terug

Ikke zelf doen!

vrijdag 8 november 2019

Ik kan mijn leven in een aantal fasen verdelen: Baby. kleuter, kind op de lagere school, tiener, jongvolwassene, middelbare leeftijd, gepensioneerd, bejaard. De eerste paar fasen en de laatste fase kunnen, let wel kunnen!, gepaard gaan met een beperking in wat ik zelf kan of mag doen. Ook in andere leeftijdsfasen bots ik tegen die beperking aan. Het hangt sterk af mijn karakter hoe ik daarop reageer.

Omdat elkeen als ie jong is enerzijds onvoldoende kennis heeft van de meest basale acties maar aan de andere kant graag ouderen om zich heen wilt nadoen kan dat heel verschillende resultaten hebben. Een jongetje, dat zijn vader zich zag scheren, met een scheerkwast, scheerschuim en een Gilette mesje, vond dat hij dat ook maar eens in de praktijk moest brengen. Fluks pakte hij het houdertje, waar de mesjes in moesten (gelukkig waren de mesjes elders opgeborgen), een scheerkwast en naar hij dacht een pot scheerschuim. Helaas, toen hij vol trots aan mama en pap verkondigde: “Kijk mam en pap, ikke ook schere” zat zijn gezicht vol met zwarte strepen. In het potje zat namelijk schoensmeer… De roetveeg piet bestond toen ook dus al…

Wanneer ouders hun spruit willen leren hoe ze bepaalde handelingen moeten verrichten hangt het af van de ingeboren eigen wil van het kind, hoe lang het duurt totdat dit zegt: Ikke zelf doen. Hoe ouder een kind wordt, des te vaker zal die situatie zich afspelen. Met vallen en opstaan wordt je volwassen.

Door internet is iedereen de afgelopen decennia veel dingen zelf gaan doen, waarvoor men vroeger de boer op moest. Het betekent dus, dat ook volwassenen voor veel gebeurtenissen in ons leven minder afhankelijk van derden zijn geworden. Pas bij ernstige ziekte of hoogbejaard zijn moet men zich nolens volens weer toevertrouwen aan de zorg van anderen.

Wat is het soms moeilijk om toe te geven dat iemand zelf niet alle kennis, vaardigheden of ervaring heeft voor sommige klussen. Er dreigt dan een conflict met een naar mijn mening misplaatst schaamtegevoel. Natuurlijk is dit individueel verschillend. Een aantal mensen zal het als een uitdaging beschouwen om bijvoorbeeld zelf hun huis te schilderen, ook als zij dat vroeger nog nooit hebben gedaan. Wie een goed gevulde beurs heeft en ook geen zin om te klussen gaat dit uitbesteden aan een gerenommeerd bedrijf of aan een klusjesman (of -vrouw).

Grappig is het, als je kijkt hoe dit nu met zoeken naar een relatie gaat. Er is een tijd geweest dat huwelijksmakelaars en relatiebureaus in zekere mate naast de spontane ontmoetingen veel klandizie hadden om mannen aan de vrouw en vrouwen aan de man te brengen.
Internetdating is veeleer iets van “Ikke zelf doen!”. Hoewel, voor het opstellen van een profiel en het maken van goede foto’s is er niks mis met enige hulp van buiten.
Maar het advies, wat de aloude relatiebureaus gaven, en de begeleiding ontbreken bij de datingsites. Oh ja, de sites verstrekken desgewenst overzichtjes van matches. Ik heb de indruk, dat de meeste daters zich daarvan weinig aantrekken, net als van de tips…

Misschien is het wijs, om waar nodig te luisteren naar goede raad; de beste stuurlui staan natuurlijk altijd aan de wal, maar toch..

geplaatst door Aktivo1 - 4202 keer gelezen