sommigen lijken zelfs nooit een lat bezeten te hebben. Dat is begrijpelijk, het leven zit vol teleurstellingen en soms is het moeilijk daaroverheen te komen. Ook zijn we niet allemaal gezegend met een sterk innerlijk kompas, waren het niet allemaal vergissingen en misverstanden, die keren dat we dachten met echte liefde te maken te hebben? Zolang je nog energie hebt en een baan en een doel in het leven is het ook makkelijk praten misschien, maar zou ik ook nog zoveel praatjes hebben als ik totaal futloos met kwalen achter mijn rollator loop en mijn enige plezier nog is om mij tegen het leven van mijn kinderen aan te bemoeien?
Kortom, toen ik mij hier als gratis lid registreerde, sprak ik mezelf toe er niet teveel van te verwachten, nooit geschoten is altijd mis, een klein sprankje hoop op een soulmate had ik nog wel maar veel was het niet. Een echte knapperd hoefde het van mij niet te zijn, maar iemand om mee te fietsen en te kamperen, zou dat nog tot de mogelijkheden behoren? Her en der gooide ik een proefballonnetje op, de meeste heren schrokken zich een hoedje van mijn onbesuisde ideeen maar er was er eentje, die schreef dat hij het niet uitsloot om met mij te fietsen van Zweden tot Zwolle, als ik maar eerst met hem in een museum wilde dwalen:) Vijf april zou het gaan gebeuren, dus dat duurde nog even, intussen konden we elkaar alvast het hemd van het lijf vragen per brief!
Nou wilde het toeval dat ik op een zonnige dag met mijn jongste dochter de trein naar Zaandam pakte, een paar weken voor die bewuste museumafspraak, toen er een appje binnenkwam: hij was ook onderweg naar Zaandam, om met zijn favoriete nicht zijn tachtigjarige tante in het verpleegtehuis te gaan bezoeken! Het zweet brak me uit, mijn dochter zat met betraand gezicht tegenover me dus ik kon niet rechtsomkeerd maken, maar ik keek elke voetganger indringend aan, was dit misschien mijn toekomstige date? Ik had wel een vage foto gezien maar je weet hoe het is met die datingsites, de meeste foto's kloppen totaal niet of zijn van jaren terug, was het die vent in dat rode jasje??
Wat een onzin ook, er waren zoveel straten, de kans dat hij precies in de mijne liep was klein toch?? Daar, dat was hem, aan de overkant, daar liep hij met zijn nicht! 's Avonds schreef ik hem een lange brief, over alle zaken die ik tijdens de eerste date wilde vertellen, die date was immers al geweest nu en hij wist daar vast niet vanaf, of toch wel?
Enkele maanden later zaten we op een terras de vakantieplanning door te nemen. In plaats van Zweden was het de romantische stad Praag geworden, ook niet verkeerd, en de fietsen gingen natuurlijk in de achterbak mee! "Als het echt zo zou zijn, dat jij mijn soulmate bent, wat ga jij dan in vredesnaam doen op de avonden aan de campingtafel wanneer ik mijn boeken lees?" Hij was er nog zo zeker niet van, of ik wel de ware was, want hij had zich daar al zo vaak in vergist. Sinds mijn geboorte heb ik me nog nooit verveeld, het leek me vrij zeker dat wij ons prima zouden vermaken samen, ter geruststelling pakte ik een bol wol in en twee naalden, die ik nooit nodig kreeg:)
Het werd een topvakantie, het grootste probleem was nog wel het thuiskomen. "We kunnen ook gewoon niet naar huis gaan, we hebben toch alles bij ons? Hier leven we heerlijk in onze bubbel, maar thuis is het gewone leven en daar zijn ook al die andere mensen en dan kan de magie zomaar voorbij zijn?" Dat leek me niet, deze magie ging niet zomaar voorbij, ik begon al te broeden op de volgende reis samen, er was nog zoveel moois dat ik wilde laten zien! En steeds weer gebeurden er van die wonderlijke toevalligheden, die mij bevestigden dat wij soulmates waren. "Hoe kan het dat je dat zo zeker weet? Is het niet meer dat je het gewoon graag wil en jezelf fopt?"
