Blogs

Ik zou met iemand naar Denemarken, maar het liep anders en dus ben ik maar in mijn eentje gegaan. Daar had ik wel een aanloopje voor nodig, ook al is Denemarken nou niet het andere eind van de wereld.

Vaak ben ik een gewoontedier. Ik sta ongeveer op dezelfde tijd op. De slaap uit mijn ogen wassen. Ontbijten, tandenpoetsen, scheren. Haren kammen hoeft nauwelijks nog, dat mis ik wel van vroeger toen ik mooie krullen had. Mail checken. Boeken lezen en aantekeningen maken, verslag e-mailen. Middageten. Boodschappen halen. Naar het buurthuis, fitness of iets vrijwilligs doen bij een club. Avondeten. Nieuws kijken. Mijn radio net beheren. Op bezoek gaan of bezoek krijgen. Naar bed.

Voor middelgrote afstanden (tot pakweg 25 km.) maak ik bij voorkeur gebruik van mijn gewone fiets zonder elektrische ondersteuning. Voor grotere afstanden doe ik een beroep op het OV, hoewel dat het nog al eens laat afweten. Voordeel van “naturel” fietsen is dat ik onderweg veel oog heb voor mijn omgeving. Ik was op een zondag onderweg naar Osdorp voor een dansmiddag, toen ik in de lucht voor de oude suikerfabriek (waar nu een luxe haarsalon in zit) twee kleine vogeltjes zag. Tenminste, dat dacht ik! Bij nadere beschouwing zag ik aan de schokkerige vlucht dat het vleermuisjes waren.

Iedere maandagmiddag ontmoet ik in het dorpshuis een groepje alleeenstaande dames. Onder leiding van een activiteiten begeleidster gaan dan we iets leuks doen. De ene keer gaan we schilderen, de andere keer doen we een spelletje of we gaan een quiz doen.

De man boog zich naar mij over en zei zachtjes iets in mijn oor. Hij was nog jong, prettig groot - en hij stond achter de kassa van mijn favoriete supermarkt. Hij was blijkbaar nieuw hier; kon de paksoi niet vinden op het scherm met producten. Uiteindelijk sloot hij af, gaf mij de kassabon en hield daarbij zijn hoofd dicht bij het mijne. ‘De paksoi is niet afgerekend.’ Dat is wat hij toen zei. Ik had mijn wandelstok bij me, zou dat geholpen hebben?

Sjoerd is een vrouwenmagneet. Hij kan het niet helpen. Iets in zijn verschijning laat vrouwen smelten. Ze willen bij hem zijn, hem aanraken en knuffelen. Zonder enige gêne, op straat, in huis, in de bus. Hij krijgt bewonderende blikken. Sommige vrouwen proberen hem te lokken.

Tijdens het spelen van een computerspel duiken steeds allerlei pop-up schermpjes op; de bedrijven / organisaties die daar achter zitten willen graag dat je klikt op hun advertentie en nog liever dat je hun cookies accepteert.
Ik negeer vrijwel altijd die hinderlijke reclame, hoewel ik heel goed snap dat de plaatsing van gratis spelletjes die ik speel zoals patience bekostigd wordt door die reclame.

In de tijd dat mijn 2 kinderen geboren werden, eind jaren zeventig begin 1980 lagen de taken in ons gezin muurvast. Het complete huishouden, het opvoeden van de kinderen, naar hun clubs brengen, contact met de school, het was allemaal mijn taak, want ik was volledig thuis. Ik had geen inkomen, zijn fulltime job was het totale inkomen van ons gezin. Hij had ook wat cursussen te doen in het bedrijf waar hij werkte om hogerop te komen in rang en salaris. Dat deed hij in het weekend en daarnaast was hij lid van een zaalvoetbalclub voor ontspanning.

De taal van handen
Tijdens de coronapandemie werden, ter voorkoming van deze ziekte, geen handen geschud. In het begin voelde het voor mij heel ongebruikelijk. Echter inmiddels is het in vele situaties, ook voor mij, meer dan gebruikelijk geworden om, bij binnenkomst bij een arts bijvoorbeeld, geen hand meer te geven. Ergens vind ik het wel jammer omdat, naar mijn idee, ietwat van het respect voor die ander verloren gaat.

Bij een eerste ontmoeting geef je iemand een hand. In dat ene moment kan zoveel schuilgaan. Voor mij geldt dan, klopt de uitstraling van die voor mij nog onbekende persoon, die glimlach, met de handdruk en… met mijn indruk. Soms is die handdruk stevig, soms hartelijk door nog eens extra een druk te geven. Maar soms zijn het alleen de vingers die maar kort mijn hand beroeren en soms krijg ik een heel slap handje. Dat laatste geeft mij geen enkel vertrouwen.

Samen wandelen hand in hand. Een moeder, hand in hand, met een kind. Handen die liefdevol verbinden. Sommige dingen hoef je niet uit te spreken. Soms vertellen handen precies wat het hart bedoelt.
Een hand die in de lucht beweegt. Je zwaait naar iemand die vertrekt. Vanaf een raam, vanaf een perron, vanaf een deur. Soms is een zwaai vrolijk, maar soms verdrietig, dan zwaai je soms langer omdat weggaan moeilijker is dan je wilt laten merken.

Een handdruk. Een hand op je schouder. Vingers die zich ineenvlechten. Een hand die naar je zwaait. Handen zijn zoveel meer dan alleen handen. Zij vormen een brug tussen mensen. In een wereld waarin we zoveel praten, schrijven en berichten sturen via een App kan een simpele handdruk meer toevoegen aan een eventueel gesprek, of meer toevoegen aan een eerste indruk. Wanneer iemand je hand pakt is er even een korte verbinding. Een moment zonder schermen, even geen afstand en misschien wel even zonder woorden.

Omdat ik het zo passend vind bij dit onderwerp, nogmaals mijn gedicht over een wandeling, hand in hand, met mijn kleindochter.

Liefde in handen gevangen