terug

Hoeveel ik zie?

woensdag 21 oktober 2026

Over de (nutteloze) vraag “hoeveel ziet u nog”?

Geheid dat binnen 5 minuten ik De Vraag krijg in een nieuwe omgeving. Van wildvreemden, tot een halve- en hele bekende, het meisje achter de kassa. Natuurlijk wil mijn Nieuwe (Grote) Liefde het ook graag weten. Ze heeft nog geen idee hoe ze dat aankaart. Ze stelt zich van alles voor wat dat voor invloed heeft op ons samenzijn. Nog belangrijker: op haar leven. Maar wat eigenlijk? Wat zou er anders zijn om met mij te wandelen vergeleken met een andere man? Zal ik haar anders kussen? Stofzuig ik op een andere wijze? (Ja, ik stofzuig op een andere wijze).

Een vraag die vele vrouwelijke leden van 50plusmatch stelden, hoe werkt een mannenbrein? Hoe een mannenbrein werkt weet ik niet. Ik zal jou, mijn dierbare bloglezer een inkijkje geven in de soms donkere humor gedachtegang van mijn, toch wel mannelijke, Peter Brein.

Ik ben onderweg en loop op de stoep. Een willekeurige voorbijganger loopt daar ook. Die mij ziet en gaat als een doelzoekende torpedo op mij af. Strategisch voor mij staand zodat ik hem of haar niet kan negeren.

Zou het een bekende zijn, een bedelaar, een collectant? Krantenverkopers negeren mij altijd (duh!). Een enkeling vraagt of hij voor mij mag bidden, terwijl hij naast mij loopt. Blijkbaar is hij door de war met horen en zien want hij praat zo hard dat omstanders verschrikt opkijken. Of zijn opperwezen mij kan verlossen. Van wat weet ik eigenlijk niet. Mijn kwelling? Of die “behulpzame” man? Kennissen, vrienden en familie roepen mij altijd bij mijn naam. Natuurlijk komen vreemden altijd als ik naar een afspraak moet. Nooit als ik rondslenter en van het mooie weer geniet. Ik slenter daarom veel :)

“Hoeveel ziet u nog”?

Ik zucht. Weer Die Vraag. Ik ben blijkbaar de Grote Kapotte Ogen die rondzweeft. Niet een man, iemand met een naam. Ook niet iemand met een leven, passie, een humeur, plussen en minnen, een geschiedenis. Geen idee wie die ander is, dat zoek ik uit. Het is in elk geval niemand van 50plusmatch. Die hadden mij waarschijnlijk wel aangeroepen met “Peeeeettttt! Joehoeeee, Peeettttt!”. Terwijl ik Peter heet, kleinigheidjes blijf je houden ?

“Hoi, ik ben Peter, hoe heet jij”?

Eerst maar eens beleefd polsen WIE mij De Vraag stelt. Dat praat gemakkelijker voor mij. Stel je voor dat ik voor haar op mijn knieën val in de toekomst, of ze mijn Nieuwe (Grote) Liefde wil worden. Je weet maar nooit hoe een koe een haas vangt (of zoiets). Verbazing op haar gezicht. Dat verwachtten ze niet. Ze wil Het Antwoord. Maar dit zeg ik haar niet.

“Eeeuuhhh”... “Vicky” [niet haar echte naam natuurlijk – voor zover ik weet is er geen Vicky lid hier].

“Hoi Vicky, leuk je naam te kennen, waar ga je naar toe”?

Nu ik weet hoe ze heet is het natuurlijk plezierig om te weten wat ze eigenlijk van plan was. Als ze haast heeft verzint ze wel een smoesje. Als ze geen haast heeft zal ik haar wat beter kennen. Ergens hoop ik dat ze doorloopt, mijn afspraak is er nog steeds. Maar ze wil meer weten van mij. Natuurlijk vertel ik haar mijn gedachtekronkel niet.

“Eeuuhhmm, naar de supermarkt”, mompelt ze.

“Gezellig, je zocht goed weer uit. Kwam je nog wat te kort voor het avondeten” vraag ik.

Wie weet doe ik inspiratie op voor mijn avondeten. Vicky wordt zichtbaar ongemakkelijker. Want nu moet ze haar boodschappenlijstje uitleggen tegen een man waarvan ze eigenlijk wil weten hoeveel hij nog ziet. Niet om haar leven op te lepelen tegen een vreemde man. Zo voel ik mij ook. Dat ik iets persoonlijks “moet” vertellen tegen een wildvreemde vrouw. Maar dat zeg ik haar natuurlijk niet.

“Nou ja, ik zag je lopen en ik ben ooit bij het blindenmuseum in Nijmegen geweest, toen moest ik in het donker lopen en dat was best eng”.

Tja, denk ik dan, of ze kennen iemand die blind is of ze zijn bij dat museum geweest. Zelf ben ik daar nooit geweest, wat dan raar wordt gevonden. Maar dat zeg ik haar natuurlijk niet.

“Hoe ging het”? Vraag ik.

Nu wordt Vicky helemaal zenuwachtig. Want nu moet ze toegeven dat het voor haar spannend was en moeilijk, waarschijnlijk voor mij dus ook, dat is best wel een klote leven. Dat laatste kan ze natuurlijk niet zeggen. Ook deze gedachtekronkel hou ik voor mijzelf natuurlijk.

“Ik vind het zo knap hoe u loopt met die stok”.

