Blogs

Ik vond tussen mijn oude kinderboeken een voorleesboek van 35 jaar geleden. Op de omslag staan 2 ruimtevaarders die samen een groot plateau met snoepgoed dragen. "De hemel-eters" heet dat boek, geschreven door Daniel Fano, illustraties van Catherine Chasseur. Toen ik het opensloeg, zag ik dat er in 32 hokjes allemaal snoepgoed stond afgebeeld op de eerste dubbele pagina van het boek en hetzelfde snoepgoed in 32 hokjes op de dubbele eindpagina van het boek.

Veel leden hebben problemen met het informatie geven over hun wel en wee ! Daarintegen is het verlanglijstje bijna allemaal hetzelfde, daar hoeft dus niet over nagedacht te worden.

Een tijdje geleden heb ik u iets verteld over het mooiste meisje van de klas. Nu wil ik de keerzijde hiervan eens belichten.
U kent natuurlijk het sprookje van Hans Christian Andersen over het eendje, dat eerst heel erg gepest werd door zijn uiterlijk. Zijn moeder beschermt hem, maar pas na geruime tijd ontdekt hij dat hij eigenlijk een heel mooie zwaan is, Pas dan wordt het diertje niet alleen geaccepteerd, maar hij voelt dat ook.

Verbinden, verbonden…verbinding on hold?

Vandaag heb ik vanuit mijn tenen genoten van een ultiem moment van verbonden zijn.

Wat is de voornaamste reden dat mensen gaan scheiden? Vreemdgaan? Nieuwe liefde ontmoet? Uit elkaar gegroeid? Eigenlijk zijn al deze redenen triest, daarvoor ben je niet getrouwd of gaan samenwonen.

Datingtijd. Voor de routinier is het de tijd tussen nagloeiende hitte en oplaaiende begeerte; voor mij is het de toch misschien niet tijdelijke tijd alleen, de tijd van alle tijd. Een relatie kan dan wel van alles verdubbelen of halveren; er tijd aan besteden is wel het minste dat ík kan doen. Al met al heb ik nu de tijd om het achter mijn bolletjesgordijnen wit te zien worden, en weer kletsnat, en weer wit, en weer kletsnat. Ik hoef mij niet te vervelen. Water of wijn, bos of strand, ochtend of avond, strand of museum, tutoyeren of vousvoyeren, broek of rok; urenlang kan ik mezelf tegenspreken over het juiste antwoord. Of maandenlang, zoals sommige vragenstellers hebben gemerkt. Ik weet het antwoord niet, echt niet. Ook al heb ik alle tijd.

Mijn bezoek aan mijn vader op de laatste dag in het ziekenhuis, was als een ontmoeting met een dodelijk vermoeide reiziger in het laatste treinstation voor de eindhalte, volledig onwetend waar zijn trein nog naar toe zou gaan. Elk houvast en gevoel van richting kwijt en toch nog met alle macht zoekende naar kracht om weer overeind te komen. Kracht die alleen nog in zijn handen zat. Met die handen kon je nog contact maken en dat deden we ook, een ongelooflijk fijne herinnering. Mijn grote warme handen om zijn koude gespierde tanige en versleten handdrukkershanden.

De afgelopen tijd heb ik regelmatig mensen vergeleken met dieren (of is het andersom?). In dieren kom ik veel menselijke eigenschappen tegen, positief gedrag en gedrag, waarop mensen afgerekend worden. Bij het zien van een dier ga ik te vaak uit van het beeld, dat ik van jongs af aan van dit beest heb, En dat kan helemaal verkeerd zijn.

De Gunfactor…

Ons taalgebruik zit vol van begrippen/uitdrukkingen, waarvan vele uitdrukkingen veelal bij de meesten bekend zijn als ze worden gebezigd.