Blogs

Van de mensen, die ik ken zijn er een paar die ik graag mag. Zij hebben een plekje in mijn hart veroverd. Die sympathie is veelal in de loop der jaren gegroeid, ik ken ze al lang en zij kennen mij ook. Voor sommige dieren heb ik ook een zekere voorkeur. Ik word blij als ik boven een weiland kieviten zie fladderen, als ik een bonte specht in een park zie en wanneer een ijsvogeltje voor mij wegvliegt gaat er iets door mij heen.

Soms, vooral als in het tomeloze geweld van het wasproces m'n dekbedhoes zich weer eens heeft ontfermd over de hemdjes, de slipjes en de theedoeken, soms denk ik: Ik ga dit nooit meer doen, een tweepersoons dekbedhoes wassen. Ik slaap voortaan wel in een slaapzak op m'n blauwe bank.

I’m your man…

Ik werd getroffen door een reactie op de blog van Rosareis over huidhonger. De dame in kwestie miste niet alleen het fysieke contact met haar man, maar net zo erg de geestelijke diepgang die ze met hem had. Dit gemis was niet te compenseren door haar grote achterban.

Op de radio sprak een dame enige tijd geleden over huidhonger vanwege Corona. Ik werd toch zo boos. Zij is getrouwd, elke nacht kan ze tegen hem aankruipen. In mijn ogen dus geen sprake van huidhonger.

Zo ongeveer elke mailwisseling om elkaar nader te leren kennen, begint al snel met het verleden. We willen de ander leren kennen, maar meestal willen we zelf gekend en begrepen worden in de last van ons verleden. Een last die we allemaal meedragen, maar door iedereen anders ervaren wordt. We luisteren en horen, ieder op zijn eigen manier, naar het pijnlijk ophalen en weer wegsterven van herinneringen; herinneringen die ons zowel belasten als verrijken maar herinneringen te allen tijde beklijven; ze blijven aan ons vastplakken.

Er bestaat geen twijfel over, het is een raar voorjaar. Maanden, die ik nooit zal vergeten. De politieke misère, de coronacrisis en het weer, aspecten van begin 2021 die soms met elkaar verbonden zijn. De titel van dit blogje is iets, waar ik zelf mee zit, althans bij al deze drie “2021 – dingen”.

Lichtpuntjes…

...Je kunt ze aan iemand schenken, maar je kunt ze ook zijn!

Ik vond tussen mijn oude kinderboeken een voorleesboek van 35 jaar geleden. Op de omslag staan 2 ruimtevaarders die samen een groot plateau met snoepgoed dragen. "De hemel-eters" heet dat boek, geschreven door Daniel Fano, illustraties van Catherine Chasseur. Toen ik het opensloeg, zag ik dat er in 32 hokjes allemaal snoepgoed stond afgebeeld op de eerste dubbele pagina van het boek en hetzelfde snoepgoed in 32 hokjes op de dubbele eindpagina van het boek.