Blogs

De magiër zuchtte, verfrommelde het briefje en wierp het in het vuur.

Hij had het wel verwacht, ze had een aantal weken niets van zich laten horen, wilde wat tijd voor zichzelf.

Ze was zo jong geweest in jaren, zo oud geweest in ervaringen.

Berustend in de dood van naaste familie.

En weerloos, zo pijnlijk weerloos.

De stem van je potentiële partner, ik stond er nooit bij stil dat dat belangrijk kon zijn.
En niet alleen de stem zelf, maar ook het accent of dialect. Het blijkt dat globaal gezien Nieuw-Zeeland’s accent het aantrekkelijkst en meest sexy wordt gevonden. Scottish scoort ook hoog, Engels ook.
Amerikaanse acteur Philip Winchester sprak in een serie Brits, wat hij goed kan gezien zijn moeder Engels is en hij deels in de UK is opgegroeid. Ik vond hem super aantrekkelijk! Later zag ik hem in een andere serie waarin hij Amerikaans spreekt en meteen vond ik hem niet meer zo leuk. Niet eens perse door dat andere accent an sich, maar het is me al eens opgevallen dat je stem een andere toonhoogte kan hebben als je een andere taal spreekt. De stemmen van veel Amerikanen zijn vrij hoog, van vrouwen vaak zelfs schril. (Kijk maar eens naar “Speed” en let dan op de stem van Sandra Bullock.)
Een andere taal spreken, kan het hele timbre van een stem veranderen.
Als meest romantische taal staat ineens Frans bovenaan, op de voet gevolgd door andere Romaanse talen.
Zelf ‘val’ ik daar dan niet voor. Ik ben gevoelig voor een Scottish accent. Iets in mij wordt dan ‘wakker’.
Hoe we klinken en welke taal we spreken, speelt een grote rol in aantrekkingskracht. Gezien we hier Nederlands spreken, kunnen we ‘taal’ dan omzetten naar accent of dialect.

Ik herinner me ineens dat ik lang geleden met mijn vriend op een feestje in Limburg was. Nou had ik net zo goed in Rusland had kunnen zitten. Ik verstond niets van waar men het over had en helaas bleef iedereen vrolijk Limburgs praten, al waren er 2 niet-Limburgers present.
Hetzelfde geldt overigens voor Zeeuws. Ondanks dat ik hier al jaren woon, versta ik het niet. Zo zijn er ongetwijfeld nog veel meer dialecten waar ik geen koek van kan bakken.
En als je niet soepel kunt communiceren, wordt het toch lastig. Niet alleen met je date, want die zal best normaal Nederlands kunnen spreken, maar stel je zou willen gaan samenwonen. Dan kom je in een gebied waar socializen best een ding kan worden doordat mensen haast een andere taal spreken.
Maar dan terug naar de stem.

Afgelopen zondag werd het muziekevenement "gluren bij de buren" in veel steden georganiseerd. Ik ging op internet zoeken welke bands, waar en hoe laat zouden optreden. In Beverwijk zou om 12.00 uur, in de hal van Museum Kennemerland een optreden zijn van 4 heren. Ze zongen liedjes in rijmvorm van o.a. Ivo de Wijs. Dat leek me wel wat. Het museum ging al 1 uur eerder open, om 11.00 uur. Voor aanvang van dit optreden konden mijn museummaatje en ik dan hun tijdelijke expositie nog bekijken.

 

Zelf lees ik de laatste jaren nauwelijks fictie, behalve hier op de site. Mijn eigen leven is al een kruising tussen een horror film, een sprookje en een avonturenroman dus in mijn vrije tijd lees ik liever wetenschappelijke artikelen of interviews.

Dat je misgrijpt is één ding, maar de gevolgschade kan aanzienlijk zijn.

Een jaar of 15 geleden geleden deed ik ook al aan dating. Ik was toen al een paar jaar alleenstaand-met-kind, mijn zoontje was mij inmiddels in lengte voorbijgegaan en het sein leek wel op groen te staan voor een nieuwe bladzijde.

Het zoeken van contact in het openbaar heeft meestal een wat speels kantje, net als bij kinderen op de basisschool, die kunnen het maken om heel spontaan te zeggen: “Jij bent leuk, wil je verkering met mij?” Wie wat ouder is gaat doorgaans wat subtieler te werk, als hij of zij iemand ziet, die indruk maakt. Dat zoeken van contact met de bedoeling dat er iets moois gaat opbloeien gaat niet altijd van een leien dakje. Het begint met oogcontact, en als dat nadrukkelijk gebeurt wordt dit flirten genoemd. Hoewel, flirten hoeft niet per definitie op het aangaan van een relatie gericht te zijn.

Vandaag 1 februari en ik zie de Valentijnsdag advertenties al verschijnen!
Zelf hoorde ik voor het eerst van Valentijnsdag toen ik 14 was, omdat mijn beste vriendin het kende en mij erover vertelde. Ik meen dat ik van haar een cadeautje kreeg, omdat het eigenlijk voor vrienden was, niet persé geliefden.
Dan ga ik even een dikke 12 jaar vooruit in de tijd, naar toen ik getrouwd was. Mijn man kwam met een mooie bos rozen aan voor Valentijnsdag. Totaal onverwachts, want het leefde toch niet echt in Nederland om er iets aan te doen. Ik was dan ook heel blij verrast met mijn mooie rozen!
Elk jaar dacht hij er aan, zonder dat ik hints moest geven. Echt heel lief.
Met mijn volgende partner kreeg ik altijd een kaart met een leuke boodschap er in.
Feitelijk is Valentijn in Nederland toch veelal bescheiden. Een klein kadootje of kaart. Ik vind dat ook genoeg, het is toch the thought that counts. Even een teken dat je speciaal en belangrijk bent voor iemand.
Je kunt ook anoniem een kaart sturen, dat is natuurlijk ook heel leuk. Dat heb ik dan zelf nooit meegemaakt.
Ik heb in winkels wel eens gevraagd of het nou echt populair is en mij werd verteld van niet. Er is een tijd geweest dat er wel meer aan gedaan werd, maar de laatste jaren zakte het weer af.
Hoe anders is dat dan in landen als Amerika, waar ze er echt heel veel waarde aan hechten. Als een vrouw daar niets krijgt of er niets gebeurt in haar leven rondom Valentijnsdag, is dat een soortement wereldcrisis?
Voor hen is het echt belangrijk. Het hoort samen te gaan met cadeaus, bloemen, uit eten, mooie jurk enzovoorts.
Commercieel gezien is het daar veel groter en het heeft daar dus ook meer toegevoegde waarde, feitelijk omdat de media het dan enorm pushed. Cadeaus zijn als het even kan ook wat groter dan alleen een kaart of bloemen.
Dat heb ik dan toch zo begrepen van Amerikaanse vrouwen die ik spreek online. Voor hen is het super belangrijk.