terug

Aan mijn neus voorbij... Een hapklaar verhaal?

zaterdag 14 september 2019

Ik zal het maar eerlijk bekennen, ik ben een zoetekauw. Het is maar goed dat ik veel fiets en verder matig eet en drink, als er een pak koekjes in huis is blijft dat niet lang onaangetast.
Gelukkig dat de verleiding om deze manier van maagvulling te realiseren zich niet dagelijks voordoet. Anders zou ik op den duur door een buikje geen dienblad meer behoeven.

Allemaal kennen we de filmpjes van mensen uit bijvoorbeeld India, die gebukt onder een overstelpend grote massa etenswaar op de fiets of hardlopend door een drukke stad gaan. In onze westerse samenleving kom je dat fenomeen eigenlijk niet tegen, misschien in een Spaans dorpje of in Turkije, verder niet. Het is ongelofelijk knap hoe het deze mensen lukt hun spullen te vervoeren. Het lijkt meer op slavenarbeid.’

Soms word ik wel op een heel bijzondere manier bepaald bij mijn voorliefde voor zoetigheden. In een bijna geheel volle bus kon ik nog net een plaatsje vinden met mijn rug naar de ingang en de chauffeur. Dan is het niet mogelijk te zien, wie er na je instapt. Twee haltes nadat ik mijn rit begon zien mijn mede busreizigers en ik over het gangpad een jonge vrouw lopen met in haar handen een onbedekte grote ronde mokkataart. Oef! Dat lekkers ging dus aan mijn neus voorbij. De taartschep en een schoteltje ontbraken…

Een man aan de andere kant van het gangpad, die tegelijk met de taartdame was ingestapt, hielp me uit deze zoete droom. Mevrouw had deze taart, versierd met stukjes chocola zelf gemaakt voor haar vriendin, die vandaag 40 was geworden… De manier van vervoer (nu moest ik denken naar die dragers in ontwikkelingslanden) was een beetje apart. Net als ik hoopte de man dart de taartdame er niet lang mee hoefde te reizen, dat hij nog goed te eten zou zijn bij aankomst.

Soms zie ik wel eens iets anders aan mijn neus voorbij gaan. Op een dansavond zit een aardige lady een paar tafeltjes van mij vandaan; ik neem me voor haar te vragen zodra ik mijn koffie op heb. Net even voordat ik opsta loopt een andere man naar haar toe en gaat met haar aan de zwier. Pech gehad, dan had je eerder moeten opstaan. Of ik lees in de krant, dat er niet zo ver van mij een leuk muzikaal evenement was. Had ik dat eerder geweten…

Teleurgesteld? Misschien, maar ik haak even in op de blog van Felice waarin ze verwachtingen aan de orde stelt. Dit sprak me aan. Hoe minder je verwacht, des te meer je datgene waardeert, wat je wél ten deel valt. Heeft het ook iets met tevredenheid te maken??

geplaatst door Aktivo1 - 4266 keer gelezen