Blogs

Het voornemen om eens drastisch te kijken wat er zoal uit mijn huis naar de kringloopwinkel kon, had ik al een hele tijd. Maar ja, waarmee ga ik beginnen? Losse spullen die al jaren ongebruikt in de schuur en/of op zolder staan, geeft ruimte dacht ik. Maar de eerste 2 grote dingen die nog niet kapot waren en die ik daar naartoe bracht wilden ze niet eens hebben : een losse centrifuge en een kleine analoge tv. Brengt U dat maar naar de milieustraat mevrouw, dit soort dingen kunnen we zelfs aan de straatstenen niet meer kwijt, zeiden ze. Ach ja, best logisch dat ze zo reageren, dacht ik.

Lang geleden was het in mijn familie een simpele zaak:

In de diverse uitverkiezingen van Woord van het Jaar in 2012 viel het woord pandapunten overal in de prijzen.Dat had misschien ook wel te maken met het aangekondigde einde der tijden, waar ik een paar weken geleden over schreef.

In alle welvarende, westerse landen is een decreet uitgevaardigd: Gij zult gelukkig zijn tijdens de kerstdagen. En nog een decreet: Gij zult ongelukkig zijn tijdens de kerstdagen. Het eerste decreet geldt voor de mens samen, het tweede geldt voor de mens alleen. En ik denk: Laat mij maar gewoon de terugkeer van het licht vieren, met een versierde boom, cadeautjes en lekker eten. Zowel samen als alleen. Oppervlakkig? Zou de wereld echt een betere wereld worden, de mensheid een meer liefdevolle mensheid, als ik erover schrijf en zing? Wat niet wegneemt dat ik het mis, dat liedjes zingen met kerst. Kleine droefheid levert nu eenmaal mooie liedjes op, ontroering scoort beter dan pure blijdschap. Het kindje in de kribbe dat ‘midden in de winternacht’ werd geboren naast de terugkeer van het licht….

Hohoho! Merry Christmas. Allicht dat de Kerstman wel een paar overuren moet maken, als hij zijn jaarlijkse ronde doet om een stuk of honderdmiljoen pakketjes te bezorgen.

Lang voor het digitale tijdperk, toen er nog in guldens betaald werd, had je de rubriek "huwelijk en kennismaking" in de zaterdagkrant. Daar stonden veel contactadvertenties in. Ik werkte toen in de infohoek folders en tijdschriften van onze bibliotheek.

Weer zo’n uitspraak, die op gebiedende wijze wordt vertolkt. En tegelijkertijd in verschillende situaties en met uiteenlopende bedoelingen gebezigd wordt. Nu ik dit schrijf ben ik, een paar dagen voor mijn kerstreis, bezig met het inpakken van mijn koffer en handbagage. De voorbereidingen van een vakantie zijn aan een kant leuk. Ik verheug mij over wat ik ga zien en ook welke mensen ik ontmoet, binnen het reisgezelschap, ik ga met een bus naar Toscane, maar misschien ook ter plekke.

‘Heb je condooms bij je?’ Ik schrik van de vraag. Impertinent is misschien te sterk uitgedrukt, het is meer de timing die me dwarszit. Prematuur wil ik de vraag wel noemen.