Blogs

Ik zat een paar dagen geleden te genieten van het lentezonnetje, dat uitbundig scheen op de tegels en de border van mijn patio. Hoewel het volgens het weerbericht op deze zevende april nog maar 13 graden was, voelde het toch aangenaam. De warmte blijft “hangen” tussen de schutting en de muur van de achterburen. En nu, om drie uur ’s middags, schijnt de zon heerlijk uit het westen. Tot 12 uur wordt hij tegen gehouden door de hoge muur en dakkapel van de achterburen.

Op het moment heb ik weinig in de planning qua uithuizige activiteiten. Er is natuurlijk genoeg te doe her en der, maar daarvoor moet ik dan eerst mijn agenda weer een beetje gevuld krijgen.

Een mens is nooit te oud om te leren. En die door wijsgeren c.s. ‘verstoten ezel’ zal zich daarom écht nog wel eens presenteren. Ik hóór het corps diplomatique alweer zuchtend z’n ’beklag’ doen. “Gaat hij het wéér proberen?” Erudiete prietpraat over waar wij als mens tegen aanlopen.

Op eigen houtje kun je verbluffende resultaten bereiken, door met iemand anders samen te werken is er evenwel meer mogelijk. Eenmansbedrijfjes hebben het risico, dat de handel in elkaar stort als er iets gebeurt met de werker.

Ik ben net verhuisd en zou kunnen zeggen: ik ben gelukkig.

Er bestaan op deze planeet hele stoere kerels, vaak spelen ze hoofdrollen in Hollywoodfilms

Sinds ik in Leiden woon, kom ik nog eens ergens. In Rotterdam bijvoorbeeld, de stad van mijn vader, de stad waar wij als kinderen hoogst zelden kwamen omdat wij nu eenmaal naar het geboortehuis van mijn moeder gingen. Blijdorp, dat herinner ik mij nog. De papegaaien bij de ingang, de ijsbeer die heen en weer stond te zwaaien op zijn betonnen platform, het nijlpaard dat bijna even groot was als zijn stenen badkuip, en dat zijn stinkende bek telkens weer wijd open deed. Niks om blij van te worden. En ik weet het niet eens zeker, van die papegaaien.

Daten is een persoonlijke aangelegenheid, het begint gelijk al met het invullen van het profiel. Ga ik eerlijk zijn over mijn leeftijd, mijn postuur. mijn hobby's? Welke foto's ga ik van mezelf plaatsen. Is die stoere foto, gemaakt bij een bergtocht, nog wel van toepassing? Of wil ik daarmee indruk gaan maken of uitstralen hoe avontuurlijk ik "ooit" was?

Het leven is net een grote school. Wij zitten ook als volwassenen nog regelmatig in de schoolbanken, terwijl we ons zelf juist liever voor de klas zien staan. Liefst met de aanwijsstok in de hand, gericht op het schoolbord en helaas ook in de richting van een leerling / leerlinge, die zich niet gedraagt in de klas. Vroeger werd wangedrag in de klas en ook in een gezin afgestraft met een fysieke terechtwijzing, de wetgever heeft deze tuchtigingen aan banden gelegd.