Blogs

Ik heb nog sporadisch mijn oude mobiele prepaid telefoon in gebruik. Toen ik een aantal jaren geleden een smartphone kocht, stond op mijn kleine zwarte Samsung nog aardig wat beltegoed, dus zonde om dat zomaar ongebruikt te laten. Dat beltegoed moest ik echter toch nog af en toe verhogen, omdat ik steeds vergat ermee te bellen en sms-en deed ik al helemaal niet meer. Toen werd het echt zonde om die telefoon zomaar weg te doen.

Regelmatig krijg ik een reactie op mijn (profiel)foto’s. Mensen ergeren zich aan de foto met mijn ‘getver’tong, vinden dat ik een lieve uitstraling heb (ze moesten eens weten J), zien openheid of zien er ondeugendheid is.

Niet huilen voordat je geslagen wordt…

Allemaal apestreken
Wie met kinderen naar een dierentuin gaat zal het niet verbazen, dat ze de aapjes willen zien. Het lijken op het eerste gezicht leuke dieren. Maar niemand zal de dag in 2007 vergeten, toen in Blijdorp gorilla Bokito, uitgedaagd door een vrouw ontsnapte en voor veel problemen zorgde. Wat korter geleden waren in Dierenpark Amersfoort twee chimpansees ontsnapt, beide dieren zijn jammer genoeg door bewakers doodgeschoten.

Een droom. Ik zit aan een houten picknicktafel, ergens op een binnenplaatsje vol blauwe regen en toch ook midden op straat. Zon, hitte. Ik draag een lange, kleurige jurk en ik heb m'n krullen terug. New York? Leiden? Een vage vriendin komt langs, samen met een vreemde man die ik ineens meer als mijn vriend herken dan de vrouw als mijn vriendin. Zijn jas is zo'n vuilgrijze paardendeken en zijn wilde haren kunnen wel een strelende hand gebruiken. De vriendin verwacht een plan van me, iets met eten, wandelen, of varen. Iets groens. De man zegt dat we samen iets leuks moeten gaan doen. Tussen muur en picknicktafel stroopt hij zijn deken af; dikke rimpels grauwe wol in beweging. Hijzelf ligt op de straatkeien. Plat op zijn buik, met trillende turquoise dekschilden. Precies zoals ik mij de kever van Kafka altijd heb voorgesteld - terwijl bij het verhaal juist een natuurgetrouwe kever was getekend. Hij schuifelt er stil vandoor. Zijn ogen vonken in de zon.

Als ik ergens behoefte aan had deze winter, was het aan lichtpuntjes. Iets leuks om naar uit te kijken, iets om je op te verheugen. Een soort spaarkaart, waar ik denkbeeldige zegels op kon plakken. Sparen voor iets, ik ben er mee opgegroeid.

Mijn hele leven lang ben ik al nieuwsgierig van aard. Niet om roddels en ellende te horen, maar om dingen te weten, te onderzoeken, te doorgronden en te leren. Onverzadigbaar als een spons zuig ik het leven in me zonder ooit vol te raken.

Ik vind er wat van…