Blogs

Vrijheid van meningsuiting…

Met de auto ben ik in 12 minuten van mijn huis bij de parkeerplaats bovenop het strandplateau bij Castricum. Vanaf 01 november veranderen de helft van de invalide parkeerplaatsen daar in gratis kort parkeren, maximaal 3 uur. Het zijn maar een stuk of tien parkeerplaatsen, dus je moet net mazzel hebben dat er een plaats vrij is. Ik was er om 10.00 uur in de morgen en ik had het geluk dat er net iemand uit kort parkeren wegreed. Dus de parkeerschijf ingesteld en daarna kon ik vanaf de parkeerplaats zo naar het strand beneden lopen.

Zie je mij, vroeg zij
Horende doof kon ik voelen wat ze vroeg
een verhaal van schrijnend verlangen
en een zuchtige zoekende ziel

Natuurlijk gaan we allemaal voor die leuke date, die ontspannen avond/ middag, maar toch. Net als bij een sollicitatie wil je zoveel mogelijk van je zelf laten zien en over die ander horen.
Vanaf vorig jaar december tot 2 juli dit jaar had ik heel veel sollicitaties, eerst waren het alleen maar brieven, waar of niet op gereageerd werd of waar een afwijzing op kwam, en aldoor op de zelfde gronden. Ik zou te weinig ervaring hebben en daarom hadden ze voor een andere kandidaat gekozen.
De afstand van mijn huis voor de juiste baan werd steeds groter, en ik werd ook steeds onzekerder, hoe kan ik nou onvoldoende ervaring hebben als ik al ruim 37 jaar met kinderen werk. Ja oké ik maakte de overstap van de kinderopvang naar het primair onderwijs, maar ervaring met kinderen had ik meer dan genoeg.
Omdat je opgegeven moment ook al weet je dat het niet zo is, dit soort dingen gaat geloven zei ik dingen als “ik weet dat ik minder ervaring heb in het didactische of als andere onderwijsassistente maar……….
Tot op gegeven moment tijdens een sollicitatie gesprek de dilectrische van een school tegen mij zelf, haal je zelf niet zo naar beneden, op je eigen dagverblijf hadden jullie toch ook vast dingen zoals VVE en leerde je de kinderen toch ook allemaal nieuwe dingen aan? Ik ben daar niet aangenomen maar het heeft mij wel wakker geschud.
Thuisgekomen die dag ging ik eerst eens opzoeken wat de letterlijke betekenis was van pedagogisch en didactisch handelen, en wat bleek, dat zat gewoon allemaal in mij. Sterker nog dit deed ik allemaal al jaren.
Vlak daarna kreeg ik een baan aangeboden en een paar dagen later, nog een baan die ik uiteindelijk heb geaccepteerd.
Nu daten. laatst heb ik het dus gewoon weer eens verknald, gewoon door te veel te willen in een veel te korte tijd, ik wilde mijzelf gewoon te veel bewijzen. Kijk dit ben ik, ik kan overal over mee praten hoor, het gevolg ik ga ratelen, ratelen en nog eens ratelen. Ik weet niet of jij zenuwachtig bent zo een eerste date, ik dus meestal wel. Ik wil dat echter niet laten blijken en juist daardoor heb ik het dus weer eens verknald. Ik had mij net als bij een sollicitatiegesprek er helemaal op voorbereid, zijn profiel uitgeplozen enz. Een wijze les voor mij zelf voor de volgende keer, minder praten, minder in één moment willen stoppen en de man tegenover vragenlaten stellen, en vertellen
Daten moet geen sollicitatiegesprek zijn, maar gewoon gezellig en ontspannen, sorry dat ik dat soms vergeet. Rem mij gerust af als ik begin te ratelen en zeg gewoon “he dit is geen sollicitatie gesprek hoor” zeg het wel alsjeblieft op een vriendelijke toon, want anders wordt het er ook niet gezellig op.

Dit is een datingsite. Een soort club voor mensen die elkaar niet kennen en die de club verlaten zodra ze wel iemand hebben leren kennen. Meer specifiek, de opzet deze club is: Je wordt als alleenstaande lid en je vertrekt als de levensgezel van een ander lid. Hoe vaak heb ik dit al geschreven? Of, om met Jasper van Kuijk te spreken: Hoe moeilijk kan het zijn? Hoeveel 'vreemdelingen die mij lief zijn en vertrouwd' heb ik nog niet opgemerkt hier - en zij mij niet? Of zou de hemel zich openen zodra 'treinreiziger' ook een zoekcriterium is? Wandelaar, lezer, treinreiziger? Die drie? Of is 'muziekliefhebber' ook essentieel? Genoeg vraagtekens! Laten we samen iets gaan ondernemen: een vrolijk reisje met de trein!

