terug

Dag kat

zondag 22 mei 2022

'Voorbij, voorbij, o en voorgoed voorbij.'
Mijn oppaskat had gisteren 'zijn laatste afspraak met de dierenarts.' Zo omschreef mijn dochter het levenseinde van een zeventienjarige verleider. Ik ging hem aaien, die laatste avond, naast hem op de bank. Had yoghurt voor hem meegenomen; volle, romige yoghurt, zijn lievelings zonde. Het is zijn lot: een leven lang op dieet en nu te mager om zijn waardigheid als kat te kunnen dragen. Hij vond de yoghurt lekker. Mijn dochter voerde hem het restant zoute klei waarin ze zijn laatste pillen had verpakt. Pillen in zoute klei - die vond hij ook lekker.

'Dat is het aardige van wandelen: hoewel je beweegt, sta je toch voortdurend bij de dingen stil.'
Zou het helpen, onsuccesvolle vrijgezellen verpakken in zoute klei? Zouden ze dan wel geslikt worden? Dat vroeg ik mij af toen we samen over het landelijke parcours van de Leidse Marathon liepen, mijn dochter en ik. Toen de kat nog gewoon de hoogbejaarde kat was waar ik rond Hemelvaart een paar dagen op zou passen. We liepen onder de brandende zon - zodat dochterlief na dertig kilometer een ijskoude cola pauze inlaste, op een loungebank in de schaduw. Dat vonden wíj lekker! We lachten om die mevrouw in haar zuurstokroze mantelpakje: We hadden de molens al van verre gezien, vijf molens waarvan vier met draaiende wieken. Het feest van deze dag werd gevierd bij de grootste molen. Vrouwen in jurken, mannen in pantalon en overhemd. Tafeltjes vol witte wijn en amuses. Bij het hek stond de vrouw in het roze mantelpakje. Zij verwees ons, wandelaars, vriendelijk (de superieure variant) naar de volgende molen. Daar was ons feestje. Met bekertjes koud water en zoute koekjes.

'Zoek niet naar wat je bestaande ideeën bevestigt, naar naar wat ze onderuit schopt.'
Al met al was de verbandtrommel mijn beste vriend, de afgelopen week. Pleisters, steriele zalfgaasjes, ijskompressen, sporttape, paracetamol.
Met een hoofd vol herinneringen aan mijn oppaskat haastte ik mij die avond, na die allerlaatste aai, voorbij een vrouw en een man. Zij kuierden wat met hun harige sjokhond. Hij ging beleefd opzij, we groetten elkaar. Luttele ogenblikken later vraagt hij 'Gaat het?' en geeft me twee handen om me te helpen opstaan. Ik was gestruikeld over een bultje in het zebrapad. Gat in knie, blauwe hand en pols, geschrokken. Zo gênant, zo oude vrouwig. 'Rustig aan', zei hij ook nog. Zo aardig! Ik moest het immers nog een keer proberen, die zebra oversteken...
Niet dat ik helemaal heel was toen ik struikelde. Integendeel, mijn voeten protesteerden nog heftig tegen de ruim 42 kilometer van die warme Leidse Marathon - terwijl ik juist voor de lichte schoenen had gekozen, de schoenen waarop ik de afgelopen maanden mijn dertigers had gelopen. Probleemloos. Zou ik te oud zijn geworden voor de marathon? Hoe kan ik dat ooit weten als ik het niet blijf proberen? We praatten wat tijdens het lopen, mijn dochter en ik. Over de kat, over hoe lang nog, over toch weer oppassen en hoe graag ik dat doe en hoe blij zij daarmee is. En over de grote vraag in mijn betrekkelijk kleine, overzichtelijke leven: Vanwaar mijn gehechtheid aan deze kat? Ik heb een hekel aan dieren in huis. Met een geit onder één dak moeten wonen was smerig. Smerig! Maar het kon niet anders. Met een hond onder één dak wonen is ook smerig. Kwijl, stank, haren. En het hoeft helemaal niet! Met een kat… ja, ook. Kots, stank, haren. Deze kat kwam mij halen als ik 's avonds bij de eettafel bleef zitten. Wat hij wilde was naast mij op de bank liggen, want dat was hij zo gewend. Mijn opvattingen blijken zowel tijdelijk als afhankelijk van wie het beest is. We hebben het goed gehad, hij en ik.

De citaten komen uit: 'Herinnering' van J. C. Bloem, 'De wandelaar is een weeskind van de romantiek' van Gerrit Jan Zwier, en 'De passievrucht' van Karel Glastra van Loon.

geplaatst door RodeJas - 2805 keer gelezen