Blogs

Ik meende dat ik best normaal was; op zijn minst op bepaalde fronten een heel klein beetje normaal. Maar nee. Onlangs las ik het verhaal van een met zichzelf tobbende vrouw die helemaal blij was dat er ‘weer een puzzelstukje op zijn plek was gevallen’: ze bleek demiseksueel te zijn. Ze voelde zich alleen aangetrokken tot een man wanneer zij een emotionele band met hem had. Jawel, ik meende dus dat zoiets normaal is. Of is het niet normaal om ook die noodzakelijke emotionele band bij een date binnen drie seconden te voelen?

Wie – net als ik – niet achter de geraniums blijft zitten komt op zijn of haar weg vaak onbekende mensen tegen of mensen, die wel bekend zijn maar waarmee er geen echte relatie is. Er bestaat een prachtig gedicht van Hanna Lam, een dichteres uit de vorige eeuw (1928-1988) waaraan ik steeds herinnerd word, als er iemand die ik niet of nauwelijks ken op mijn pad komt. Het eerste vers van dit gedicht kunt u hieronder lezen:

Een ander is als een vreemd land,
je wandelt er een keer doorheen,
je krijgt een indruk, vaak de enige

In een regionale krant zag ik een foto van een aantal weeshandschoenen, ieder apart geprikt op een bamboestok. Een kleurrijke, bonte verzameling. Het waren alemaal verloren handschoenen die door fotografe Marjolein Lensink-Neijzing pal voor haar huis geplant zijn naast een boom. Ze fungeren als "winterbloeiers" in een mini-plantsoentje voor haar eigen deur van 1 otober tot 1 mei, tijdens de kale winterperiode. Ze raapt die handschienen op tijdens het uitlaten van haar hond. Dat doet ze al meer dan 10 jaar. De teller staat inmiddels op 1311. Ze kan blij worden van een echt mooie handschoen, Dan denkt ze, die zal je toch maar verloren zijn.

Ik kan er niet omheen, bij alles wat ik doe, wat ik zie of wie ik tegenkom maak ik openlijk of zonder dat ik dat expliciet zeg keuzes. Er zijn dingen, mensen of gelegenheden waar ik positief tegenover sta en anderen, die ik liever uit de weg ga. Een aantal van de positieve mensen of dingen zijn favoriet. Een voorbeeld?

Laat ik nu jaren hebben gedacht dat ik mijn status als alleenstaande te danken heb aan bindingsangst.

Veel belangrijke mensen zijn mij te vroeg ontvallen. Vreemd genoeg zijn juist die mensen,

Misschien stoot ik hier mensen tegen het hoofd. Iets wat ‘mijn brein’ recentelijk ook letterlijk is overkomen. En misschien wordt ik door de redactie wel verbannen van deze site. Maar toch wil ik dit experiment uitvoeren omdat wat zich hier op 50+ afspeelt vaak het resultaat is van wat wij als ‘daters’ denken.