terug

Groen bezig

maandag 1 april 2019

Gisteren was het mijn Facejaardag (de feestelijke viering van zes jaar Facebook), volgende week maandag tapt een man die zichzelf kunstenaar noemt een glas water om het in een stille voettocht van vijf dagen naar de zee te dragen. Vandaag is het precies vierhonderd zevenenveertig jaar geleden dat de Watergeuzen het stadje Den Briel veroverden op het Koninklijke Spaanse Garnizoen, en vanaf drie uur precies in de nacht van dertig op eenendertig maart ben ik zeven maanden lang in de war met de tijd.

Ik heb ooit een geliefde gehad die, zodra het woordje ´tijd´ viel, begon te vertellen over het verschil tussen belevingstijd en kloktijd. Wat ik grappig vond, omdat hij het ook de zesde, de achtste, de twaalfde keer vertelde met de overtuigingskracht van de eerste keer. Minder grappig was, dat er voor hem slechts één tijd was: de zijne. En één manier om die tijd door te brengen: de zijne. Ach, hoeveel tijd wordt er volgevreeën voordat verliefde ogen zelf weer op de klok kunnen kijken?

De tijd verstrijkt - en soms voel ik mij de saxofoniste van het strijkorkest. Ik volg de noten, tel de rusten tot mijn inzet. Maar als het de tijd is voor het slotakkoord, tel ik nog steeds mijn rusten... Gelukkig mag stuntelen weer, volgens Filosofie Magazine. Niet alleen om mee te pronken als de voltooide opmaat naar succes, maar als dagelijkse bezigheid. Stuntelen schijnt een mens menselijk te maken. Zou daar de faliekant verkeerde kleur nagellak kopen ook bij horen? Afgezet tegen mijn leeftijd, is de tijd dat ik nagellak koop kort. Evenals de tijd dat ik oorhangers koop. Ik ben dus niet bepaald een expert. En als elke niet - expert op welk gebied dan ook overschat ik mijn intuïtieve ingevingen: Groene nagellak moest het zijn. Alleen met groen gelakte nagels zag ik mijzelf aan het tafeltje zitten bij m´n volgende date. Groen? Omdat hij persé met de auto wilde komen en dit dus geen groene date was? De tijdgeest is immers groen, en wij singles verspillen al genoeg energie door een heel huis alleen voor onszelf te verwarmen en eenpersoonsmaaltijden te koken. Gelukkig was de man tegenover mij aan het tafeltje naast openbaar vervoer-mijdend ook slim, aardig en beleefd: Hij kon mijn opzichtig groene nagels wel waarderen, zei hij. De drogist verkocht ook flesjes nagellak met de kleursticker BOY op de dop. Wat ik graag opvat als: Mannen! Stuntelen is niet nodig, dit is de goede kleur voor jullie. Diep donkergroen!

De tijdgeest is groen - en een datingsite berust op het principe van de circulaire economie, met hergebruik als voornaamste troef. Goed voor de aarde, goed voor het milieu. (Dat geldt zowel voor personen als voor blog-onderwerpen.) Wij zijn dus groen bezig. Ik begrijp niet goed waar die kunstenaar mee bezig is, met zijn water naar de zee dragen. Met hem meelopen kan wel, het hem vragen niet: zijn wandelingen zijn immers stiltewandelingen. Hij is geïnspireerd door Richard Long, de landschaps- en wandelkunstenaar, schrijft hij. Longs stenenstapels liggen in De Pont. Hij wandelt met de vraag: ´Wat is van waarde?´Die stenen ga ik wel bekijken; ik hou van stoer, van krachtig en oorspronkelijk. Maar juist Richard Long wandelt liever alleen. Wat moet ik doen? Mijn tijd hier zit er blijkbaar nog niet op. Het is ook pas één april vandaag.

geplaatst door RodeJas - 5530 keer gelezen