Blogs

Elk jaar is in het najaar een tweedaagse manifestatie van een organisatie, waar ik ook nauw bij betrokken ben. In het gebouw staan kraampjes met tweedehands kleding, schoenen, cd’s, boeken en speelgoed. Een flink team vrijwilligers vanuit de eigen organisatie maar ook vanuit de buurt zetten zich in om deze verkoopdagen tot een succes te maken. De helft van de netto opbrengst van de verkoop komt ten goede van de organisatie en een ander deel gaat naar een plaatselijk goed doel; zoals ditmaal voor kinderen met een leerachterstand.

Met de tijd meegaan is een must, is een veel gehoorde uitspraak. Maar in de praktijk gaat dat bij mij lang niet altijd op. Als een bepaald leefpatroon me goed bevalt, kan niemand me dwingen dat te veranderen. Ik hang nog steeds mijn eenpersoons wasje te drogen op twee uitklapbare droogrekjes boven de trap in de winter, buiten aan de droogmolen in de zomer. Ook heb ik geen afwasmachine. 1e) heb ik geen plaats voor een afwasmachine in de keuken, 2e) dat beetje vaat met de hand afwassen is zo gepiept. Bovendien ben ik met pensioen en heb ik daar alle tijd voor.

Tijdens een ommetje Cronesteyn kon ik ineens de eerste alinea van een nieuw te schrijven blog lezen, ergens voor in mijn hersenpan. De blauwe letters waren zo helder en de tekst zo sterk dat opschrijven wel even kon wachten. Dacht ik. Nu moet ik dus genoegen nemen met een andere eerste alinea, met een totaal ander blog. Zelfs dat dit mijn tweehonderdste blog zou zijn, klopt niet: ik was bij honderd immers de tel al kwijt.

Een metafoor.
In heel Nederland zijn veel stoepen tijdelijk opgebroken. Langs de weg staan grote haspels waarop (in mijn stad) oranje gekleurde kabels gewonden zijn. Er graven enkele mannen in de grond, ze leggen de kabel er in en ze sluiten het tegelpad weer af. Er steekt langs veel huizen een stukje kabel boven de grond uit. Wanneer ik hen vraag wat ze doen lukt het mij niet of slechts heel moeizaam met hen te communiceren.

Ik las ooit eens een stukje over hoe de menselijke levensloop zich in grote lijnen beweegt van de "al" -fase via de volwassenheid naar de “nog” -fase en tenslotte naar de “niet meer” -fase. Een grapppige eye-opener die is blijven hangen.

Gemiste kansen. Ik tel ze net zo talrijk als de afwijzingen.

Op een regenachtige dag zette ik overdag even de televisie aan op een van de NPO-zenders. Een reporter stond in een drukke stad vrouwen te interviewen. Eerst sprak hij een jonge vrouw aan. Durf jij nog overal in de stad alleen over straat, vroeg hij haar. Nee, antwoordde zij, bepaalde wijken of straten mijd ik, zeker 's avonds. Vervolgens kwam er een oudere dame in beeld. Als het donker is, ga ik niet meer naar buiten, zei ze beslist. Ik doe ook de voordeur niet open als er in de avond wordt aangebeld door onbekenden, voegde ze eraan toe.

Vanavond heb ik me voorgenomen teksten te schrijven voor mijn nieuw op te richten stichting maar het vlot niet zo. Gisteren heb ik het grootste deel van de dag in de bieb de genealogie en context van mijn overgrootoma in Ruurlo uitgezocht,