Blogs

Een droom: Gestommel rond het tentje waarin ik lig. Het is mijn trouwe Moonshadow - al hangt er zo'n grauwe paardendeken waar eerst die onhandig schuine rits-toegang zat. De deken hangt scheef. Veiligheidsspelden kopen, andere kampeerplek regelen, registreren mijn hersenen. Mijn handen duwen tegen de bobbels in de zijwand van het tentje. Achterwerken. Zitvlakken. Konten. Ze schuiven een stukje op. De bobbel op het matje naast me beweegt zich niet. Ik hoop dat daar mijn rugzak ligt.

Past deze blog wel bij Valentijnsdag? Ik vind van wel….mijn eigen liefste is 2 jaar geleden overleden en inmiddels weet ik uit eigen ervaring dat de dood niet het einde van een liefde hoeft te zijn. Daarom durf ik het aan dit verhaal te delen.

Onlangs ging ik naar een buurthuis in Osdorp / Amsterdam West. Daar vind elke eerste zondagmiddag van de maand een optreden plaats van een Arubaanse zanger die met achtergrondmuziek allerlei bekende liedjes ten gehore brengt. Zijn repertoire bestaat uit zowel Nederlandstalige nummers als songs uit de Antillen en andere landen. Er kan op zijn gevarieerde repertoire ook nog gedanst worden.

De vrijdag middagborrel is de laatste jaren erg populair geworden. Eerst vond deze borrel vooral plaats bij bouwbedrijven. De bouwvakkers stopten op vrijdag iets eerder met werken. Ze reden terug naar de werkplaats om gezamenlijk een biertje te drinken als afsluiting van de week. Tegenwoordig is de Vrijmibo ook helemaal ingeburgerd in de horeca. Kantoormedewerkers, winkelpersoneel etc. gaan op vrijdagmiddag na afloop van het werk daar graag samen een borreltje drinken. Aangezien ik al jaren eerder gestopt ben met werken heb ik dit nooit meegemaakt.

Aan huis gekluisterd

Vele jaren geleden, toen de reclame via radio en televisie nog in haar kinderschoenen stak, hoorde ik een liedje dat ik nooit zal vergeten:
Uit, even uit, uit nu en dan,
Maakt dat u er weer tegen kan, dus
Als u even genoeg van het huishouden hebt
Is er voor u een eenvoudig recept
Uit, even uit, goed voor u!

‘Je wordt ouder papa geef het maar toe’ zong Peter Koelewijn in 1977. En die moest toen nog veertig worden! Alles is relatief, blogger Rodejas schreef ergens dat ze wel weer 60 jaar zou willen zijn ‘de rotonde met de juiste afslag’.

Drie dagen en een nacht heb ik hierover nagedacht - en in die nacht heb ik nog gedroomd ook. Over een zwemles, een synchoonzwem-les. Ik blijk er de enige nog wat jongere vrouw te zijn. Er is een nieuwe trainster, een al wat oudere vrouw, en naast haar staat een nieuw clublid: een blonde vrouw gehuld in glitter zilver met blauwe kraaltjes. Stevige bovenbenen. Ik raap al mijn moed bij elkaar en vraag de trainster of de zilveren vrouw en ik een duet mogen zwemmen. Of bracht ik het als voorstel? Haar misprijzende blik: ‘Nee, want jij vindt niks leuk.’ Terug in het water blijk ik een badmuts op te moeten. De zilveren vrouw draagt de mijne, een witte badmuts vol met schuifspeldjes. Ik herken in het klotsende water ons trainingscircuit niet meer, besluit zomaar een rondje zwemmen. Het geeft niet: de jongetjes in het zwembad spartelen ook maar wat.