Blogs

“Kom je naar mijn postzegelverzameling kijken?” in onze jeugd was dat een gevleugelde uitdrukking, code voor een spannend ohlala in de tienerkamer.

Het kan zomaar gebeuren, ook en zelfs op een datingsite, dat ik iemand ontmoet waar ik een geweldig fijn gevoel mee heb en dat zij dat ook met mij heeft. Liefde op het eerste gezicht dus. Dat is eigenlijk de allerbeste aanleiding, het beste motief om verder te gaan na een eerste ontmoeting. Tegelijk is er ook niets mis met een hunkering naar geborgenheid.

Sommige schrijvers denken de wijsheid in pacht te hebben, andere schrijvers kunnen zich daar niet in vinden. Weer andere schrijvers proberen naar eer en geweten jou deelgenoot te maken van hun persoonlijke ervaringen. Deze inkijk in hun leven geeft herkenning bij sommige lezers, terwijl andere lezers in het geschrevene totaal geen aanknopingspunten zien.

Toen ik nog bij mijn ouders woonde, zowel in mijn schooltijd als in de eerste zes jaar dat ik betaald werk deed zorgde mijn moeder doorgaans voor de boodschappen en altijd voor het bereiden van de maaltijden. Ik bewonder haar achteraf om de creativiteit, die zij aan de dag legde door met een klein budget toch voor een welvoorziene dis te zorgen.

Een 50pluslid stuurde me begin deze week het verzoek om een blog te schrijven over hokjesgeest. Dat is best een moeilijk onderwerp, antwoordde ik. Hoe zie je dat voor je? Nou, zei hij, een mens doet of zegt weleens een keer iets verkeerds en wordt dan gelijk in een hokje geduwd, terwijl hij of zij best een goed mens is. Dat lijkt verdacht veel op zwart-wit denken, dacht ik. Ik zal eerst maar even googelen of er veel verschil is in hokjesdenken en zwart-wit denken.

Op een zonnige lentedag kwam ik tijdens mijn omzwervingen aan bij een mooi stukje natuur om uit te rusten. Het was een zwoele namiddag, een lieflijk glooiende teletubbie-wei vol bloemenpracht en gonzend van de bijtjes en de hommeltjes trok mijn aandacht.

Een droom. Er staat een man vlak tegenover mij. Lange, groene officiersjas, even groen geverfd gezicht, helblauwe ogen. Hij glimlacht naar me. Het is mijn schipper. Hij is mijn schipper. Hij was mijn schipper. Hij legt zijn handen op mijn schouders, ik leg mijn handen op zijn blote been. Warm is het. Warm ben ik. Nee, ik moet eerst de kraan schoonmaken. Groen schuursponsje op knalroze drab; het wordt steeds erger. Ik lig allang naast hem.

Ooit was het eerste waar ik naar keek of iemand wel gelovig was, religieus. Het leek me volkomen duidelijk dat dezelfde religie tussen beide partners tevens zorgde voor een gemeenschappelijke diepere basis, voldoende draagvlak en grotendeels identieke normen en waarden.