Blogs

Mansplaining, had iemand daar wel eens van gehoord? Ik wilde iets schrijven over de kunst van het luisteren. Het lijkt erop dat vooral vrouwen daarmee zijn gezegend; ik ben zelf ook geen natuurtalent wat dat betreft. Maar het kan allicht geen kwaad als wij ons daarvan tenminste bewust zijn en oefening baart kunst. Toen ik er wat over ging lezen kwam dus dat woord 'mansplaining' voorbij, een samentrekking “man” en “uitleggen”. Het bleek te gaan over de neiging van sommige mannen om het sowieso altijd beter te weten dan een vrouw tegenover hem, ongeacht het onderwerp. Er is dan sprake van een behoorlijk ernstig seksistisch vooroordeel. Op het www zijn hilarische voorbeelden te vinden van hoe zo iemand op z'n bek gaat. De vrouw blijkt zijn baas te zijn. of de vrouw is schrijver van het boek waar hij zo gewichtig over doet, van die dingen.

Mansplaining, dus op grond van vermeende superioritiet, is niet hetzelfde als 'explaining'. Dat laatste zou ik willen vertalen als interessant doenerij. Daar lijken ook vooral mannen mee behept te zijn.

Leven als broer en zus in een relatie komt meer voor dan menigeen denkt. Als de lust tot vrijen met je geliefde (bijna) is gedoofd, maar je bent nog steeds aan elkaar verknocht, is dat een optie. Maar ben je dan nog steeds gek op elkaar, of is je partner een onderdeel van je bestaan geworden? Dat hangt van veel factoren af.

Ik zit net ergens een heel stuk te schrijven over mijn groei op gebied van schilderen. Hoe ik mijn allereerste canvas kocht en hoe spannend dat was tot dit geheel normaal vinden en niet eens meer op zo’n zelfde goedkoop canvas willen schilderen. Nu is het alleen betere kwaliteit. Voor minder doe ik het niet!
Wat eerder vandaag realiseerde ik me ineens hoe ik gegroeid ben met daten, hoe dat zo’n proces is. Feitelijk precies eender als met het schilderen. Het gaat toch met alles in het leven zo. Alles is een groei- en leerproces.
Toen ik voor het eerst ging daten, na jaren vaste relatie, was dat heel spannend. Hoe gaat dat? Wat doe je? Wat doe je niet? Wat als hij…? Wat doe ik als hij… Enzovoorts. Veel vragen waarop ik het antwoord niet wist.

Afgelopen weekend was het tropisch en aan zee was het navenant druk. Zelfs op mijn stille strand overstemde mensengeluiden het ruisen van de branding.

Het is bij elke ontmoeting de kunst om zichzelf te zijn en aan de andere kant niet alles zo maar prijs te geven. In het gesprek worden als het goed is over en weer vragen gesteld waarop een eerlijk antwoord wordt verwacht. Beide kanten gaan er van uit, dat is wat verteld wordt ook waarheidsgetrouw is.

Ik ben me er de laatste tijd weer opnieuw van bewust geworden, dat je elkaar bij een datingsite niet goed kent. Je weet bijna niks van elkaars verleden.

Ga je voor een relatie of vriendschap, kun je het goed uitmaken, hoe zit dat met de zoenbare mond in veranderende tijden? Het houdt de gemoederen hier in deze of andere bewoordingen flink en altijd bezig. Het valt allemaal niet mee mensen.

Een aantal jaren terug zei iemand tegen mij dat ie het zo goed vond dat ik een hoop dromen & doelen had in mijn leven.
Ik had daar nooit bewust bij stil gestaan, maar het is toch wel heel belangrijk. Voor jezelf natuurlijk om je gelukkig en voldaan te voelen, ergens naar toe te werken en iets om naar uit te kijken. Zonder dromen en doelen is de kans groot dat je lusteloos wordt, doelloos maar wat doet, en dat je je ‘glans’ verliest.
In dating én relatie is het zeker ook belangrijk. Weinigen zullen immers warm lopen voor een potentiële partner wiens leven bestaat uit “eat, sleep, zap, repeat”. We zoeken toch allemaal iemand die nog goed in het leven staat en die nog dromen en passies heeft.