Het moge duidelijk zijn, het betreft hier een volbloed twijfelaar die voor alles een strategisch plan B achter de hand wil hebben. Elk rookwolkje, elke geitenlever en iedere zwarte kat die onder een ladder doorliep ziet hij weer als een voorteken dat alles voorbij zal zijn, dat ik net zoals de anderen weer met het circus verder zou trekken. Inmiddels drie jaar verder hebben we ons nog nooit verveeld en nog nooit ruzie gehad. Dit jaar onze derde grote reis en ik mag de route uitstippelen:) Tenminste, als het maar niet door een dictatuur gaat. En niet superheet natuurlijk. En ook liever niet vliegen. Op het familiefeest, vertel ik dat ik me er al enorm op verheug, zullen we ze na de vakantie meenemen naar een expositie? Goed plan! Alhoewel, na de vakantie krijgen we misschien wel ruzie?
"Soms maak je het er wel naar he? Je mag blij zijn dat ik altijd zo loyaal ben, wat voor onzin je ook uitkraamt!" "Jij loyaal, nee ik ben pas echt loyaal!" Ik denk even na of dit een weddenschap of competitie waard is. "Zou het zo kunnen zijn, dat we allebei kampioen loyaal zijn?"
Zondag was het weer eens raak. Ik had helemaal niets gezegd over waar ik heen zou gaan, en hij ook niet, maar het was Rijswijk. En jullie raden al wie daar ook toevallig op een zonnige dag heen was? Ik zou bijna zeggen, soulmates, maar ik doe het maar niet want dan begint hij vast weer over dat circus:
geplaatst door 0ptimist - 644 keer gelezen
Vorige berichten
Hoe voorzichtig moet je zijn op straat?
Afgelopen zaterdag stond er een artikel van 3 pagina's in de krant over een trend bij groepen jongeren die populair is geworden : jumpen. Daarbij wordt iemand uit het niets door de groep aangevallen. Ze bespringen EEN persoon die ze te grazen nemen. Soms is het een wraakactie, maar vaker kennen ze de persoon niet. Ze doen dit vanwege een misplaatst gevoel van macht over iemand hebben. Het slachtoffer wordt uitgescholden, bedreigd en moet bibberend in de filmende camera zijn excuses aanbieden terwijl hij/zij niks heeft gedaan.
Nederig "sorry baas" zeggen tegen de filmer vinden ze bijzonder grappig. Op de achtergrond hoor je het gelach van de rest van de groep. Soms wordt er ook nog behoorlijk wat lichamelijk geweld gebruikt Onder deze "tieners" is het een hype geworden de hele actie te filmen. Als je het niet filmt, weet verder niemand dat dit gebeurd is. Door het vervolgens op social media te zetten krijgt de groep aanzien. De geschreven reacties van lezers onder de video zijn vaak nog extra pijnlijk, Een veel ouder iemand in elkaar slaan zal ze geen extra aanzien opleveren, maar die kan je beroven.
Dat is echter van alle tijden, daarom ga ik allang niet meer in mijn eentje op stille weggetjes wandelen en of fietsen. Als ik wandelend op de stoep een groep van 4 of meer tieners zie naderen, steek ik vaak al uit voorzorg de straat over voor ik ze tegenkom, geeft me rust. Ik steek weer opnieuw over, als dat nodig is om op mijn bestemming te komen. Met fietsen gaat dat niet, dus probeer ik zoveel mogelijk rechts te blijven fietsen, zodat de groep er beter langs kan. Toch kan ik me nog behoorlijk vergissen in het gevaar, als ik niet alleen ga fietsen op een rustig fietspad,
Laatst ging ik met een goede vriend na het avondeten een stukje fietsen langs het Alkmaarder Meer. Daar loopt een smal fietspad langs het water, waar je elkaar alleen kan passeren als je achter elkaar fietst.'s Avonds is het er een stuk rustiger, en zie je ook meer vogels. Ik fietste achter hem en voelde me veilig. Halverwege het pad richting NH-kanaal is een botenoversteek voor kano's en rubber boten vanuit een ander binnenmeer. Daar stond een grote groep van wel meer dan 10 jongens over de hele breedte van het fietspad. Gewoontegetrouw gaven we ruim tevoren een fietsbelletje om ze te waarschuwen dat we eraan kwamen. Ze gingen echter pas op het allerlaatste moment opzij.
