Blogs

Al enige tijd heb ik het gevoel dat er iets is veranderd in de dating wereld. Dat vreemde gevoel wat ik niet kon verklaren. Ik zag ook steeds meer stukjes met titels als “Why men don't date anymore”. Uit het vroegere gidsland, Amerika, wat blijkbaar vijf jaar voorloopt op ons, Nederland. Is dat nog steeds zo?

Ben ik de enige? Blijkbaar niet. De grootste dating platforms ter wereld (niet 50plusmatch!) verliezen betalende leden. Blijkbaar al 8 kwartalen op een rij. Sommige verliezen miljoenen dollars aan inkomsten. Een groeiende groep leden lijkt gefrustreerd.

Als iets te mooi is om waar te zijn is het vaak niet waar. Er zijn op een datingsite mensen, die het fijn zouden vinden om een maatje te vinden, maar ze zijn niet wanhopig op zoek. Wie wel het gevoel heeft niet zonder partner verder te kunnen gaan is heel kwetsbaar.

Dit is een datingsite. Een soort club van mensen die elkaar niet kennen en die de club verlaten zodra ze wel iemand hebben leren kennen. Zo simpel is het. Soms moet ik mezelf er even aan herinneren dat het zo simpel is; dat lid worden van de club echt niet moeilijker hoeft te zijn dan een profiel invullen en wat foto’s plaatsen. Foto’s van jezelf natuurlijk, van wie anders? En dat iemand die er een puinhoop van maakt, dat echt helemaal zelf doet. Wat die foto’s betreft, heb ik trouwens mazzel: één van mijn schoonzoons heeft een vrouwvriendelijk filter op zijn smartphone. Zo fotogeniek ben ik nou ook weer niet.

Overal is reclame, op radio, op tv, internet, in folders en op grote reclameborden langs de snelweg. Je kan er bijna niet omheen. Ik weer daarom het dikke pak folders in mijn brievenbus via de ja/nee sticker. Alleen weekbladen zijn welkom, de folders van de supermarkt haal ik zelf wel op bij de desbetreffende supermarkt, de rest hoef ik niet. Ik wil wel graag weten wat er deze week in de aanbieding is en in welke van de 3 supermarkten in mijn woonplaats. Helaas zijn veel aanbiedingen niet bedoeld voor kleine huishoudens.

Vrije tijd

Mijn vervoer gaat zo veel mogelijk per fiets, grote afstanden doe ik met het OV. Fietsen heeft als voordeel dat ik onderweg veel dingen zie die ik in een auto, trein of bus zou missen. Nadeel is wel de beperkte actieradius.
Door te wandelen kan ik veel kleinere afstanden overbruggen, maar ik zie nog meer dan op de fiets. Twee andere zintuigen, het gehoor en vooral de reuk worden dan optimaal benut.

Gisteren in het NRC een verhaal getiteld ‘we zijn het verleerd om een praatje te maken met een vreemde’. Dat trekt mijn aandacht.

Met de campagne "een praatje maakt je dag" komt SIRE met een positieve boodschap. 1,4 miljoen Nederlanders maken nooit zomaar spontaan een praatje met een onbekende, terwijl ze daar wel behoefte aan hebben. Veel mensen denken dat een ander daar niet op zit te wachten. Ten onrechte, blijkt uit onderzoek van SIRE. Bijna 66 % van de Nederlanders vindt een spontaan praatje juist prettig. Een kort gesprek betekent soms meer dan we denken. We praten steeds minder, maar zitten steeds vaker op de smartphone te kijken. Dit komt vooral door de verharding in de samenleving. Maar de kwaliteit van onze samenleving wordt ook bepaald door hoe we met elkaar omgaan. Een ander blij maken met een praatje, jezelf daarmee ook, zo simpel kan het zijn. Maar hoe breng ik dat in de praktijk?

Een bezoek aan Antwerpen
Het was al weer meer dan een jaar geleden dat ik de sinjorenstad aangedaan heb. Hoewel de NS site mij waarschuwde voor vertraging wegens werkzaamheden aan het spoor heb ik het er toch maar op gewaagd. Zowel in de trein als in Antwerpen zelf viel mijn oog op allerlei pareltjes van het Vlaams. Merkwaardig dat men zich in Nederland voor teksten in het openbaar op bordjes vrijwel nooit bedient van rijmpjes. Onze zuiderburen grossieren er in.

Zo, lekker kontje, dacht ik, toen ze wegliep.