Blogs

Mijn pelgrims schoenen opsturen om ze te laten verzolen - en ze terugkrijgen met gloednieuwe, rode veters.
Het prettig vinden dat een wandelaar altijd wel wat te doen heeft.
Op de valreep mijn zo zorgvuldig gekozen jurk weer uittrekken en vervangen door die haveloze wandelbroek en een dunne, oranje hoodie met een bloesje erover.
Het even zorgvuldig gekozen zwartzijden jurkje wel in mijn rugtas laten zitten.
Ontroerd zien dat mijn mede-wandelaar heeft gekozen voor zijn comfortabele wandelbroek met de winkelhaak op de knie.

Herinnering: zit wezenloos achter mijn laptop. Koud terug van een warm overzees verblijf. Te wachten totdat mijn jetlag in alle hevigheid zal toeslaan. Die dat allang heeft gedaan, omdat ik mezelf tijdens het ontwaken uit een volledig uit de hand gelopen hazenslaapje zit af te vragen hoe laat het in Nederland zou zijn waar ik alweer vijftien uur ben.

Zijn wij hoor/wederhoor aan het kwijtraken door WhatsApp, Twitter en Facebook? Het heeft er alle schijn van, zo makkelijk is het om even je hart te luchten op een van deze media. Het wakkert soms ook tegengestelde reacties of meningen aan. Hoe komt dat toch? Dat is inherent aan een forum. Iemand plaatst een quote, een spreuk, of een mening. Daaronder staat : antwoorden... plus het aantal lettertekens. Onder een blog staat : reactie. Dan heb je meer lettertekens ter beschikking maar het nodigt wel uit tot een mening, jouw mening.

Eens in de twee weken ga ik op vrijdagmiddag naar een “koffieclubje” in Haarlem, daar komt ook een man in een speciaal aangepaste scootmobiel. Na de koffie kan ik daar ook gebruik maken van een eenvoudige maaltijd. De man in de scootmobiel komt oorspronkelijk uit Duitsland, waar hij in het verleden heeft leren orgelspelen. Zijn hartewens is om een keer op het bekende Mullerorgel in de Grote Bavokerk in Haarlem te spelen; dat orgel is wereldberoemd. Zowel Händel als Mozart (de laatstgenoemde toen hij tien jaar oud was) hebben op dat orgel gemusiceerd.

Laatst was ik naar een uitvoering van het Rosenberg Trio. Voor wie ze niet kent, het zijn jazz musici spelend in het voetspoor van van de ‘Hot club de France’, Django Reinhardt was hun grote voorbeeld.

Ondanks dat mijn geheugen hier en daar mistast heeft het mij toch weer geholpen mijn behoefte om bepaalde situaties waarin ik verzeild ben geraakt, zoals hieronder, met de buitenwereld, in dit geval 50plusmatch, te delen. Zo hoop ik er toch in te slagen u deelgenoot te maken van deze ‘herinneringen’. Hopelijk is geen enkele hieronder gebruikte naam op enigerlei wijze te herleiden naar één van de aanwezigen in dit strijdperk. Voor het vermaak natuurlijk en uit zelfbescherming want er is zeker sprake van competitie.

Het is weer de tijd van het uitvliegen, van liedjes op songfestivals en van troubadours. In mei

Het lijkt wel alsof communicatie en verbinding de afgelopen decennia een belangrijkere levensbehoefte zijn geworden dan eten, drinken en wonen in een veilig land met een dak boven het hoofd. Als eerder heb ik gefulmineerd tegen de ongebreidelde groei van het gebruik van media als smartphones en mobieltjes in het openbaar. Ik ben bang dat ik met mijn mening de stem ben van een roepende in de woestijn en geen gehoor vind.

Het is alweer twee jaar geleden dat ik hier verhaalde over een relatie die eindigde zonder ooit begonnen te zijn.

Dicht bij mij in de buurt woont een ruig uitziende man, ik schat hem begin veertig. Hij heeft het uiterlijk van een voetballer, veel tatoeages en een hoog opgeschoren kapsel. Hij woont al enige jaren samen met een gescheiden vrouw en haar 2 kinderen. In het begin dacht ik : hoe lang zal het duren voor dit nieuwe stel gaat botsen met de buurt, maar het viel mee. Zoals te verwachten hadden ze wel een eigen leefstijl en toonden ze wat afwijkend gedrag. Hij parkeerde bijvoorbeeld zijn bedrijfsbus vol met klusspullen regelmatig op de openbare weg vlak onder mijn zijraam, terwijl de reguliere autoparkeervakken nog geen 8 meter verderop in de straat waren. Hij was bang voor diefstal van zijn gereedschap, dus dat snapte ik wel.