Twee jongens aan weerszijden van het pad deden volledig hun zwembroek omlaag, terwijl de rest stond te joelen. Ik had alle aandacht nodig om niet te vallen terwijl ik er tussendoor fietste, dus had dit niet gezien. Ik was wel flink geschrokken. Toen er een kilometer verder een houten bankje met zicht op het water langs het pad stond, wilde ik daar even zitten om op verhaal te komen. Mijn goede vriend vertelde me toen wat hij gezien had. We moesten langs datzelfde fietspad weer terug, dus bleven we bijna een half uur op dat bankje zitten, voordat we weer gingen fietsen. Gelukkig waren de tieners met hun rubber boten, die op het grasveld bij het binnenmeer lagen toen we er de 1e keer langskwamen, weer allemaal terug in het water. We konden nu zonder gevaar dit punt passeren.
Ik had er nooit rekening mee gehouden dat zoiets intimiderends door een groep me ook kon overkomen als ik een grote, sterke man van bijna 1.90 bij me had. Het heeft me bang gemaakt om daar 's avonds weer te gaan fietsen en dat vind ik jammer. Het is daar mooi en `s avonds een stuk rustiger fietsen dan overdag. Met dit warme weer ook beter te doen. Hoe ervaren jullie zoiets? Zou het schelen als ik 10 tot 20 jaar jonger was geweest en niet zo wiebelig op de fiets. Zou ik dan niet bang geweest zijn, of kwamen dit soort dingen toen maar zelden voor?...
Wat herinner je nog van je relatie?
Wie het verleden beheerst, beheerst de toekomst. Wie het heden beheerst, beheerst het verleden.” (George Orwell) en Kennis van het verleden is de sleutel tot begrip van het heden (Confucius). Twee wat cryptische uitspraken om over na te denken.
Als je voor het eerst begint met een relatie of opnieuw de sprong waagt in datingland is de toekomst ongewis. Je weet nooit welke kant het op gaat, hoewel je er toch allebei het beste van hoopt.
Vrijwel iedereen die zich aangemeld heeft bij een datingsite heeft een relatieverleden. Dat hoeft tegenwoordig niet persé in een door een gang naar het stadhuis vastgelegd huwelijk of samenlevingscontract gegoten te zijn. De herinneringen aan die relaties worden vaak aangeduid als een rugzakje. Dat lijkt een aanname; door dat etiketje worden die herinneringen collectief als negatieve ervaringen bestempeld. Het kan mijns inziens geen kwaad de positieve gebeurtenissen te bewaren en minder fijne dingen goed te verwerken en een plekje te geven.
Uiteraard is er een groot verschil tussen relaties die eindigen door een uit elkaar gaan en relaties, die eindigden omdat een van beide partners overleed. Toch kunnen er ook goede herinneringen na een scheiding zijn.
Bekend is het lied van Joost Nuissl (in 2025 overleden): “Ik ben blij dat ik je niet vergeten ben”. Het lied refereert ontegenzeggelijk aan een stel, wat uit elkaar ging terwijl een van beiden herinneringen koestert aan de beëindigde relatie.
Of die herinneringen bij tijd en wijle opduiken hangt (ook) af van het geheugen. En of je moeite hebt gedaan wat er vroeger was uit dat geheugen weg te poetsen.
Mooie dingen zijn altijd: De geboorte van je kinderen. Genezing na een ernstige ziekte. Een fijne vakantie. Verhuizen naar een betere woning.
Ik geloof, dat beide partners niet altijd gebeurtenissen gelijkelijk ervaren en er ook verschillende herinneringen aan bewaren. Zou dat komen omdat er onderhuids al een vermindering gaande is van de gevoelens van een kant?
