Blogs

Twee vrouwen uit mijn omgeving, de 50 jaar ruim gepasseerd, zijn jaren geleden alleen komen te staan. De ene vrouw was op 60jarige leeftijd weduwe geworden na een huwelijk van 40 jaar en de andere vrouw was na een lang huwelijk gescheiden.

Regelmatig krijg ik de vraag van de heren waarmee ik contact heb, of ik al vlinders voel. Kan dat, vlinders krijgen, verliefd worden zonder iemand ook maar ooit gehoord of gezien te hebben?

Ruststand…

Pecunia non olet, geld stinkt niet.
In de maatschappij is het nu eenmaal zo, dat maar een paar dingen altijd gratis zijn. De zon (als ze überhaupt door de wolken schijnt), de lucht die ik inadem, de regen die in mijn tuin de plantjes te drinken geeft. Voor andere zaken moet ik mijn beurs trekken, ik moet ze ruilen met iets wat ik zelf kwijt wil of ik moet een dienst verrichten, waardoor ik beloond word, al dan niet door een aanpassing van de stand op mijn bankrekening.

Volgens mij ben ik een typische vrouw. Kleding kopen doe ik graag, schoenen erbij, bijpassende tas en vooruit bij een broek ook nog een riem. Vanwege deze hoge kostenpost maak ik gretig gebruik van aanbiedingen en de uitverkoop.

Twee jaar terug boekte ik een rondleiding in een statig landhuis op landgoed Nijenburg, bezit geweest van de familie Van Foreest, in Heiloo. Het was midden in de winter en de sneeuw zat vastgevroren op de takken van de bomen. Het gaf het huis en de tuin extra allure. De kachel was te laat aangezet, dus ik hield mijn winterjas aan, want het was ijzig koud binnen doordat de ramen van enkel glas waren. Vanuit de keuken had ik, kijkend over de vijver, vrij uitzicht over het Heiloo-er bos. In het landhuis was alles nog in originele staat. Zo kreeg ik een aardige indruk van het zware handwerk dat daar door de bedienden in het verleden is verricht. Na afloop kon ik voor een klein bedrag een boekje kopen dat geschreven was over de Oost Pruisische dienstbode, Lena Gronski.

Wie wil er nog wat van mij lezen;
U niet wellicht?
Wat kan ik nog schrijven?
Mag ik mijn zinnen mailen
en aan u opdissen?
Maar willen jullie nog wel
mijn vintage poëzie in tweeduizend-eenentwintig
of past mij het zwijgen
boven of onder het tafelkleed?

Diamant