Blogs

Voor mij stamt het beeld uit mijn adolescentie.

Zoveel mensen, zoveel meningen is een gezegde. Maar dat is lang niet altijd zo. Er zijn mensen die zoveel overtuigingskracht en/of invloed hebben hebben dat ze een grote aanhang krijgen. Politici, populaire muzikanten of media-iconen. Maar dat is niet zaligmakend.

Steeds meer kom ik tot de ontdekking, dat je nog zoveel kunt plannen, maar dat alles vaak heel anders loopt. Na mijn geestelijk zondagochtendvoer en de lunch ging ik op de fiets naar Osdorp, waar in buurtcentrum de Aker een optreden van Dennis Isidora, een Antilliaanse zanger, plaats zou vinden. Mijn rit onderweg was weer een feestje voor deze vogelliefhebber: een ooievaar hoog in de lucht, een buizerd en een torenvalk die over het fietspad scheerden, wat zangertjes. Kortom, ik legde de weg goedgehumeurd af.

Vandaag had ik gepland het kattenhuisje te gaan beitsen, maar helaas was de luchtvochtigheid nog hoger dan gister dus ging het niet.
Even was ik serieus uit mijn hum, want ik wilde dat zó graag doen! Eindelijk echt resultaat zien waarvoor ik al zo lang zwoeg in de garage.
Mijn twee poezenmeisjes waren ook uit hun hum omdat ze niet naar buiten konden met de regen. Ze liepen ongedurig om mij heen te drentelen, Nila bijna continue mauwend, Roosje aan het klieren bij Nila, dan weer andersom.
Dat hielp mijn humeur ook even niet.
Maar toen bedacht ik me dat ik het gewoon moest laten. Loslaten. Ik kan het weer niet beïnvloeden, en sjaggo worden verandert er ook niets aan. En de poesjes kan ik ook niet vertellen wat te doen. Het zijn nou eenmaal katten die doen wat ze doen. Omdat ze zo gevoelig zijn, bestaat het risico dat ze nog onrustiger worden als ik me met hen bemoei, dus loslaten maar.
Ik besloot gewoon het roer om te gooien, met de flow mee te gaan van wat was, en binnen iets doen wat ik ook leuk vond.

De afgelopen zondag ben ik, in alle vroegte, van mijn huis naar het centraal station gefietst. Voor alles is een eerste keer, nietwaar, en dit moest er echt een keer van komen. Zo ben ik ook gaan roeien, in een sportschool, heb ik eierloze appelmoes muffins gebakken, en heb ik de afgelopen nacht in mijn eigen logeerbed geslapen. Eh. Ik zal dit maar uitleggen, hè?

De laatste dag van mei breekt aan, nog voor de schemer van de ochtend, start mijn merel de ochtend met een nieuw lied. Regen in mijn leven heb ik al veel gehad, en ik kan een goede regenbui ook wel waarderen, zo eentje waarbij je samen schuilt onder een afdakje en daardoor verbroedert. Maar het is de merel in mij die na iedere stortbui weer als eerste hoog in de boom het nieuwe lied zingt.

Van de mooie dagen moeten we profiteren, extra motivatie om zonnige afspraken te maken, schreef ik laatst. Maar in het voorjaar wordt mijn aandacht ook opgeëist door de diverse lat-relaties die ik er op na houd (tussen de buien door inmiddels).

Gisteren zat ik een beetje te zappen op de tv. Midden in het programma : hoe om te gaan met het verlies van dierbaren, bleef ik geboeid zitten kijken.