Blogs

Wat genoot ik, toen ik vorige week een jong stel in de trein tegenover mij zag zitten, allebei met een boek op schoot, helemaal top was het dat ik ze en af en toe met elkaar van gedachten hoorde wisselen over wat ze lazen. Ondanks mijn bedekte pogingen om de titels van hun leesvoer te zien kon ik enkel vaststellen, dat het Engelstalige romans waren. Een paar stations verder sloegen zij hun leesvoer dicht, en propten de dikke paperbacks in een grote tas, waarna zij de trein verlieten.

Match

Een paar weken geleden was het buiten de deur niet fijn vertoeven. De onderkoelde grond in combinatie met regen zorgde voor spekgladde wegen. Ik kon zelfs mijn deur niet uit, lopen kon alleen met spikes onder de schoenen. Anders was een uitglijder het resultaat geweest, jaren geleden leverde dit in dezelfde situatie mij een gebroken enkel op. Voorkomen is beter dan genezen.

Sterker nog, het zou een middelmatig teken zijn, als dat wel het geval was. Alleen maar "pleasen" zou immers betekenen dat ik met alle winden mee zou waaien. Uiteraard schrijf ik hier voor een doelgroep, datende 50plussers.

Achtentwintig kilometer kustpad lopen met windkracht zeven schuin tegen is als een stormachtige verliefdheid: het lijkt hemels, het is slopend en achteraf bleek het geweldig. We zaten gevieren na te gloeien in de Haagse Stationshuiskamer, de gids en zijn drie deelnemers. ‘Ik had deze wandeling moeten omdraaien,’ twijfelde hij, ‘die bushalte in onstuimig Noordwijk niet als start, maar als eindpunt kiezen.’ ‘Dan hadden wij nu niet zo riant op deze bank gezeten,’ vonden wij, deelnemers, tevreden. Twijfel is het lot van de gids, de voortrekker, het vat vol ideeën: het had immers altijd anders gekund - en ineens miste ik de zekerheid van al veertig jaar met de juiste man getrouwd zijn. Achtentwintig kilometers duin op duin af gelopen, alle muizenissen laten meevoeren door de storm, en dan is dit wat er overblijft. Ik had graag veertig jaar getrouwd willen zijn.

Ik was aan het werk achter (of voor?) mijn beeldscherm, ik was wat foto’s aan het bekijken die een klant, een architect, mij had gestuurd, het ging over kleuren. En het schoot mij zomaar te binnen: deze persoon is verliefd op die kleuren.

First dates is een doordeweeks tv-programma waar veel mensen naar kijken. Ik heb het een paar keer gezien, maar net als in andere datingprogramma's, zijn het  jongere mensen die daaraan meedoen. Dat spreekt niet zo tot mijn verbeelding.