Ik werkte vroeger in een archief. Zo’n werkplek is bij uitstek de plaats waar het er om gaat zaken uit het verleden goed te bewaren voor het nageslacht. Het ging daarbij in het begin van mijn loopbaan om papieren documenten, later ging men via microfilm over op digitale paperassen. De ontwikkeling van fysieke contacten naar digitale contacten die in een relatie uitmonden vond grotendeels in dezelfde tijd plaats.
Wie uit een relatie komt die hoe dan ook stopte zal tegenwoordig zowel over fysieke herinneringen (foto’s, brieven, cadeautjes), over herinneringen in het geheugen maar ook over via de digitale weg ontstane herinneringen beschikken. Als die laatste versie ook via social media speelt is er een kans, dat anderen ze ook kunnen ontdekken. Dat kan soms lastig zijn, als iemand net met een nieuwe relatie bezig is of zich openstelt voor nieuwe contacten. Het zou zelfs mogelijk zijn, dat wat er via de digitale snelweg bekend is als het ware ontaardt in een “relatie curriculum vitae”.
Daarom is het verstandig voorzichtig om te gaan met wat je over jezelf bekend maakt op platforms als facebook of Linkedin, wat iemand daar over je leest kan in je nadeel uitwerken.
Tegenwoordig kun je uiteraard ook via deze platforms op dingen stuiten over je ex, waar je nooit van gehoord had. Hoeveel relaties zijn er tegenwoordig zelfs gestrand, toen een van beiden keek in de contacten op de smartphone van de ander? Terwijl er in de relatie nog geen vuiltje aan de lucht was?
Kansen, geluk, of gewoon dikke pech...
Kansen en geluk of gewoon dikke pech…
Hoeveel kansen hebben we om een loterij winnen, of het geluk te mogen ervaren door dit te beproeven op een dating site. Dat ging door mijn hoofd toen ik wachtte bij een zelfscankassa in een Supermarkt. Ik had maar één artikel om te scannen, toen het scherm oplichtte met “steekproef”. Terwijl ik wachtte op een medewerker om mij te verlossen van het versleutelde systeem zodat ik kon betalen, bedacht ik mij hoe groot is de kans, dat iemand gecontroleerd zal gaan worden. Ik zag een kom met briefjes, en ook nog lottoballetjes voor mij en vroeg mij af welke kans heb ik op het juiste briefje, of de juiste getallen voor een prijs met de gespeelde balletjes. Wanneer ikzelf een briefje uit de kom mag pakken, krijg ik het gevoel, dat ik er zelf misschien nog invloed op kan hebben. Bij de balletjes en eveneens bij de zelfscankassa is het een willekeurig systeem, een algoritme, waar ik totaal geen invloed op heb. Schrijf ik mij in op een datingsite dan kan ik mijn invloed vergroten door meermaals berichten te sturen, mijn profiel aantrekkelijk te maken en te reageren op ontvangen uitnodigingen. De aanhouder wint zou je kunnen zeggen. Bij een datingsite en bij de gevallen balletjes draait het allebei om kansen. Hoe vaker je iets onderneemt, of meedoet met een loterij hoe groter de kans, dat er iets gebeurt. Maar een grotere kans hebben is nog steeds geen garantie op een prijs, of voor het vinden van de liefde.
Soms vind ik een datingsite lijken op een etalage. Alleen maar kijken naar de profielen en bepalen wat is aantrekkelijk, het interessantste, het mooiste, het beste. Wanneer ik niets beslis zal ieder profiel anoniem blijven. En toch zit er achter elk profiel een mens. Iemand met hoop, twijfels en verlangens. Door in te schrijven op een datingsite hebben we kansen op het vinden van een partner zelf al gecreëerd. Iemand te vinden die dan niet meer anoniem is.
Liefde laat zich niet berekenen. Het kost misschien alleen moed om de kans te wagen. Zonder actie geen reactie, zowel op de kans bij het vinden van een partner op een datingsite, als bij het winnen van een prijs bij een loterij. “Wie niet waagt, die niet wint”.
Liefs,