Blogs

Het komt wel eens voor dat een correspondentie plotseling stokt. Geen sjoege meer en geen idee wat de reden is. Het kan zijn dat het gesprek nooit echt op gang was gekomen, dan kan ik het afdoen met een ‘het zij zo’ - al is dat ook niet fijn. Maar het speelt natuurlijk vooral als ik er al het een en ander was uitgewisseld en er reden was voor optimisme.

Ik ben al jaren een bezoekster van de kunst10daagse in Bergen eind oktober. Tijdens deze dagen bezoek ik ateliers van kunstenaars en ook de pop-up locaties.

Ook bij deze datingsite lijken sommige zaken uitgegroeid te zijn tot een traditie. Hoewel elke datingsite er primair op gericht is aan mensen een kans te geven voor een “een op een” vriendschap of relatie organiseren de leden van zo’n site regelmatig ook activiteiten voor een groep(-je). Er zijn / waren ook sites die vanuit de leiding van de site groepsactiviteiten regelden, die werkwijze is bij 50Plusmatch niet aan de orde.

Met een gevoel rondlopen

In elke organisatie, in elk bedrijf, in elk gezin en in elke relatie is iemand die de toon aangeeft, die het initiatief neemt, die aan de touwtjes trekt. Het zijn mensen, waar niemand omheen kan. Ze zijn heel waardevol, als ze verstek laten gaan door ziekte of vakantie moeten anderen hun werk vaak bij hun eigen taak uitvoeren. Maar ze kunnen ook heel irritant zijn. Hun “ondergeschikten” moeten met goede argumenten komen om de regelaar van hun gelijk te overtuigen. Een regelneef of regelnicht laat zich niet gauw gezeggen.

Sinds ze teruggekomen is van een wandelvakantie in Schotland hebben we elkaar bijna elke week gezien, hoewel de afstand zo’n 230 km is.

Tegenwoordig doen veel ouderen of gepensioneerden wat aan vrijwilligerswerk. Op de infotafel van ons gemeentehuis ligt dan ook een dikke ordner waar allerlei instanties instaan die vrijwilligers zoeken.

(Zo wakker was ik nou ook weer niet.)
Soms, wanneer ’s nachts het duister in mijn slaapkamer grijs is en niet zwart, wanneer geelroze wolken licht door het grijs kolken, wanneer het licht intenser wordt zodra ik mijn ogen dicht doe, het licht links zweeft als ik rechts kijk en rechts zweeft als ik links kijk, soms dus, denk ik: Ik kan niet blindelings vertrouwen op wat mijn hersenen maken van de werkelijkheid. Het licht kruipt door een kiertje tussen de gordijnen. Het is maanlicht, ik weet het. Dochterlief heeft gelijk. Niet zoals zij het bedoelt: ’Mam, zou je niet eens gordijnen willen zonder dat strand patroontje?’ Ik ben immers gek op dat patroontje. Wel als grote stap voorwaarts: Na ruim vier jaar de tijdelijk opgehangen gordijnen vervangen door. Ja, door wat? Door eeuwige, vooruit, door de eeuwige gordijnen. Gordijnen uit één stuk.