Blogs

Dinsdag werd ik na mijn tai chi les uitgenodigd voor een kop koffie door een van de vrouwen van ons vaste clubje. Ik heb nog appelgebak over van de Pinksterdagen en mijn buurvrouw, die net terug is van haar vakantie in Duitsland komt ook, zei ze. Die buurvrouw kende ik, zij is de 80-jarige vrouw, die nu ruim 2 maanden een fijne relatie heeft met een vitale 88-jarige man. Dat heb ik onder de laatste blog van Jacco vermeld.

'Alle aards geluk berust op een compromis tussen droom en werkelijkheid’, schreef Marcel Proust ooit. Marcel Proust, de ziekelijke perfectionist in z’n bontjas. En ik denk: Ik ben zo ver. Laat ook maar. Laat die droom maar, ik hou het wel bij de werkelijkheid. Het compromis liet me immers verdronken achter. Te veel water bij de wijn. Ik heb nog één argument: Ik kan ‘Waar de blanke top der duinen’ zingen op de wijs van hét duet uit de Parelvissers - en ik doe dat meestal niet.

Soms krijg ik de indruk dat ik elk woord op een goudschaaltje moet afwegen. Er zijn mensen, ook op een datingsite met wel heel lange tenen, van hier tot Schiermonnikoog…

Een term die ik eigenlijk pas sinds de Corona periode regelmatig heb gehoord. Ik zie het als lijden dat pas in latere instantie zichtbaar wordt of later actief wordt. Iets dergelijks heb ik met mijn vorige vrouw de afgelopen jaren meegemaakt. Nee had niets met Corona te maken, dat is aan onze deur voorbijgegaan.

Na de fijne fietstocht met enkele 50plusleden in Workum gingen Gsnaar, Aktivo en ik pas om 21.30 uur huiswaarts, na hartelijk afscheid genomen te hebben van Megiel en Noanita. Het was gelukkig niet druk meer op de weg, dus Gsnaar kon lekker doorrijden. Aktivo zat op de achterbank van de auto en kon door het harde motorgeluid het gesprek tussen Gsnaar en mij niet meer volgen en dommelde een beetje in.

Het somberen is de afgelopen decennia bijna een cultus geworden. De negatieve ontwikkelingen in de samenleving krijgen de meeste belangstelling in de media. Geloof het of geloof het niet, ik kijk nog maar zelden naar het NOS journaal. Niet omdat ik als een struisvogel mijn hoofd in het zand wil steken, maar omdat ik er somber van word. Hoewel de nieuwsfeiten hetzelfde zijn kies ik voor de vormgeving steeds vaker voor het ontbijtjournaal op RTL. Jan de Hoop en zijn collega’s zorgen voor een iets andere weergave van het nieuws.

Verschillende keren heb ik deze tv-reclame gezien, waarin een echtpaar op zoek ging naar een hoekbank. De dame nam plaats op de hoek, zodat ze haar benen languit kon doen. Met een denkbeeldige afstandsbediening knipte ze zogenaamd de tv aan. De man die op de andere hoek zat, keek speurend om zich heen naar een andere bank, want hij wilde ook lekker onderuit kunnen zitten.

Dauwtrappen en “Stars in Heaven’

Op uitnodiging van Megiel was er 21 mei opnieuw een fietstocht “met” door Sùd West Fryslan. Het vereiste voor de deelnemers wel het een en ander aan voorbereiding; ik had al ontdekt dat het voor mij niet echt een optie was om met het OV naar Workum te komen.