Blogs

Wat te doen met die zojuist opengeknipte zak paprikachips? Er staat ‘BIO Organic’ op, ‘pure & authentic’, en ‘Straight from the land’. Het is dus niet zomaar een zak paprikachips. ‘Ten minste houdbaar tot 25-01-2025’, dat staat ook op de zak. Hij zat in een doos vol ‘lekkers voor onderweg’, zuinig bij elkaar gespaard met zegeltjes - en ik had hem direct weg moeten geven. Leeg eten lukt zelfs niet in deze hitte, zo smerig vind ik paprikachips. Nog steeds. Nou ja, dan weet je dat alvast.

(Ik schrijf voor het gemak vanuit mezelf als vrouw, maar hetzelfde geldt voor mannen natuurlijk!)

Kijkend naar de foto van mijn wolk van een kleindochtertje van 3 maanden, bedenk ik me ineens hoe anders het ‘lijnenspel’ tegenwoordig is in vergelijk met vroeger.
Met lijnenspel bedoel ik dan de rollen die je hebt in het leven en de daarbij behorende verwachtingen van jezelf en anderen.
Ik zal uitleggen wat ik bedoel.
Plat door de bocht was het vroeger “verliefd, verloofd, getrouwd”. Je ging van jonge meid naar getrouwde vrouw en moeder. Op den duur werd je oma.
Bij al die dingen werd bepaald gedrag en zelfs kleding en haarstijl verwacht.
Het hele leven verliep in die zin eigenlijk lineair en globaal gezien was dat voor iedereen zo, voor man en vrouw.

Het was een zonnige zaterdagmiddag toen oma Tilly met een ferme pas de kleurrijke poort van speeltuin De Springende Spruitjes in Nibbixwoud binnenstapte. In haar kielzog huppelde kleindochter Ilse, zes jaar oud, energiek als een blikje cola op een trampoline. "Blijf bij me in de buurt, Ilse," zei Tilly, nog nietsvermoedend van het avontuur dat haar te wachten stond.

Na 2 dagen regen was 2e Pinksterdag eindelijk droog en zonnig. Weliswaar stond er veel wind, maar de Pinksterfair in Limmen was niet ver weg en goed te bereiken met mijn fiets. Helaas waren er weinig bijzondere kraampjes. Het geheel had meer weg van een normale markt. Veel rekken met kleding, parfum en drogist spullen uitgestald op de kraam zelf en natuurlijk ook veel etenswaren. In 3 kwartier had ik het rondje gelopen. Het was net na de middag en nog te vroeg om alweer naar huis te gaan Wat nu?

In profielen wordt nogal eens geschreven dat men een aanvulling, oftewel toevoeging, zoekt. Het is zo makkelijk gezegd, het is een beetje een standaard iets geworden. Zelf denk ik dat het voor velen een manier is om aan te geven dat men een leeg rugzakje heeft, want men heeft immers geen invulling meer nodig.
Maar wat houdt aanvulling nou eigenlijk in?
Het kan mogelijk voor iedereen anders zijn, naar gelang de behoeften en karakter.

In het verleden ligt het heden, in het nu wat worden zal. Een uitspraak van Willem Bordewijk. Mijn vakantie in Normandië bestond voor een flink deel uit de herinnering aan de invasie van de geallieerden op 6 juni 1944. Ik heb veel plaatsen waar dit deel van het strijdtoneel in Noordwest Frankrijk plaats had bezocht met de bus. Het heeft veel indruk op mij gemaakt. Wat ben ik achteraf blij, dat ik mij jarenlang ingelezen had in de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog, veel wat ik tijdens mijn bezoek zag refereerde aan tekst en foto’s uit mijn boeken over WO II. In de onvermijdelijke souvenirshops bij de herinneringscentra zag ik heel wat boeken liggen, mijn ervaring is, dat vooraf informatie vergaren en tot mij nemen beter werkt.

Mijn eerste auto was een Opel. Daarna heb ik de rest van mijn leven in Franse auto's gereden.

Een heel gedoe, op reis. De afgelopen dagen gingen op aan voorbereiding, werk afronden, huis op orde maken.

Het begon allemaal met knarsend gedraai van de Stoomcarrousel, waar Betsy van Driel, 65 en weduwe), fervent breister ( maar alleen op woensdag) zich elegant probeerde te nestelen in een houten wagentje dat, naar haar mening, de vering had van een kerkbank in de winter. Net toen ze haar tas vol pepermuntjes, zakdoeken en een thermoskan met koffie op schoot had gelegd, plofte er iemand naast haar neer.

Ik liep de supermarkt van Castricum uit, gelegen aan een winkelplein, toen ik een hartverscheurend gehuil hoorde. Op een stenen bank vlakbij de ingang van de supermarkt, zat een wat slordig uitziend stel. Zij huilde aan een stuk door en schreeuwde tegen hem. Hij zat onverstoorbaar een sigaret te roken en keek recht voor zich uit. Hij bekommerde zich totaal niet om haar. Ik ving in het voorbij gaan deze zin op : hoe kan je me dat verbieden, als je weet dat ik dat nodig heb? Ik wist niet of zij hulp nodig had, maar durfde me er niet mee te bemoeien.