Blogs

Na 2 jaar alleen wilde ik toch wel graag weer samen met een man nieuwe, hopelijk mooie, herinneringen maken, maar waar kan ik een leuke meneer vinden die hier ook voor openstaat?

Ik zag laatst in de supermarkt een heel leuke man, met een gulle lach, leuke kop met haar en een spetterende uitstraling, hij lachte naar mij en ik was overrompeld, ook omdat het winkelalarm afging terwijl ik naar binnenging. Geen indrukwekkend entree en helaas ook geen nadere kennismaking. Ik blijf hopen dat ik hem weer een keer zie maar de kans dat zo’n leuke man single is schat ik laag in.

Het is heel prettig om wat te fantaseren over het vooruitzicht van een liefdevolle relatie, het fijne samenzijn en het sociale aspect, ook niet onbelangrijk. Maar daarnaast zijn er de dagelijkse routines. Niet het eerste waar je aan denkt, als je net je eerst afspraakjes achter de rug hebt... maar het kan snel gaan.

Toch vreemd eigenlijk, een blog op een datingsite. Ik zit hier immers niet met de bedoeling om lange tijd aanwezig te zijn. Integendeel, als ik hier van wal steek is het toch met de stiekeme hoop, dat het zal beklijven. En in dat geval word ik geacht om hier weer te vertrekken. Het voelt dus een beetje eigenaardig om hier te schrijven, alsof een volgende ontmoeting al op voorhand materiaal is voor een verhaaltje, een observatie, een reflectie.

Naast de voorgeschotelde foto’s in kolommen met nieuwe inschrijvingen kies ik voor een beter overzicht op de foto’s bij ‘Iets ondernemen?’ in de rechterkolom van de homepage.

Simon Carmiggelt (1913-1987) is een van mijn favoriete schrijvers. Hij is beroemd geworden door zijn columns in het Parool, die hij bijna 40 jaar onder het pseudoniem Kronkel plaatste. Hoewel ik zelf met veel plezier blogs schrijf kan ik met mijn schrijfsels in de verste verte niet tippen aan zijn verhalen, toch voel ik mij met hem verwant. In mijn blog over treinontmoetingen refereerde ik al even aan hem. Één van zijn leuke boekjes heet “Bemoei je d’r niet mee”.

Spijkers in mijn hoofd, zand in mijn longen, deze stap, nog een stap en nog een stap en kan de wereld alsjeblieft stil blijven staan als ik stilsta? 'Gaat het?' 'Nee, het gaat niet, lopen jullie maar verder, ik moet even rusten.' Eh. Nee, nooit meer doen, een lange duinwandeling maken bij wat zo vrolijk 'zomerse temperaturen' wordt genoemd. Of had ik pech, was ik nog niet voldoende hersteld van een koortsige verkoudheid? Ik had geluk met mijn medewandelaars. Lieve, behulpzame mensen die me zoute dropjes lieten eten, en die mijn zonnepet en buff kletsnat maakten in een duinmeertje.

Jezelf zijn, jezelf blijven wordt hier vaak genoemd als belangrijke eigenschap. Maar wat bedoelen we nou eigenlijk met ‘jezelf’ zijn’? Ben ik mezelf als ik me goed voel, in mijn element? Ben ik mezelf als ik zelfvertrouwen uitstraal, of ben ik mezelf als ik geen kapsones heb?...

Allereerst natuurlijk een hartelijke ontvangst, dat spreekt vanzelf. Altijd fijn als iemand blij is met je komst en dat laat merken in woord of gebaar.

Het was een heerlijke dag geweest, met het prettige vooruitzicht om aan het eind van de middag de vrouw te ontmoeten met wie ik sinds kort correspondeerde. We hadden afgesproken op een mooie plek aan de rivier.