Blogs

De Nederlandse taal kent veel woorden, die een tegenstelling weergeven. Het begint al met Ja en Nee, mooi en lelijk, licht en zwaar, oud en jong en zo kan ik nog wel een tijd doorgaan.
In de ruimte, waarin elkeen leeft zijn er standaard ook twee begrippen, die lijnrecht tegenover elkaar staan: Dichtbij en veraf. Het bijzondere van deze twee aspecten is, dat ze van uit ieders visie verschillend worden toegepast.

Een tijdje terug ging ik uit eten met een aardige vrouw; dat had ik via de datingsite met haar afgesproken.

Een dame uit Noord Holland begon haar betoog in het Noord Hollands dagblad, na een ernstig verkeersongeval in haar omgeving met deze zin "bezint eer ge begint. Vervolgens zei ze, commentaar geven zonder enige, of halve kennis van de situatie is ongepast en kwetsend. Wat win je ermee? Alleen als je erbij was, heb je recht van spreken". Dit ging over verkeersongelukken. Maar geldt dit niet voor veel meer dingen, dacht ik. Ik ging er eens goed voor zitten.

Voor mijn schrijf en schilder hobby gebruik ik een digitale mindmap

Mijn verzekeringsportefeuille is iets, waar ik mij eigenlijk nauwelijks mee bezig houd. Ik beschouw het betalen van een premie voor verzekeringen als een noodzakelijk kwaad. Ik kan er niet om heen om die te betalen, maar toch… Irritant zijn de berichten die ik en wellicht anderen ook krijgen van de verzekeraar, waar ik bij verzekerd ben. Die wil mij verleiden om mij nog “beter” te verzekeren. Erg is ook dat de beoogde klanten in een reclamespot vaak zo dom worden neergezet. De tv reclame voor autoverzekeringen is daar een voorbeeld van. Herinnert u zich nog die reclame van Tim en Tom Coronel, die met hun auto een verwoesting aanrichtten in een bibliotheek? Die reclamespot heeft in 2014 de Loden Leeuw gekregen voor de irritantste reclameboodschap.

In september heb ik een blog geplaatst over een goede vriend van mij met de titel : op donderdag zijn ze elkaars lovers. Uiteraard heb ik hem daarna een tijd met rust gelaten, maar 2 weken terug besloot ik toch eens te informeren hoe de vlag ervoor stond. Op dit moment niet zo best, antwoordde hij : ik ben gisteren in elkaar geslagen door drie hangjongeren. Ik schrok en riep : Wat??? Vertel!!!

Er valt veel te zeggen voor zoenen. Óver zoenen trouwens ook: hoe lekker en hoe vies enzo. Over niet zoenen ben ik gauw uitgepraat: meer dan niet zoenen wordt het nooit. Wij hadden elkaar omhelsd, mijn wandelgenoot en ik, drie keer. Eén keer als begroeting toen hij mijn flat binnenkwam, één keer omdat het zo uitkwam toen ik jam op de appelmoes muffins lepelde, en één keer als afscheid toen hij terug naar huis ging. Tegen het eind van de middag appte hij over de twee rode streepjes, en dat hij liever niet bij mij langs zou zijn geweest. Een troostrijke gedachte: We hadden niet gezoend. Soms valt er best veel te zeggen voor niet zoenen. Zijn twee streepjes noemde ik ‘niet meer dan een ongemakkelijk toeval.’ Hem speet het verschrikkelijk, maar hij voelde zich dan ook beroerd.

Ik ben een mega fan van de decembermaand , ik geef het eerlijk toe, het begint al te kriebelen in september als de eerste pepernoten in de winkels komen maar dan zet ik bij mezelf de handrem erop, die horen bij december. In Engeland begint alles nog vroeger, de speelgoed folders liggen in de zomer al klaar en de eerste aankopen liggen al in de kast, je moet wel vroeg beginnen met inkopen want daar krijgt iedereen een “ cadeautje”, van de buurman tot aunty June en het budget neemt extreme vormen aan, niet zelden gaat er een maandsalaris doorheen aan cadeaus en eten. Kerstdag is het een drukte van belang met op visite gaan bij familie en vrienden, cadeaus uitwisselen en in de middag uitgebreid eten waarna men traditiegetrouw naar de pub gaat, al dan niet getooid met papieren kroontjes uit de Christmascrackers.

Ik ken melodieën van tophits, maar ook van klassieke muziek die steeds weer komen “bovendrijven”. Dat gebeurt meestal als ik iets lees of hoor, waardoor er een associatie met het muziekje is. Tijdens het lopen, het fietsen of gewoon als ik met iets simpels bezig ben – niet als ik schrijf! – wordt er in de bovenkamer als het ware een grammofoonplaat afgedraaid.