Ah ha. Ze vindt het eigenlijk wel klote maar wil er een positieve draai aan geven met een compliment. Dat zeg ik haar natuurlijk niet.

“Ja”, zeg ik, “Ik ben blij dat ik kan lopen”. Ik ben ook blij dat ik kan zitten, stofzuigen, met de bus mee kan gaan, boodschappen kan halen, dat zeg ik natuurlijk niet tegen haar. Niets over de training die ik kreeg om zelfstandig te blijven wonen. Dat zal ik wel tegen mijn Nieuwe (Grote) Liefde zeggen, als er een klik is natuurlijk :)

“Kent u die-en-die, die loopt ook met een witte stok” vraagt ze.

Oh, dus omdat een willekeurig ander persoon met een witte stok loopt moet ik die kennen, denk ik. Wat ze nooit vragen aan iemand in een rolstoel, of ze die-en-die kennen die ook in een rolstoel zich voortbeweegt. Of ze Sterremaansteen kennen, die ook een borstamputatie onderging. Maar dat zeg ik natuurlijk niet tegen Vicky.

“Ken jij toevallig Charmaine, die woon ook hier”? Vraag ik dan.

Ik weet heel goed dat de kans dat ze toevallig Charmaine kent nihil is. Volgens mij wonen er heel weinig Charmaines in Nederland. Het gaat om het punt wat ik haar duidelijk wil maken. Ook deze gedachte hou ik voor mij.

“Nee”, zegt ze.“Waar moet ik die van kennen”?

Ik zeg niets en plotseling valt het kwartje bij Vicky.

“Maarreuuhhh, zeg eens, hoeveel ziet u nog” vraagt ze.

Vasthoudend type, denk ik. Maar dat zeg ik niet tegen haar.

Ik noem een getal.

Vicky kijkt verbaasd. “Dat had ik niet verwacht” zegt ze.

Ah ha, denk ik. We komen ter zake. Dat zeg ik haar niet natuurlijk.

“Hoezo, wat verwachte je dan” vraag ik.

“Dat weet ik eigenlijk niet” zegt ze nadenkend.

“Dat klopt” geef ik toe. “Het zegt niets. Mensen met 10% zicht kunnen nog een krant lezen en mensen met 30% zicht kunnen geen krant lezen. Er zijn tientallen oogaandoeningen en oogziekten, elk met hun eigen zicht en verschijnselen” zeg ik.

Het kwartje valt bij Vicky.

“Wat voor invloed heeft uw zicht op uw leven” vraagt ze.

Nu komen we ergens! Denk ik. Maar ik moet nog steeds naar mijn afspraak. Hoe “het” mijn leven beïnvloed is voor mensen waarmee ik een band heb. Niet voor wildvreemden op straat, waar elke voorbijganger alles kan meeluisteren. Niet voor een onbekende vrouw waarvan ik geen idee heb wat ze ermee gaat doen. Natuurlijk zeg ik dit niet tegen haar.

“Sorry, maar ik ben onderweg naar een afspraak. Leuk je gesproken te hebben Vicky. Fijne dag”! Zeg ik.

Mijn afspraak haalde ik op tijd :)

Zo, beste bloglezer. Nu heb je een inzicht in een dagelijks tafereeltje, wat ik zeg en wat ik denk. Sta mij toe nog afsluitende overpeinzingen mee te geven.

Ik vond het altijd een rare vraag. Aan iemand in een rolstoel vragen ze ook niet “hoeveel kunt u nog lopen”? De vraag is dan al snel “Kunt u nog lopen”? Iemand op krukken krijgt de vraag “wat is er gebeurd”? Nooit “hoeveel kunt u nog lopen”? Een vrouw in haar maandelijkse ongemak hoort nooit de vraag “Hoeveel menstrueert u nog”? Als een onbekende dat vraagt krijgt hij/zij een klap tegen de wang of een woeste blik toegeworpen. Vermoed ik, ik ben geen vrouw en weet niets van maandelijkse ongemakken en of iemand haar die vraag stelt ? Ook weet ik niets van het leven in een rolstoel of met krukken.

De oplettende 50plusmatch bloglezer zal zich afvragen, “nu weet ik het nog steeds niet”! Hopelijk snap je nu waarom ik deze vraag niet op een publiek toegankelijk blog beantwoord. Voor jou zal het niets veranderen in je leven als je het antwoord weet. Voor mij ook niet.

Mocht ik een van mijn dierbare lezeressen van mijn blog toevallig tegenkomen op straat, bij voorkeur een beetje in mijn leeftijdsgroep. Je denkt “die wil ik beter kennen”, dan heb je nu een goede openingszin ? Wie weet zal ik jou belangrijker vinden dan mijn afspraak. Wie weet bied ik je spontaan een terrasje aan om gezellig wat te drinken. Misschien volgt er een interessante wederzijdse belangstelling. Mogelijk iets meer. Dan zal ik je Het Antwoord geven. Jij zal dan hard lachen, want Het Antwoord doet er niet meer toe. Wel wie ik ben, wat ik kan, wat ik wil en wat ik je kan bieden. Verspil nooit een blog om sluikreclame te maken voor de schrijvende single, denk ik dan :)

Sorry heren. Als het uitkomt wil ik best een pilsje drinken bij een toevallige ontmoeting. Daar blijft het dan bij, :)

geplaatst door 1964pete - 169 keer gelezen