Blogs

Achter de titel van deze column hoort een vraagteken. Omdat sommige leestekens niet correct in een titel overkomen stip ik het hier even aan. Het valt niet mee om het iedereen naar de zin te maken. Als ik met iemand een leuk contact heb gehad komt het voor, dat anderen uit mijn omgeving mij er op aanspreken, hoe ik het in mijn hoofd kan halen de band met die persoon weer aan te halen.

Een eenduidige definitie van ‘hemel’ die bestaat niet, maar ‘levensbestemming’ is een best wel een mooie universele verwoording. Een hele ontroerende en iconische film over zoeken naar levensbestemming is Into the Wild. De film vertelt het verhaal van Christopher Johnson McCandless die zijn veelbelovende toekomst inruilt voor een lijdenstocht naar Alaska.

Ouderdom komt met streken en gebreken...

Vroeger
Als kind hoorde ik mijn oma altijd zeggen “vroeger was alles beter” die uitspraak hoor je tegenwoordig bijna niet meer. Afgelopen weekend moest ik voor mijn werk een aantal cursussen doen. één van de cursussen ging over het feit dat jongens het tegenwoordig slechter doen op school dan meisjes, was vroeger het onderwijs voor jongens dan beter?
Zodoende was ik weer even dat kleine meisje wat haar oma hoorde vertellen dat alles vroeger beter was.
Was vroeger alles beter, nou ik vind van niet, zeker niet als je zeg maar 50/60 jaar terug ging. Ik weet dat mijn moeder pas een wasmachine kreeg toen haar derde kind werd geboren, en wat voor wasmachine. Ze moest de wasmachine zelf vullen met water deed er dan wasmiddel in en zetten hem aan, daarna moest ze het water weg laten lopen en alles op de hand uitspoelen en door een wringer halen, om het vervolgens op te hangen op een rekje of waslijn.
Nou geef mij de wasmachine van tegenwoordig maar, was erin, wasmiddel er in en als de wasmachine klaar is kan je het als je wilt ook nog eens in de droger gooien. Ik ben blij met alle middelen waarmee we tegenwoordig contact kunnen hebben met familie, vrienden en andere bekende en onbekende. Ik mis wel die echte contacten die er mijn inzien in de jaren dat ik kind was veel meer waren. Ik woon in het ouderlijk huis waar ik ben opgegroeid en vroeger zaten we regelmatig met de halve straat bij elkaar in de tuin, maar wij speelde als kind na schooltijd ook altijd bij elkaar en noemde de moeder en vader van onze vrienden tante en oom.
Online daten was er vroeger niet bij, je had hooguit 1 telefoon met een draadje en pas ergens eind jaren 80 kwamen er een beetje computers in huis, je weet wel zo een enorm bakbeest.
Tegenwoordig weet iedereen wel wat online daten is en hebben de meeste het wel een keer gedaan. Ik denk echter dat we er allemaal over eens zijn dat iemand gewoon in het echt ontmoeten het leukste is.
Er is veel verandert, veel dingen zijn nu makkelijker en beter, maar ik denk dat iedereen wel dingen kan bedenken waarvan je denkt “ dat was vroeger wel erg mooi/leuk/beter” Ik zal nooit het verhaal vergeten dat mijn moeder op haar trouwdag van haar werkgever een klok en daarbij haar ontslagbrief kreeg, werken als je getrouwd was, was uit de boze.
Ik koester dingen uit het verleden, maar geniet van alle luxe en gemak wat wij tegenwoordig hebben. Hoe mooi is het dat ik nu regelmatig mijn peet/bonus dochter kan zien die in India woont, ik pak mijn mobiel druk op de facetime knop en daar is mijn mooie meisje. Nog iets meer dan een maand

Onvervulde verlangens. De wens om toch een keer in je leven te mogen meemaken dat...

Enige tijd geleden is er een blog geplaatst over de verschillende relatievormen. Inmiddels zijn dat er veel; zo veel mensen zo veel smaken. Ik heb hier eens over nagedacht en denk dat een vorm alleen maar bestaansrecht heeft omdat er behoefte aan is.

Zoals ik al eerder heb geschreven: Ik ben een wandelaar. Mijn schoenen slijten sneller dan mijn jurken. Een treinreiziger ben ik ook - en een plaaggeest. Voeg deze drie tezamen en je krijgt anderhalf uur blauwbekken bij een bushalte in een Utrechts bosdorp. De enige automobilist van ons groepje wandelaars was allang thuis, en hij woonde niet eens zo heel ver bij mij vandaan. We hadden elkaar blijmoedig lopen uitdagen, hij en ik. Hij was immers als vanzelfsprekend met de auto naar het bosdorp gereden; ik had de 'aangepaste dienstregeling wegens herstelwerkzaamheden' voor lief genomen en was even vanzelfsprekend met de trein gekomen. Maar er reed geen trein terug. Nu is een mens zelden zoals hij zegt te zijn; hij is zoals hij blijkt te handelen als het tegenzit. Hoe dan ook, toch wel enigszins beschaamd vroeg ik de automobilist naar de meerij-mogelijkheden - waarop hij vriendelijk een lift voor vier personen aanbood. En toen kwam daar die NS bus aangereden. De verkeerde kant op, zo bleek even later. Vervolgens duurde het anderhalf uur voordat er een bus uit de schemering op doemde die wel naar Utrecht reed. Een grote, witte, knusse, warme bus waarin het onwijs gezellig was.

Te mooi om waar te zijn, hoe zo?
De reclamewereld is ondanks de coronacrisis toch nog steeds “big business” . Er gaan miljoenen euro’s om in deze bedrijfstak, die maar één doel heeft: Mensen warm maken voor de aankoop van een product of klanten, die al eerder in aanraking met een bepaald product waren en twijfelen over de streep trekken om het alsnog te kopen.

Hoe groot is jouw hart?