Blogs

Al vanaf mijn 9e jaar weet ik dat een man het (bijna) altijd wint van een vrouw bij een lijfelijk gevecht. Dat komt omdat hij veel sterker is. Hij heeft vaak goed ontwikkelde spieren en daardoor meer kracht dan een vrouw. Tenzij de vrouw fanatiek aan vechtsport doet, of bodybuilding, maar ook dan kan ze het lang niet altijd winnen van een man.

Ik zou met iemand naar Denemarken, maar het liep anders en dus ben ik maar in mijn eentje gegaan. Daar had ik wel een aanloopje voor nodig, ook al is Denemarken nou niet het andere eind van de wereld.

Vaak ben ik een gewoontedier. Ik sta ongeveer op dezelfde tijd op. De slaap uit mijn ogen wassen. Ontbijten, tandenpoetsen, scheren. Haren kammen hoeft nauwelijks nog, dat mis ik wel van vroeger toen ik mooie krullen had. Mail checken. Boeken lezen en aantekeningen maken, verslag e-mailen. Middageten. Boodschappen halen. Naar het buurthuis, fitness of iets vrijwilligs doen bij een club. Avondeten. Nieuws kijken. Mijn radio net beheren. Op bezoek gaan of bezoek krijgen. Naar bed.

Voor middelgrote afstanden (tot pakweg 25 km.) maak ik bij voorkeur gebruik van mijn gewone fiets zonder elektrische ondersteuning. Voor grotere afstanden doe ik een beroep op het OV, hoewel dat het nog al eens laat afweten. Voordeel van “naturel” fietsen is dat ik onderweg veel oog heb voor mijn omgeving. Ik was op een zondag onderweg naar Osdorp voor een dansmiddag, toen ik in de lucht voor de oude suikerfabriek (waar nu een luxe haarsalon in zit) twee kleine vogeltjes zag. Tenminste, dat dacht ik! Bij nadere beschouwing zag ik aan de schokkerige vlucht dat het vleermuisjes waren.

Iedere maandagmiddag ontmoet ik in het dorpshuis een groepje alleeenstaande dames. Onder leiding van een activiteiten begeleidster gaan dan we iets leuks doen. De ene keer gaan we schilderen, de andere keer doen we een spelletje of we gaan een quiz doen.

De man boog zich naar mij over en zei zachtjes iets in mijn oor. Hij was nog jong, prettig groot - en hij stond achter de kassa van mijn favoriete supermarkt. Hij was blijkbaar nieuw hier; kon de paksoi niet vinden op het scherm met producten. Uiteindelijk sloot hij af, gaf mij de kassabon en hield daarbij zijn hoofd dicht bij het mijne. ‘De paksoi is niet afgerekend.’ Dat is wat hij toen zei. Ik had mijn wandelstok bij me, zou dat geholpen hebben?

Sjoerd is een vrouwenmagneet. Hij kan het niet helpen. Iets in zijn verschijning laat vrouwen smelten. Ze willen bij hem zijn, hem aanraken en knuffelen. Zonder enige gêne, op straat, in huis, in de bus. Hij krijgt bewonderende blikken. Sommige vrouwen proberen hem te lokken.

Tijdens het spelen van een computerspel duiken steeds allerlei pop-up schermpjes op; de bedrijven / organisaties die daar achter zitten willen graag dat je klikt op hun advertentie en nog liever dat je hun cookies accepteert.
Ik negeer vrijwel altijd die hinderlijke reclame, hoewel ik heel goed snap dat de plaatsing van gratis spelletjes die ik speel zoals patience bekostigd wordt door die reclame.

In de tijd dat mijn 2 kinderen geboren werden, eind jaren zeventig begin 1980 lagen de taken in ons gezin muurvast. Het complete huishouden, het opvoeden van de kinderen, naar hun clubs brengen, contact met de school, het was allemaal mijn taak, want ik was volledig thuis. Ik had geen inkomen, zijn fulltime job was het totale inkomen van ons gezin. Hij had ook wat cursussen te doen in het bedrijf waar hij werkte om hogerop te komen in rang en salaris. Dat deed hij in het weekend en daarnaast was hij lid van een zaalvoetbalclub voor ontspanning.