Blogs

Enkele dagen nadat ik weer voorzichtig toenadering had gezocht en zij die even voorzichtig had beantwoord, ontving ik kort na elkaar twee lange berichten. Lange berichten brengen meestal geen goed nieuws.

Er was eens een stoere man in een berenvel die in het bos een vrouw in een hertenleren jurk tegenkwam. Zijn hart sloeg op hol en hij sleurde haar aan de haren zijn man-cave in.
Zo ongeveer ging daten lang geleden, toch? Ik betwijfel dat het eindigde met “ze leefden nog lang en gelukkig”!
Ooit was er ook uithuwelijken. Vaak nog jonge meisjes die een veel oudere man moesten trouwen. Ook niet wat ik als romantisch of ideaal zou bestempelen.
Mannen hadden hierin ook niet altijd keuze. Liefde speelde meestal geen rol, het draaide om macht, aanzien, status en geld.
Voor sommigen vrouwen ging het helaas zo ver dat jze haar hals op het hakblok mocht leggen omdat haar man geen Y-chromosomen produceerde en de vereiste zoon niet kwam.

De titel van deze blog staat centraal in “De prinses en de Paradijstuin” een boek van Dolf Verroen met tegendraadse sprookjes. Zonder “heel” is het ook de titel van een boek van Skottie Young. Hoewel ik deze boeken niet gelezen heb speelde deze zin door mijn hoofd; ik word getriggerd door wat ik om mij heen hoor van langdurige relaties. En dan heb ik het niet over drie of vijf jaar; onlangs hoorde ik van een stel dat 63 jaar bij elkaar is. In een weekbulletin, dat ik mag samenstellen vermeld ik zowel verjaardagen als langdurige echtverbintenissen. Ik ga absoluut daar en natuurlijk ook hier niet generaliseren over de kwaliteit van zo’n relatie, maar het zet mij wel aan het denken.

Mijn huis is mijn veilige plek waar ik mezelf kan zijn. Ik kan daar doen en laten wat ik wil, zolang ik niemand overlast bezorg, Ik ben met pensioen en kan zelf bepalen hoe laat ik opsta, wanneer ik ga eten, of dat ik nu maar eens naar bed moet gaan. Als ik tv wil kijken pak ik de afstandsbediening en kan ik naar hartenlust zappen. Ik kan ook even op de bank gaan liggen als ik daar zin in heb. Ik hoef met niemand rekening te houden.

Een man. Zijn arm lag warm en veilig om mijn schouders, het zoenen ten afscheid was zowel vriendschappelijk als opwindend - en ik had beter moeten opletten toen we het perron met zijn trein voorbij liepen. Stond die trein er toch nog? Het was een genot om een paar uren samen te zijn met deze sprankelende man; alleen al de wetenschap dat er zo iemand als hij bestaat, maakt me blij. En toen? Oh ja, hij is nog wat jonger, en ik ben al wat ouder…

Jaren geleden werd ik na zo’n 10 jaar vaste relatie vrijgezel. Ik wilde wel weer een nieuwe fijne relatie en sja, dan moet je gaan daten. En flirten. Ik realiseerde me dat ik er geen flauw benul meer van had hoe dat ook alweer ging. Na tien jaar huwelijk was ik de handigheid erin aardig kwijtgeraakt. Het is toch heel anders om die dingen met je eigen vertrouwde vaste partner te doen. Je kent elkaar dan goed en voelt elkaar aan. Dan is het gewoon leuk! Maar met een vreemde…

Twee jaar geleden heb ik hier ook iets over geschreven. Een gebeurtenis een paar weken eerder inspireerde mij de draad weer op te pakken. Vrijdag 14 juli had ik de keus met het OV of met de fiets naar Amsterdam Noord te gaan voor een middag dansen in een zaal van de openbare bibliotheek. Ik koos voor het pedalenwerk. Toch vijf kwartier rijden, maar het weer zat mee, dus waarom niet?