Blogs

Wat je als schrijver altijd wel eens overkomt is een ‘writers block’. Daar hebben Elon Musk en andere ‘smart asses’ wat voor bedacht: AI. Ik moet bekennen dat ook ik me inmiddels heb vergrepen aan deze verzameling ‘nullen en enen’, die, als je Chat op de juiste manier kietelt hij (of is het een zij?) met leuke suggesties op de proppen komt. Waarvan akte.
Als voorbeeld schreef ik: “Chat, schrijf een ogenschijnlijk oppervlakkig verhaaltje van circa 750 woorden over een blogger op een datingsite, die daarbij wordt ontmaskerd door zijn echtgenote.”

Na een lange pauze ivm de beperkingen aangaande het ontvangen van visite in de Corona-tijd ontving ik via een kerstkaart een uitnodiging voor een Nieuwjaarsborrel bij een oude kennis thuis. Ik noem hem Kees, niet zijn echte naam. Het was tevens een verlate viering van zijn verjaardag, stond er op de uitnodiging. Ik zocht een mooi cadeau voor hem uit, want ik had Kees al jaren niet meer gezien. We hadden wel soms telefonisch contact gehad en we stuurden elkaar trouw ieder jaar een Kerstkaart. Zijn feestjes zijn altijd heel gezellig.

Ik heb een vonkaansteker nodig. Gewoon zo’n ding om het gas mee aan te steken nu de automatische vonk is versleten. De vonkaansteker is zeldzaam geworden - of zoek ik verkeerd? Wat overheerst zijn gasaanstekers met een vlam. Maar ik zoek geen vlam, ik zoek een vonk!

Nog even een aanvulling op deel 1: Op kerstavond leek het in de kerk er even op dat er (iemand?) versierd zou worden. Wat was het geval? Twee misdienaartjes droegen een goudkleurige sjerp en hielden die aan weerszijden vast op een meter afstand, terwijl de pastoor staande achter de sjerp de hosties uitdeelde. Opeens viel bij mij het kwartje, de sjerp was er niet om iemand te versieren maar om te voorkomen, dat er onverhoopt hosties op de grond zouden vallen. Het was dus eerbied voor het sacrament.

De titel had net zo goed 'Alleen' kunnen zijn, maar dit geheel terzijde.

De feestdagen zijn voorbij, de Kerstvakantie ook bijna. Aanstaande maandag begint voor veel mensen de normale routine weer. Traditiegetrouw hebben veel mensen weer voornemens gemaakt om het nieuwe jaar goed te beginnen. De kreet "dry january" heb ik alweer voorbij zien komen.

De opmaat: Een Belg uit Friesland, een verwaterde dag en slapen bij het vliegveld.
In de kerstweek ging ik met 49 singles in een bus naar La Bella Italia. De afgelopen jaren was ik vaker tijdens de kerstdagen elders in Europa. Zo ook nu. De ophaalbus, vertrek om half zes, bracht mij en andere kerstreizigers naar restaurant het Witte Huis in het dorp Zeeland voor de overstap in de “echte” bus na de koffie. De karavaan bussen waaierde over het Brabantse en Limburgse land uit richting grens. Op dit eerste traject richting München viel er veel regen en natte sneeuw. Mijn reisgezelschap telde dus 50 personen, volle bak. En wat zie je dan tussen de buien door? Heksenbezems, industrie, af en toe een stop om de benen te strekken en iets te drinken, te eten en / of te toiletteren. Maar ook om kennis te maken met de reisgenoten, het gezelschap waar ik ruim een week mee zou verkeren. Tom, de chauffeur was van oorsprong een Antwerpenaar, (zijn accent verraadde zijn geboorteland overduidelijk) maar hij woonde vanwege de liefde al een tijdje in Leeuwarden… Wat je van ver haalt is lekker doet kennelijk ook in België opgeld. We hebben overnacht in een hotel bij München Airport.

Ik lees vaak in profielen op een datingsite dat hij of zij wel graag een vriend (in) wil maar toch genoeg ruimte wil houden om zijn (haar) eigen “ding” te kunnen doen. Wat dat ding is moet ik dan zelf bepalen uit de beschrijving van hobby’s, het hebben van huisdieren, de plaats die familie in het leven in neemt, en zo zijn er zeker nog meer belangrijke aandachtsgebieden te noemen, waar een nieuwe liefde rekening mee moet houden.