Blogs

Ia het niet opvallend hoeveel benamingen voor iets wat in wezen hetzelfde is de afgelopen decennia aangepast zijn? Soms lag daar bemoeienis van belangengroepen en overheidswege aan ten grondslag. Er kwamen richtlijnen voor woordgebruik in het openbaar: Gastarbeiders werden arbeidsmigranten, negerzoenen zoenen, moorkoppen chocolade soezen, hoeren werden prostituees en wij noemen ze nu sekswerkers.

Ik was er even uit geweest, waardoor ik er nu uit ben. Ik ben zand geworden op een zandverstuiving, bos in het bos, meer in het meer. Ik heb oploskoffie gedronken, badminton gespeeld met een balletje, jeu de boules op een hobbelig grasveld, scrabble om het mooiste woord. Mijn haren zijn weer kort, mijn voeten vuil - en vandaag is het al zaterdag. Kortom, ik ben er uit.

Ik sta er niet elke dag bij stil, maar de buitenwereld is een spiegel waar je naar kijkt door je eigen bril. Je eigen filters.
Op gebied van de liefde is dat heel duidelijk. Je kunt alles door een roze bril zien als je jubelend en dansend van verliefdheid door het leven gaat.
De keerzijde is de donkere bril als je hart gebroken voelt. Alles lijkt dan zwaar, je zit vol verdriet, en niets maakt je blij. De lichtheid van het bestaan is ver te zoeken.
In beide situaties ervaar je de buitenwereld heel anders, zelfs al zou die exact hetzelfde zijn, puur omdat je eigen innerlijk niet hetzelfde is.
Wat me wel eens opgevallen is in een ludduvudduh situatie is dat zowat alle liedjes daar over gaan?! “Wanneer kom je nou terug?” en “waarom liet je me alleen?” en “ik hou nog zo van jou” is het thema van veel muziekjes.
Wel bizar dat we en masse naar al die ellende luisteren en het meezingen?
Maar laat ik verder gaan met wat ik wil vertellen!

Ik kreeg een leestip: Single on purpose, find yourself first. En ik was net op zoek naar jou.

Ik was een maand lang op vakantie dit jaar. Het was een heerlijke tijd, genoten van een fijne reisgezel en veel indrukken opgedaan. Maar aan alles komt een end en zo ben ik weer terug beland in mijn vertrouwde huis.

Vraag van een man onder een blog van een collega-blogger ; wat verwacht iemand van een relatie als men de 70 is gepasseerd, welk geluk zoek je dan? Enige uren later onder dezelfde blog een (bijna) identieke vraag van een vrouw : Wat willen we op deze leeftijd nog van een relatie?

De meesten van de lezers hier zullen het aardige gedicht van dominee – dichter Piet Paaltjens (1835-1894) over het snoepwinkeltje wel kennen.
“In de donkere straat, waar het belletje gaat”. Het is leuk om dat weer eens in zijn geheel te lezen. Even googelen dus… Het gaat over kinderen, voor wie een cent een geweldige rijkdom betekende. Nu worden in Nederland zelfs de muntjes van één en twee Eurocent niet meer in het betalingsverkeer gebruikt, in winkels worden bij met cash betalen de bedragen afgerond.

Enkele dagen nadat ik weer voorzichtig toenadering had gezocht en zij die even voorzichtig had beantwoord, ontving ik kort na elkaar twee lange berichten. Lange berichten brengen meestal geen goed nieuws.