Guilty pleasures...

Leuk aan het vervoer per trein zijn de mensen, die in dezelfde coupé plaatsnemen, en zelfs op de banken voor of naast je, Het lijkt een beetje op een terrasje, het primaire doel van iedereen is alleen anders, men wil van A naar B vervoerd worden. De tijd die daarmee gepaard gaat wordt tegenwoordig vaak ingevuld door de sociale media, velen hebben geen oog voor wat er om hen heen gebeurt. Dat schept voor mij weer een unieke kans om in alle rust mijn reisgenoten te observeren. Ik voel nu hoe Simon Carmiggelt aan al zijn weergaloze verhalen kwam. Mensen niet alleen zien maar ook naar ze luisteren.

Op mijn profiel beschrijf ik mij zelf als en zelfverzekerde en sterke vrouw. Ja dat ben ik ook maar ik heb ook een andere kant, een kant die voorzichtig en afwachtend is. Ik zorg en verzorg graag, dat kan je ook zien aan het feit dat ik al ruim 37 jaar met kinderen werk, maar ik wil ook heel graag die zorgzaamheid voelen van jou. Moeder worden en moeder zijn, is het mooiste wat mij overkomen is, maar ik wil niet jouw moeder zijn maar jo vrouw.
Willen wij allemaal niet het gevoel hebben iemands prinses/ prins te zijn, zonder dat het er om gaat dat de ene zit en de andere alles aandraagt.
Regelmatig scrol ik door de profielen heen, ja ik kijk naar de foto maar ook naar wat er in het profiel staat. In het profiel probeer ik iets te lezen die mij een inkijkje in iemand leven geeft. Het gaat niet zo zeer om wat er staat maar meer hoe, hoe stelt iemand zich voor, heeft iemand aandacht besteed aan zijn/ haar profiel?
Een foto kan nog zo leuk zijn maar als er in het profiel bijna niets staat, als ik zie dat iemand er weinig tot geen aandacht aan heeft besteed haak ik af.
Niet iedereen even goed in het schrijven van een profiel, zich zelf verkopen. De eerste keer dat ik mij inschreef bij een datingsite heb ik eerst gekeken wat staat er in ander profielen, daarna heb ik zelf een profiel geschreven en een vriendin laten meekijken.
Tegenwoordig heb ik minder moeite met het schrijven van een profiel, en herschrijf ik hem regelmatig of beter ik pas hem aan. Ja ik blijf altijd Esther maar Esther groeit, en ontwikkeld zich nog steeds. Door dit groeien, verandert mijn kijk op dingen soms, wat nu belangrijk vind is heel anders als wat ik 10-20 jaar geleden het belangrijkste vond.
Ik ben nu al geruime tijd alleen, van te voren had ik nooit verwacht zolang zonder partner te zijn, ja ik zou graag een leuke man tegenkomen en toch zijn deze afgelopen jaren voor mij belangrijk geweest.
De afgelopen 17 jaar ben ik gegroeid van een klein, bang, onzeker meisje die zich altijd sterk voordeed, naar een mooie zelfverzekerde vrouw, die weet wat ze waard is, die weet dat ze er mag zijn.
In het begin van een relatie kan ik onzeker en daardoor wat gereserveerd overkomen,. Als ik eenmaal weet dat ik je echt kan vertrouwen en ik een beetje weet dat jij voor mij gaat ontspan ik pas echt. Als ik van iemand houd dan ga ik voor jou door het vuur en heb ik (bijna) alles voor je over.
Ik zal nooit iemand expres kwetsen en als ik eenmaal voor iemand ga of dat nu in vriendschap of in liefde is dan ga ik ook echt door het vuur voor iemand. Dat vonkje, die klik daar is meer voor nodig dan een ontmoeting ik hoop dat jij dat begrijpt en dat vonkje bij mij laat uitmonden in een enorm en hartstochtelijk vuur

Raadsels rondom mysterieuze vrouwen, menigeen smult ervan. Iedereen heeft weleens van koningin Cleopatra uit Egypte gehoord, hoe heeft zij het voor elkaar gekregen om een machtige koningin te worden in de Oudheid?