Blogs

Het van oorsprong Zuid-Afrikaanse liedje ‘Mama. ‘k wil een man, hè” is overbekend. In de versie van The Jody Singers passeren verschillende beroepen van het meisje de revue. Ik herinnerde mij dit liedje pas na het schrijven van deze blog.

Kiezen voor de eerste man die na zondagavond acht uur een kattenplaatje plaatst. Instemmen met een date als een roekeloos bezoek aan die schoenwinkel vol veel te dure schoenen. Erop vertrouwen dat ik geen schoenen hoef te kopen omdat die mij toch niet passen. Op blote voeten lopen en het landschap aftasten zoals olifanten dat doen. Elkaar vertellen dat het liefde is. Geloven dat het helpt.

Het schijnt dat we op moeten passen voor ons. We blijken lang niet altijd te zijn wie we zeggen te zijn.

Herkennen jullie dit? Er wordt wat op en neer gemaild, maar als ik na 1 of 2 weken heen en weer mailen voorstel om elkaar maar eens te gaan ontmoeten, komt er opeens geen antwoord meer.

Van de week zag ik een interview door een mannelijke dating & relatie coach van een vrouwelijke.
Hij vroeg hoe zij uit het patroon was gekomen om telkens met de voor haar verkeerde in zee te gaan. Zij vertelde dat ze lange tijd altijd hetzelfde type man datete. Niet persé qua uiterlijk, maar wel qua gedrag en instelling in het leven. Feitelijk telkens dezelfde vriend, alleen in een ander fysiek “jasje”. Ze begon zich te realiseren dat ze zich bij die partners nooit zichzelf voelde of gedroeg. Altijd had zo’n partner iets waarin hij haar niet steunde of bekritiseerde waardoor zij zichzelf kleiner ging maken en anders ging gedragen dan ze werkelijk was. Uiteraard werd ze daar niet gelukkig van.
Ze begon het patroon te zien en ook dat zij zelf altijd een bepaald iets zocht in een partner. Ze zocht (onbewust) elke keer weer een man die gedragingen en normen & waarden had die niet overeenkwamen met die van haar. Alsof ze ingezoomd was op één bepaald soort man en dat tot haar partner imago had gemaakt.

Voor het eerst gingen we samen naar het buitenland. We gingen kamperen langs woeste rivieren, klimmen naar hun bronnen en oude stadjes bekijken. Maar voordat we bij de Duitse grens waren, moesten er nog zaken geregeld worden.

Een nogal... turbulent? Nee dat is het niet, misschien beter: afwisselend liefdesleven, als eufemisme bedoeld. Ik heb daar niet voor gekozen, maar zo kan het nou eenmaal lopen door de omstandigheden waar we het mee moeten doen. Het is ook niet nodig om er treurig over te doen, elk nadeel heeft z’n voordeel immers.

Een tijdje geleden heb ik een keer geblogd over het bezoek van jongeren aan hun ouders naar aanleiding van het lied “Kleine Johanna” van Henk Elsink. Ik werd er kort geleden bij bepaald, hoe belangrijk het even aanwippen is bij je familie of vrienden. In coronatijd is men nu veel terughoudender geworden. Mijn eigen zus wilde bijvoorbeeld toen niet, dat ik langs kom omdat ze bang is, dat ze dan zelf niet meer bij haar kinderen en kleinkind op visite kan gaan. Mijn zus is zelf 67, dus ook niet meer zo “piep”. Ik heb begrip voor haar besluit, en ik zal dat vanzelfsprekend respecteren.