terug

Eten in je eentje

zaterdag 19 november 2016

‘Solo is het nieuwe samen’, las ik laatst in de krant. Het was een krant die ik had gekregen van mijn dochter omdat er kookbare eenpersoons-recepten in stonden; recepten zonder een imposante lijst ingrediënten. Ze is lief en zorgzaam, mijn dochter - en hoewel ze mij beslist een levensgezel gunt, stimuleert ze mij om het goede uit een tijdelijk onveranderbare situatie te halen. En de hint (er is meestal een hint) is: Mam, je pompoensoep met gember en haverpannenkoekjes zijn heerlijk, maar experimenteren met nieuwe gerechten zal je goed doen.

Op een plank in mijn keukenkast staan ze naast elkaar, mijn kookboeken, geflankeerd door een map met uit kranten en tijdschriften geknipte recepten. ‘Ricipies for good sex’, bijvoorbeeld, met als motto: hou hem hongerig; ‘Friese Liefde’, voor als ik zin heb in geroosterde harderfilet met pistache-pesto en zoetzure lenteui; ‘Het Haagse Kookboek’, voor de perfecte vanillepudding met limonadesiroop; het ‘Kookboek van mevrouw Griet’, om Friese feestsoep met bruine balletjes te kunnen bereiden als het echt feest is...Soms probeer ik een recept uit, voor later, als ik gasten heb. Of voor als Hij mijn gast is. Maar hoeveel voldoening kan een mens peuren uit het koken van tweehonderd gram sperziebonen? Hoe zinnenprikkelend kan een bodempje andijvie zijn? En hoeveel aandacht kan een mens besteden aan het leeglepelen van een kom pompoensoep?
‘Het voederen van wilde dieren’, noemde Epicurus eten in je eentje. Goed eten deed hij met vrienden en hij had aan een pot kaas voldoende om een feestmaal aan te richten. Onze behoefte aan lekker en luxe eten is een ‘ongegronde mening’, volgens de oude wijsgeer: eigenlijk gaat het ons om vriendschap. De hedendaagse bewustzijnsgoeroes reiken mij de hand met het advies vooral mindfull te eten. Ja ja. Om het eten in mijn eentje aan de keukentafel acceptabel te maken, heb ik lekkere muziek nodig. Of een goed boek, of de krant, of heel veel nieuwe facebook posts. (Dat laatste raad ik je trouwens af; ik had onlangs een veeg honing op het scherm van mijn smartphone en als je onhandig bent met al dan niet goede wijn, kan facebook-checkend eten vervelend aflopen.)
Aan het koken van eten gaat onvermijdelijk het kopen van eten vooraf. De meest logische plek daarvoor zou de supermarkt moeten zijn, maar die verkoopt zijn waren bij voorkeur per familieverpakking. Of voor gezellig met z’n tweetjes. Ik ga dus naar de groenteboer, waar ui en lof per stuk worden verkocht en bloemkool per kwart stuk. En naar de slager, voor biologische kippenbout. Er is echter moed voor nodig om elke week naar de slager te gaan en één kippenbout te kopen. Liever kocht ik er twee, of vier. ‘Vier kippenbouten, alstublieft’ klinkt als een volledig vervuld leven - en bij ‘twee kippenbouten’ kan het behoorlijk spannend zijn. ‘Eén kippenbout’ klinkt zielig. En omdat ik die bout ook zielig vond als hij in zijn eentje in de gezins-koekenpan lag, heb ik een wok gekocht. Een mooi vormgegeven, kleine wok van dik roestvrij staal. Hij hangt te pronk aan een haakje in mijn keuken en ik kook er elke dag iets spannends in. Gek genoeg is die wok stimulerender dan alle recepten uit de keukenkast bij elkaar: Ik smoor er kippenbout in met knoflook en pastinaak; combineer zoete aardappel met rode ui, walnoten en veldsla; kook boerenkool met boekweit en stoof lamspoulet in bier met cacao en een scheutje koffie. Ah, je vindt dit smerig? Dit kook ik ook niet voor jou; dit kook ik voor mijzelf, om op te eten in mijn eentje. Voor jou kook ik pompoensoep met gember. Beloofd. En de solo-recepten uit de krant van mijn dochter? Die ga ik beslist uitproberen, voor als zij komt eten.

geplaatst door RodeJas - 8245 keer gelezen