Blogs

Er zaten te veel muizenissen, slangen, katers, ratten en angsthazen in mijn hoofd. De hoogste tijd dus om naar schildpadden te gaan kijken, geschilderde schildpadden bedoel ik. Op een schilderij van Oskar Kokoschka komen ze langzaam, langzaam tevoorschijn uit de klodders en vegen verf, de twee kolossen. Oskar zelf kwam niet langzaam tevoorschijn: Hij paradeerde door de stad met een levensgrote pop, in zijn opdracht gemaakt naar het evenbeeld van Alma Mahler. Ze was de zijne geweest. En nu miste hij haar.

Opnieuw werd ik voor het motief van een blog herinnerd aan een dier. Een edel dier, dat overigens al eerder in mijn blogs zijdelings aan bod is geweest. In 1964 werd voor de kust van Noordwijk een kunstmatig eiland gebouwd met een grote televisiemast. Tot half december van datzelfde jaar zond TV Noordzee van dit REM-eiland commerciële televisie – en radioprogramma’s uit. Je kon die via een speciale antenne in een groot deel van West-Nederland ontvangen; mijn vader had na advies van mijn oom met een plankje en enkele precies op maat geknipte stukjes tv-draad zo’n antenne gemaakt. Die moest je goed richten, en dan had je ontvangst van enkele leuke programma’s.

Soms zou ik best een glazen bol willen hebben. Een bol die mij, al is het maar een heel klein tipje, van de toekomst laat zien. Bij voorkeur de leuke dingen. Nare dingen hoef ik niet vooraf te weten.

Ik genoot in mijn kindertijd vroeger al van tekenfilms. Ook nu als volwassene kijk ik graag naar cartoons. De films van Hannah en Barbera zijn vermaard, ik vond The Flintstones geweldig (“Wilma, open the door”). De realties tussen mens en huisdier in de oertijd zijn hilarisch. Wat er tegenwoordig als tekenfilm gepresenteerd wordt kan ik maar matig waarderen.

Duizend kussen

Ik zet 10 mannen van de mij gestuurde matches op een rijtje. Ik kan ze denkbeeldig helemaal zien Ze zeggen niks, ze bewegen niet. Toch trekken hooguit 3 heren van dat rijtje mij meer aan dan de anderen. Komt dat door een beeld dat ik in gedachten zie van het postuur van de 1e man, de warme gelaatsuitdrukking van de tweede man, of de betrouwbare indruk over de derde man? Ik weet immers nog helemaal niks van al die heren die daar voor mijn neus staan. Waarom dan wel deze 3 en die anderen niet?

Sinds bijna een jaar ben ik oma. Het kind woont op afstand maar met de nieuwe technologieën ontvang ik via mijn telefoon foto's en filmpjes. De ontwikkeling wordt nauwgezet bijgehouden en gretig door mij gevolgd. Af en toe komen ze naar Zeeland en af en toe ga ik naar hen. Vanwege de huidige situatie minder dan gewild, maar hé elke keer is er een.

In mijn dagblad las ik een berichtje over de prioriteiten die het gemeentebestuur zich komend jaar heeft gesteld. B en W willen meer geld uittrekken voor het bestrijden van plaagdieren. Als nummer één op de ranglijst staan ratten.
In veel oudere woonwijken van mijn stad is inderdaad sprake van overlast door deze knaagdieren. Als je een vermoeden hebt dat er ratten in je huis of (meestal) onder de vloer in de kruipruimte zitten hoef je maar even te bellen, of er wordt meteen actie ondernomen.

Met ingehouden blijdschap en wellicht ook wat treurnis verkondigen wij de geboorte van een ietwat sombere geloofsbelijdenis; het was nodig! U raadt het al; het handelt over onze wensen en immerblije fantasieën als het gaat om een wenspartner. Een reactie op de kolder, de vele hoge verwachtingen die we tegenkomen en de meest prachtige vrome zielen die er flaneren in het datingland van ons oudere jongeren. Een realistische blog met wat gezonde afgepaste porties aardse somberheid. Ook wij hebben het licht gezien, maar niet in de hemel buiten onze tijd. We proberen onze zieltjes niet op te poetsen, maar in de hemel rondom ons heen (gewoon op aarde) te kijken naar een piepklein beetje menselijk realisme en wat humanistische soms toch ietwat sombere medemenselijkheid.

Als een ezeltje in de regen, zo staat de kat op het tuinpad. Zijn mottige vacht hangt in plooien rond zijn oude botten en de zonnewarmte laat hem schijnbaar koud. Een leven lang op dieet en nu te mager om mooi te zijn; het is zijn lot, het is het lot van gulzige mannen. Ik probeer te bevroeden wat hem bezighoudt, maar wat mij te binnen schiet is een scene uit de tekenfilmserie Disenchantment: Duiveltje Luci vraagt aan de zwarte kat die zijn pad kruist: ¨Ben jij een pratende kat?¨ Waarop de kat antwoordt: ¨Ja, ik ben vervloekt tot perfectie.¨