Blogs

De Sint, ik dus, kan makkelijk bedenken
wat ik aan jullie zou willen schenken:

Ik ben dankbaar voor mijn zintuigen. Omdat ik visueel ingesteld ben neem ik meer waar met mijn ogen dan met mijn oren. Wat is het heerlijk als ik – een beetje overdreven – de hele wereld aan mij voorbij zie komen. Dat gebeurt op een paar plaatsen in het bijzonder. In de supermarkt zie ik tijdens het boodschappen doen mensen, die mij bekend voorkomen maar ook onbekende mensen. En ook op straat passeer ik vaak bijzondere figuren.

Wij hadden afgesproken voor een gezellig diner, ik en een stel huisgenoten van vroeger. - Ik kan hier rustig daarover schrijven want allen zijn zij tot op heden - afkloppen - voorzien van stabiele langjarige relaties, dus op deze site zullen ze vermoedelijk niet komen.

Wat is het verschil van lid zijn van een datingsite met de gewone, alledaagse wereld? Op deze site kom ik bijna altijd wel in aanraking met mensen uit andere lagen van de bevolking. Dus ook met andere denkwijzen, of ik het nou leuk vind of niet. Waarom zeg ik dat?

soms zit het in een klein gebaar

Een tantaluskwelling is een kwelling waarbij het gewenste nabij is maar onbereikbaar blijft.
De naam verwijst naar het verhaal van Tantalus. Het is een Griekse mythe: Tantalus was veroordeeld tot een straf in de onderwereld. Tot zijn kin staand in water zou hij eeuwig dorst hebben, want zodra hij probeerde te drinken zakte het water weg en hoewel rijpe vruchten boven zijn hoofd hingen, blies de wind ze weg zodra hij er door honger gekweld een greep naar zou doen (ingekort, bron: Wikipedia).

Afgelopen zaterdagavond keek ik naar het tv-programma "sterren op het doek". Drie kunstenaars maken een schilderij van een bekende Nederlander. Terwijl die poseert heeft televisiepresentator Ozcan Akyol een interview met deze man of vrouw. Dit keer was het Moniek Hendrickx, de powervrouw uit de misdaad tv-serie, Penoza. Zij moest door de drie kunstenaars op het doek worden vastgelegd.

Hoewel mijn flat klein is, is de gang groots - en komend vanuit die gang zag ik in een flits de sierappel aan de overkant van het straatje in bloei staan. Het is 24 november. De bolletjes-gordijnen zijn half opengeschoven om de zon binnen te laten, en wat ik zag was zonlicht op te oude blaadjes. Denk ik. Hoop ik. Het gaat immers best goed met me. Ik heb nog drie sinterklaasgedichten te schrijven vóór zaterdag; plaag gedichten waarin ‘de sint’ opzettelijk rijmt op ‘bemint’. Ik ben geen fan meer van de immer goede oude sint op zijn schimmel. Maar mijn dochters zijn wel fan, en mijn kleindochter ook. Al heel jong ingewijd in het grote geheim, hielpen ze met kleine plak-vingertjes mee om pakjes in te pakken - en om versjes te verzinnen. Vraag een kleuter om te rijmen op ‘sint’ en het feest begint. Ik begrijp wel waarom zij van de drie eindejaarsfeesten juist dit feest graag samen met mij willen vieren. Wat ik dus eerst ga doen is mezelf koffie inschenken, gloeiend hete koffie met een beetje melk. De nieuwe french press kan er wat van! En verder heb ik een beetje mazzel nodig.