Blogs

In mijn jonge jaren was daten geweldig; de beste muziek ooit,

Zomaar plotseling zong het liedje 'Here is your paradise' van Chris de Burgh in mijn hoofd; het gloeide op als een warme plek in mijn hersenpan, achter mijn linker oor. Mijn schipper, ach, mijn schipper. Als wij een stel met een liedje waren geweest, zou dit ons liedje kunnen zijn: We benoemden onze gedachten, de zon, de haartjes op zijn onderarm, de smaak van mijn huid, de regen, de wind - maar we zwegen over ons paradijs. Ons paradijs, dat evenmin als alle andere paradijzen kon floreren zonder onderhoud. Rotte appels rapen, gevaarlijke takken afzagen, druiven snoeien, dat werk.

‘In de aanbieding’

Hoe prijs je jezelf aan? Als “Sympathieke pensionado” met louter positieve levensinstelling zoek ik tot op heden nog naar een persoon van de andere kunne die in mijn eigenhandig gewrochte omschrijvingen ergens de verborgen sleutel voor een nieuwe toekomst vindt en daarmee de poort naar een wederzijdse respect- en liefdevolle toekomst durft te openen.

Voor de zoveelste keer ben ik met mijn neus op de feiten gedrukt hoe verschillend er over menselijk lijden, maar ook hoe er hier bij 50plus soms over rouwen wordt gedacht.

Vakantie herinnering

Na een echtscheiding of na een verbroken relatie gaan beide (nu ex-) partners elk hun weg. Er verandert in betrekkelijk korte tijd veel. Je wordt niet meer wakker naast je gade, er worden geen agenda’s meer op elkaar afgestemd. De maaltijd voor twee of meer wordt in een klap een eenpersoonshap. De bijschrijving op je bankrekening door inkomen uit werk of pensioen vertoont opeens andere getallen dan die waar je aan gewend was. Als een van beide partners overleden is verandert er natuurlijk ook veel! Maar dan spreek je doorgaans niet over je ex..

Het woord kwam ter sprake in een telefoongesprek. Het heeft vaak een negatieve klank. Iemand is naïef als we tegen beterweten in, een beslissing nemen die in ons nadeel uitvalt.

Dit blog heb ik voor een deel ontleend aan een krantenartikel van etiquette-deskundige Beatrijs Ritsema. Ze valt in dat artikel met de deur in huis 1)"is dat kind geadopteerd?" wordt er gevraagd aan een blonde vrouw met een donker kindje in een wandelwagen. 2)"Hoe kom je aan die littekens?" aan een collega met sporen van snijwonden in haar onderarm. Het lijkt me niet moeilijk om vast te stellen wie er bij dit soort vragen door de grond zou moeten zinken van schaamte. Merkwaardig genoeg hebben de vragenstellers zelf meestal nergens last van. Ze zien iets dat afwijkt en willen daar uitleg over.