Blogs

Mijn vreemdeling

Ik ging zitten en opende het deksel van de piano,
plaatste mijn vingers op de toetsen.
Meer dan ‘Vader Jacob’ wordt het niet.
Dan jij…, jij nam plaats naast mij.

De openbare ruimte vol met divers publiek.
Je begon te spelen en nam mij mee
In een melodie vol hartstocht, verlangen en heimwee.
Klanken over het land waarin je woonde, over het huis waarin je droomde.

Ik voelde de warmte van onze billen.
Twee onbekenden op een te kleine kruk.
In de cultuur kunnen we verschillen.
Het is de muziek die ons verbindt.

Twee mensen, elk uit een ander land.
Je nam mijn hand, donker op wit
leidde mijn vingers, Ik mocht het ritme volgen
in de emotie die in jouw verleden zit.

Misschien kom ik je op straat nog eens tegen.
Al ben je steeds verder weg van wat ooit eens is geweest,
laat het geluk in jouw muziek blijven stromen.
In mijn herinnering luister ik met je mee.

Blij dat ik je mocht ontmoeten.

 

Met dit gedicht wens ik alle lezers een mooi, maar vooral vredig Kerstfeest toe.

 

Liefs,

Monique

O Allesomvattende Aarde - wees ons arme stommelingen genadig!’ (Antjie Krog, Broze Aarde, Een mis voor het universum)

Dit is een datingsite. Een soort club voor mensen die elkaar niet kennen en die de club verlaten zodra ze wel iemand hebben leren kennen. Dit is een grasveld vol bijna uitgebloeide madeliefjes, denk ik soms. Nou ja, ik denk wel vaker wat. Soms voel ik mezelf immers zo'n bijna uitgebloeid madeliefje op zoek naar een nieuwe levensgezel. Op zoek naar een vreemdeling die mij lief is en vertrouwd; een wandelaar met wie ik het onderweg in volkomen harmonie oneens kan zijn.

Met deze tekstueel aangepaste (om verwijten over aannames voor te zijn) uitspraak van Iet Hulshoff heb ik veel moeite. Er zijn mensen, die vaak aandacht krijgen door een minder fijne situatie, waarin zij verkeren. Dan is het niet meer dan logisch, dat welwillende en liefdevolle personen uit hun omgeving zich hun lot aantrekken en iets doen om hen uit het slop te halen. Chapeau! Maar die anderen moeten wel die actie willen ondernemen. Er zijn ook mensen, die ook al zetten ze zich voor 200 procent in om het anderen naar de zin te maken, maar zelf in dat opzicht nooit aan bod komen.

Ik kijk door mijn grote voorraam in de huiskamer naar buiten. De wereld ziet er mooi wit uit. Ik heb net ontbeten en loop de trap op naar boven. Ik kijk nu vanuit de slaapkamer bovenop mijn schuur in de achtertuin. Ik zie een gladde ijsvloer liggen op het schuurdak. Ik ga weer terug naar beneden.

Mijn kleinkind speelde met de buizengong,

Ik geloof dat er hier weinig mensen zijn die helemaal geen afspraakje hebben gehad. Tegelijk zullen er ook maar een paar zijn, die na de eerste afspraak meteen een klik hadden. Het grootste aantal ingeschrevenen bij een site als 50PlusMatch heeft vermoedelijk een aantal dates gehad, die geen vervolg kregen; hooguit werd de date door één andere afspraak gevolgd. Ook zijn er daters, die wel een relatie kregen, zij hebben zich kort daarna uitgeschreven voor de datingsite. Toen dat contact na een tijdje stopte, namen zij een poosje rust, even niets. Maar het werden daarna veelal herintreders op de datingmarkt. Zoiets van : “Terug van weg geweest”.

Een bosperceel was helemaal vol geplant met sparren voor de verkoop. Iedere spar deed zijn uiterste best om uit te groeien tot een begerenswaardige kerstboom. Hun levensdoel was immers om mooi opgetuigd bij de mensen thuis te mogen staan tijdens de kerstperiode. Daarvoor moest je dus een volle boom zijn, waarin de mensen hun verlichting en kerstversiering in volle glorie konden ophangen.

Ik lees wel eens wat. Waarmee ik niet wil zeggen dat jij nooit iets leest, en al helemaal niet dat het goed zou zijn om wel eens iets te lezen. Schrijven is best lastig, tegenwoordig: iemand kan immers zomaar iets lezen wat er helemaal niet staat en dat met zichzelf vermenigvuldigen. Terwijl er niets anders staat dan wat er staat...