terug

Uit je Comfortzone

donderdag 5 maart 2026

Ik vertelde pas in een blog al over het Jaar van het Vuurpaard. Dat je dan meer geneigd bent actie te ondernemen, erop uit te gaan, contact te maken enzovoorts.
Zelf heb ik daar ook wel zin in!
Misschien is dat nog extra omdat ik zelf een Vuurpaard ben volgens Chinese astrologie.
Maar ik heb wel behoefte aan nieuw, weggaan, leuke dingen doen!

Ik ben nog niet weggeweest, grotendeels omdat het weer tot voor kort naadje hopeloos was.
Maar ik ben wel begonnen om aankondigingen op Facebook van leuke dingen op te slaan in een map op de PC.

Eentje is het gezamenlijk vieren van de Internationale Vrouwendag op 7 maart. Dat is nu ineens overmorgen al?!
En dan denk ik nu toch alweer, “Hmmzzz, kweet het nog niet.”
Dan loop ik tegen die denkbeeldige drempel aan van weggaan, vreemde mensen, misschien leuk, misschien helemaal niet, bladibla.
En ook omdat het ’s avonds is en je tegenwoordig toch via-via rare verhalen hoort dat het niet meer veilig is voor vrouwen en meisjes. Dat is toch in mijn achterhoofd blijven hangen.

Dan heb ik nog 2 uitjes deze maand maar dan binnen 1 weekend op twee achtereenvolgende dagen.
De ene is de Feel Good Lente Fair, de andere is de open dag bij de brandweerkazerne hier in het dorp.
Het laatste lijkt me erg leuk. Ook geen grote tijdsinvestering perse. En het is 400 meter bij me vandaan. Er is dan een brand demonstratie, een rondleiding door de kazerne en een kijkje in een brandweerwagen.
Dat lijkt me best wel eens tof!

Vanmiddag heb ik ook de knoop doorgehakt over een training die de SMWO aanbied. Ik heb daar al eens vaker naar zitten kijken, ze hebben best leuke dingen. Maar meestal was het altijd in de ochtend en dat werkt voor mij gewoon niet.
Nu echter was het begin van de middag.
Voor ik daar ook weer over ga twijfelen, ben ik meteen in de telefoon geklommen.
Aanstaande maandag heb ik een intake gesprekje. Ik ben benieuwd!

Nou nog door blijven gaan met uitjes verzamelen, én erheen gaan natuurlijk. In ieder geval toch geregeld.
Ik weet op zich dan wel dat het belangrijk is zulke dingen te doen, maar punt is dat je met een klein budget snel uitgeboerd bent.
Maar anderzijds moet ik toch weer wat meer gaan ondernemen. Eerst ging ik geregeld uit naar een leuk muziekcafé. Helaas gooide de pandemie roet in het eten.
Een tijd leek het er op dat het café ook permanent gesloten werd, dat was ook aangekondigd, omdat ze te lang inkomsten hadden moeten mislopen en het niet bol konden werken.
Maar wonder boven wonder gingen ze een tijd na de pandemie toch weer open.
Ik blij, alleen moest je toen ineens kaartje reserveren online. En daar hou ik dan weer niet van. Het was altijd gratis, gewoon een leuk muziekcafé met elke keer een andere band. Nu moest je dan én boeken én betalen.
Ik hou altijd graag de vrijheid om als ik onverhoopt geen zin heb of moe ben of… of… toch niet te gaan. Als je dan wel een kaartje hebt gekocht, heb je die vrijheid niet meer.
En zo ben ik sinds de pandemie begon niet meer uitgeweest.

Hoog tijd om weer wat meer mijn neus buiten de deur te gaan steken. Pest is altijd dat die comfort-zone ze verrekte comfortabel wordt, haha.
Dus moet ik mezelf dan echt een schop onder mijn achterste geven om ook daadwerkelijk te gaan.

Wat daar niet bij meewerkt is het feit dat ik in tegenstelling tot veel mensen extreem goed alleen kan zijn.
Ik ben heel leuk en goed gezelschap, hihi.

En nog iets wat wel meespeelt, is het alleen overal naar toe moeten gaan. Als je een partner hebt, doe je dat toch makkelijker. Kun je zeggen dat het niets uit maakt, of niet uit zou moeten maken, maar dat doet het gewoon wel. Tenzij je misschien een mega sociaal fuifnummer bent, maar zoals ik zei kan ik heel goed alleen zijn. Dan ben ik in prima gezelschap!
Dus voor mij maakt het wel of niet hebben van een partner absoluut verschil. Dan komt soms de een aan met een leuk idee of de zin om ergens heen te gaan, dan de ander.

Een ander iets als je een partner hebt, is dat ik me dan veel veiliger voel. Ik ga alleen niet het bos in. En nadat ik toch hier en daar rare verhalen hoor over meisjes en vrouwen die aangevallen worden als ze alleen in het donker buiten zijn, voel ik me dan ook niet meer 100% veilig.
Ik ben geen angsthaas, maar het speelt toch een rol merk ik.
Het bos gaat vnl. omdat er veel mensen hun hond los laten lopen en ik ben bang voor honden. Opgegroeid met grote waakhonden waar ik niet bang van was. Maar zelf ooit gebeten en mijn zoon 2x half aan gort thuis gekregen nadat ie aangevallen was door een hond. Word je niet vrolijk van.
Ik vergeet nooit meer dat ik de schoen van zijn voet moest halen om te kijken hoe erg het was, niet wetende of zijn tenen nog wel aan zijn voet vast zouden zitten. Of de voorkant van zijn voet. Zoiets wil je als moeder never nooit meemaken, zelfs niet als je doktersassistente bent en medisch niet voor een kleintje vervaard.

Tenzij ik een partner aan mijn zijde heb die niet bang is voor honden en mij ervoor beschermt, ga ik niet alleen ergens heen waar honden los lopen.
Ik kan daardoor helaas ook nooit gaan kijken of Kabouter Spillebeen heen en weer zit te wippen op een rode paddestoel met witte stippen. En die groeien hier wel in het bos!
Elke herfst wil ik erheen, maar ja… Altijd weer die honden.

Maar om op een vrolijke noot te eindigen… ik ben in ieder geval goed bezig. Wat dingen in het spreekwoordelijke vat en 1 ding vastgezet!

geplaatst door Roosje - 625 keer gelezen