Blogs

Wat je ook zegt…
het is zoveel als de ander kan begrijpen. Vrij vertaald naar een uitspraak gedaan door Mevlana. Deze uitspraak werd gedaan door een Turkse cursist naar aanleiding van het deel luisteren bij het leren van de Nederlandse taal. ‘Luisteren’ en de context van de tekst begrijpen en verstaan is zoveel moeilijker dan het lezen van de tekst. Aansluitend op zijn citaat haalde ik de wijsheid aan: ‘Luisteren is ook horen wat er niet gezegd wordt. Ik weet niet of het wijsheid is, maar voor mij blijft het een belangrijk issue, omdat communiceren met iemand empathie en aandacht vereist, nodig is naar die ander om tussen de regels te horen wat er werkelijk gezegd, of bedoelt wordt. Er ontspon zich tussen ons een interessante discussie. Hij liet mij een blog lezen van A. Selim Tuncer waarin een soortgelijke uitspraak van Mevlana: ‘Je kennis is in verhouding tot de geest van de persoon met wie je praat”.

Ik ben zo vrij om het zo uit te leggen: Zoeken we niet onbewust bij het vinden naar een partner naar gelijkwaardigheid.? En dan bedoel ik gelijkwaardigheid in kennis, in achtergrond, in milieu en niveau van communicatie.

Dat er door communicatie in een relatie wederzijds begrip is naar elkaar. Maar ook non-verbale communicatie (zonder woorden) draagt bij aan iemand verstaan, iemand begrijpen. Wikipedia legt het mooi uit: Non-verbale communicatie omvat elke vorm van boodschappen tussen mensen via niet-talige signalen. Luisteren en iemand proberen te lezen. Met iemand lezen bedoel ik dan, lichaamstaal herkennen en begrijpen. Gezichtsuitdrukkingen en gebaren. Tijdens het praten ondersteunen we vaak de woorden door gebaren, door te lachen, of het maken van grimassen, het geven van een knipoog bijvoorbeeld. Het versterkt nog eens hetgeen we willen zeggen. Soms doen we dat onbewust, denk ik. Tijdens de taallessen maak ik meer gebruik van gebaren heb ik opgemerkt.

Toen ik op 10 jarige leeftijd verhuisde van een klein dorp naar de ‘grote’ stad kreeg ik andere vriendjes en vriendinnetjes. En één daarvan werd mijn beste vriendje. We trokken veel met elkaar op. Dat veranderde en verdiepte zich op onze tienerleeftijd. Ik mocht wat langer buiten zijn na het avondeten in de zomer. We zonderden ons af van de anderen en we praatten urenlang. We begrepen elkaars taal. Ik werd eigenlijk in deze periode van mijn leven verliefd. Verliefd door het wederzijds van elkaar begrijpen mede door de communicatie, die naadloos op elkaar aansloot.

In 2018 schreef ik onderstaand gedicht uit “Wolken die gedachten toveren”

Pure Liefde
Ik moet jullie iets vertellen
Het is al heel lang gelee
Er woonde in de straat
een vriendje daar speelde ik mee
Elke ochtend stond hij
aan het hekje bij mijn huis
Samen lopend naar school
en ook weer terug naar huis
Dan ineens naar school alleen
snapte niet waarom hij ineens verdween
Jaren later zag ik hem weer
Niets was veranderd sinds de vorige keer
Zo verliefd, zo jong, zo pril
Op het gras in het zwembad
Opgewonden maar o zo stil
Liggend zij aan zij
Ik dacht hij en hij dacht mij
Zo mooi, zo puur, zo rein
Een beleven van intimiteit
Die later nooit meer zo zou zijn

“Sen ne söylersen söyle, söylediğin, karşındakinin anladığı kadardır.”
Mevlana Celaleddin-i Rûmî
Wat je ook zegt, het zoveel als de ander kan begrijpen.

Er zat een dichter in het park. Vanwege de poëzieweek, vanwege het schitterende weer, vanwege de verbouwing van zijn zolderkamer? Een dichter is nu eenmaal nooit vanzelfsprekend, als persoon niet en niet in zijn teksten. Hij verwoordt wat je zelf ook ziet dusdanig dat je beter gaat kijken; hij schrijft het doodgewone bijzonder; hij is de vertolker van het onzegbare. Een dichter heeft vooral altijd wat uit te leggen. Een zanger niet. Een straatzanger hoeft alleen maar te zingen met een omgekeerde hoed in zijn handen en iedereen snapt wat hij bedoelt.

Als iets een gevoelige snaar raakt, zorgt het ervoor dat mensen het goedkeuren of ermee instemmen. Iedereen heeft dingen in zijn leven, waar hij of zij vierkant achter staat. Soms zijn ze vergelijkbaar met wat een axioma in de wiskunde is. Ik kreeg van mijn zoon en schoondochter voor mijn verjaardag een boek, dat niet op mijn verlanglijstje stond. Een dag later ben ik erin begonnen met lezen, het heet Dagklad, van Marius Jaspers. Een bloemlezing van 15 jaar columns die deze auteur in het Haarlems Dagblad heeft geplaatst. Dit geschenk was een schot in de roos, als blogger moest ik wennen aan de schrijfstijl, maar wat zaten er pareltjes in. Jammer dat ik deze schrijver nooit zal ontmoeten, hij is vorig jaar augustus op 71 jarige leeftijd overleden.

Vorige week vertelde ik jullie over Wim, die tijdelijk bij zijn vriendin Martha was ingetrokken om haar 7 weken mantelzorg te verlenen na haar heupoperatie. Nu wil ik graag de rest van zijn verhaal vertellen (met zijn toestemming!). Wim is altijd heel openhartig naar mij geweest omtrent zijn omgang met vrouwen en zijn gevoelens voor de vriendinnen die hij voor kortere of langere tijd had.

Zowel in een gesprek met mensen, die op deze site actief zijn als in contacten met mensen die ik in een andere context ontmoet krijg ik door wat zij vertellen een beeld van hun levenswijze. Het gebeurt af en toe dat ik een déja vu heb. Een situatie, die ik in een eerder contact meemaakte wordt nu nogmaals aan mij voorgeschoteld. Soms heb ik meteen de neiging om te vertellen over mijn eerdere ervaring, maar ik kan dat beter niet doen.

Ik was ergens in de twintig, zij was al een eindje in de dertig. We werkten allebei als freelancer bij een reclamebureautje en we werden verliefd op elkaar.

Begin december smakte ik aan het begin van de avond met een enorme klap tegen de grond omdat ik, redelijk onachtzaam, had geprobeerd mij een weg te banen door een glazen pui bij de ingang van een zorginstelling in Nijkerk. Gedreven door adrenaline ben ik nota bene nog in staat geweest met mijn auto naar mijn woning in Soest te rijden.

Een goede vriend van mij, Wim (niet zijn echte naam) heeft al drie jaar een LAT-relatie met Martha (verzonnen naam). Hij heeft haar ontmoet toen hij tijdelijk lid was van een popkoor. Hij is dol op haar omdat ze zo makkelijk is in de omgang. Een hemel op aarde vergeleken met zijn ex-vriendin Jolanda (onechte naam) van 10 jaar geleden, die best lastig was in de omgang. Wim en Martha gaan overal enthousiast op af, zijn in elkaars familie-en kennissenkring helemaal ingeburgerd en als extra bonus wonen ze niet ver bij elkaar vandaan. Zodoende houden ze genoeg tijd over om apart ook hun eigen ding te kunnen doen.